บทที่ 146 ไม่ใช่อุบัติเหตุ

ในขณะนั้นกระเช้าลอยฟ้าก็มาถึง

ทุกคนจบการสนทนาและนั่งกระเช้าลอยฟ้าลงจากภูเขา

ทันทีที่กลับไปถึงวิลล่า มายมิ้นท์เห็นพ่อครัวส่งหมอออกไป

“ดูเหมือนว่าส้มเปรี้ยวจะไม่เป็นไรนะคะ” ชาหวานพูดพร้อมกับเข้ามาควงแขนของเธอ

ลาเต้เม้มริมฝีปากของเขา “ทำเรื่องชั่วมานานแรมปี จะตายง่ายๆ ได้ยังไง?”

“เอาล่ะค่ะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เข้าไปข้างในกันก่อน” มายมิ้นท์เพ่งมองแล้วเข้าไปในวิลล่า

ทุกคนจึงได้เดินตามเข้าไป

เปปเปอร์กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อเขาเห็นทุกคนเดินตรงเข้ามา ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

“เปปเปอร์ คุณส้มเปรี้ยวโอเคไหม?” แม้ว่าจะเดาได้ว่าส้มเปรี้ยวไม่เป็นอะไร แต่ทามทอยยังคงถามอย่างสุภาพเพื่อไม่ให้ดูเฉยเมยเกินไป

“ไม่เป็นไร งูไม่มีพิษ” เปปเปอร์วางโทรศัพท์ลงแล้วตอบ

“น่าเสียดาย” ชาหวานพูดขึ้นทันที

เปปเปอร์ขมวดคิ้ว บรรยากาศความเยือกเย็นแผ่ออกไปรอบกาย

ในตอนแรกเขาเหลือบมองชาหวานอย่างเย็นชา จากนั้นจึงหันไปมองทามทอย เสียงของเขาพูดขึ้นอย่างไร้อารมณ์ว่า “ดูแลคนของคุณด้วย”

ก่อนที่ทามทอยจะตอบอะไรออกไป ลาเต้ก็ยิ้มและพูดขึ้นว่า “ผมก็คิดว่าที่หัวหน้าชาหวานพูดนั้นถูกต้องแล้ว น่าเสียดายที่ไม่ใช่งูพิษ เปปเปอร์คุณคงยังไม่รู้สินะว่าการที่ส้มเปรี้ยวถูกงูกัดเป็นเพราะเธอต้องการทำร้ายผู้อื่นแต่ไม่เป็นผล กลับวกมาหาตัวเอง”

“คุณหมายความว่ายังไง?” เปปเปอร์หรี่ตาและตระหนักได้ในทันใดว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา

ลาเต้โอบไปที่ไหล่ของมายมิ้นท์ “ผมหมายความว่าส้มเปรี้ยวเธอเห็นงูตั้งแต่แรกแล้ว และต้องการกระตุ้นให้งูกัดที่รักของผม หัวหน้าชาหวานเป็นผู้ช่วยชีวิตที่รักของผมไว้ งูจึงหันไปกัดส้มเปรี้ยวแทน”

ม่านตาของเปปเปอร์หดตัวลง และเห็นได้ชัดว่าเขาประหลาดใจกับความจริงของเหตุการณ์นี้

เขามองไปที่มายมิ้นท์ “จริงหรือครับ?”

มายมิ้นท์มองออกไปอย่างแผ่วเบา ไม่แม้แต่จะสนใจเขา

เมื่อเห็นแบบนี้เปปเปอร์รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเขายังคงเย็นชาดังเดิม

“แน่นอนว่าเป็นความจริง คุณคิดว่าเราโกหกคุณเหรอ? เราไม่ได้ไร้ยางอายขนาดนั้น” ลาเต้กลอกตาแล้วพูด

เปปเปอร์ชำเลืองมองใบหน้าของทุกคนที่อยู่ข้างหน้าเขา จากนั้นก็ยืนยันว่าสิ่งที่ลาเต้พูดนั้นเป็นเรื่องจริง เขาจึงกำหมัดแน่นขึ้น

ส้มเปรี้ยว......

“ประธานเปปเปอร์ คุณวางแผนจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร? คุณควรจะให้คำอธิบายกับพวกเราหน่อยไหม?” ลาเต้เยาะเย้ยที่เปปเปอร์ที่กำลังมองลงมา

เปปเปอร์เม้มปากและยืนขึ้น “ฉันจะทำแน่นอน”

“ดีแล้วครับ เราจะรอคำอธิบายจากคุณ หวังว่าประธานเปปเปอร์จะไม่ทำให้เราผิดหวัง” ลาเต้ยิ้ม

เปปเปอร์ไม่สนใจเขาและก้าวเดินขึ้นไปชั้นบน

“พี่ รอผมด้วย” ปีโป้รีบวิ่งตามไป “ผมมีเรื่องจะบอก”

เขาต้องเกลี้ยกล่อมพี่ใหญ่

เขาจะต้องให้พี่ใหญ่เลิกกับส้มเปรี้ยวให้ได้

พี่น้องสองคนหายตัวไปจากทางเดินตรงบันได

ลาเต้โน้มตัวเข้ามาใกล้มายมิ้นท์ด้วยรอยยิ้ม “ที่รัก คุณคิดว่าเจ้าเด็กปีโป้นั่นจะพูดกับเปปเปอร์?!”

“ใครจะไปรู้ อีกอย่างฉันไม่สนใจหรอกค่ะ” มายมิ้นท์ยิ้มแล้วปัดมือเขาออก “ฉันขอกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องก่อนนะคะ”

พูดเสร็จเธอก็ขึ้นไปชั้นบน

มีเพียงทามทอย ชาหวานและลาเต้ที่ถูกทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่น

ทั้งสามคนมองหน้ากัน

ชาหวานหาวและกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอกลับไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ”

“ผมจะไปขี่ม้า” ทามทอยพูด

คนหนึ่งขึ้นไปชั้นบน อีกคนหนึ่งออกจากบ้านพัก

“แล้วผมจะไปที่ไหน?” ลาเต้มองคนโน้นทีคนนี้ที ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาและนั่งบนโซฟาเปิดทีวีดู