บทที่ 220 ไล่พวกเขาออกไป

“วัยรุ่นพวกนี้ใส่ร้ายคุณส้มเปรี้ยวไหม ฉันว่าพูดเฉยๆ ไม่ได้ แต่ต้องคุยกันด้วยหลักฐาน ทุกท่านคิดว่าไงคะ?” ทันใดนั้น คุณหญิงนิภาก็ละออกมาจากแขนท่านธนวัฒน์ เดินมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยิ้มลึกซึ้งให้กับทุกคนขณะพูดขึ้น

ทุกคนพยักหน้า รู้สึกว่ามีเหตุผล

ส้มเปรี้ยวเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าคุณหญิงนิภา ในใจก็เต้นตึกตัก ทันใดนั้นก็ยิ่งเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีทันที ร่างกายเกร็งขึ้นมา

เปปเปอร์รู้สึกถึงความผิดปกติของส้มเปรี้ยว ก็ก้มหน้าถามเธอ “เป็นอะไรเหรอ?”

“ฉัน……ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ส้มเปรี้ยวฝืนเค้นมุมปากตอบกลับ “แค่เมื่อกี้ล้มแล้วเจ็บนิดหน่อย เปปเปอร์ คุณพาฉันไปหาหมอได้ไหม?”

สัญชาตญาณของเธอบอกเธอว่า ต้องรีบออกไปจากที่นี่

ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดเรื่องที่เหนือการควบคุมของเธอได้

เปปเปอร์อยากพูดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ว่ารอเรื่องนี้จัดการเรียบร้อยก่อนค่อยไป

แต่เห็นแววตาขอร้องของส้มเปรี้ยว สุดท้ายก็พยักหน้าเห็นด้วย

เขาพยุงแขนส้มเปรี้ยว หันตัวจะเดินจากไป

มายมิ้นท์หรี่ดวงตาอัลมอนด์ เรียกพวกเขาไว้อย่างเย็นชา “หยุด เรื่องยังไม่รู้เรื่องเลย จะไปทำไม?”

“นั่นสิ มิ้นท์คือคนที่พวกคุณกล่าวหาว่าผลักเธอ เธอยังยืนตรงนี้ไม่ไปไหนเลย? พวกคุณจะไปทำไม? คงไม่ได้ร้อนตัวหรอกนะ” ลาเต้ก็พูดขึ้น

ทามทอยและราเม็งก็พยักหน้าตาม

ในดวงตาคุณหญิงนิภายิ่งมีความเยาะเย้ยเคลื่อนผ่านไป

“เราไม่ได้ไป” ส้มเปรี้ยวหันศีรษะกลับไป ขอบตาแดงก่ำ พูดด้วยเสียงน้อยใจ “ฉันแค่เจ็บร่างกาย อยากไปหาหมอ เปปเปอร์เป็นพยานได้”

เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย แสดงออกว่าเป็นแบบนี้จริงๆ “เราไปหาหมอแล้วจะกลับมา”

“รอพวกคุณกลับมา ใครจะไปรู้ว่ามันนานแค่ไหน” ราเม็งกอดอก พูดเสียงเรียบ

“ถูกต้อง ไปหาหมอไม่จำเป็นต้องไปเองนะ ถ้าบาดเจ็บสาหัสจะทำยังไง เรียกหมอมาดีกว่า คุณหญิงนิภา ได้ไหมครับ?” ทามทอยมองไปที่คุณหญิงนิภา

คุณหญิงนิภาพยักหน้า “ได้แน่นอน”

ขณะที่พูด ก็เรียกบริกรมาหนึ่งคน สั่งให้เขาไปเชิญหมอมา

ส้มเปรี้ยวจะหยุดก็ไม่ทันแล้ว ทำได้แค่มองบริกรเดินออกไปไกลๆ โดยที่ทำอะไรไม่ได้ ในใจแผดเผาด้วยความโกรธ

เธอรู้

คนพวกนี้ กำลังมุ่งเป้ามาที่เธอ จงใจหาเรื่องเธอ!

“คุณส้มเปรี้ยว สีหน้าคุณดูผิดปกตินะ ไม่พอใจที่เราช่วยคุณเรียกหมอเหรอ? ไม่ได้นะ เราแค่หวังดีกับคุณ คุณไม่ขอบคุณก็ช่างเถอะ ยังจะโกรธอีก เกินไปแล้วจริงๆ” ลาเต้มองส้มเปรี้ยว กล่าววิพากษ์วิจารณ์ด้วยท่าทางแบบคุณนี่ไม่รู้ประสีประสาเลยนะ

คนอื่นก็ตอบรับคำพูดเช่นกัน “นั่นสิคุณส้มเปรี้ยว คุณเป็นแบบนี้มันผิดปกติ”

“พวกคุณ……” ส้มเปรี้ยวโกรธแทบตายแล้ว

เปปเปอร์ตบบ่าเธอ “เอาล่ะส้มเปรี้ยว พวกเขาก็พูดถูกนะ คุณไม่ควรโกรธจริงๆ นั่นแหละ”

“ฉัน……” ร่างกายส้มเปรี้ยวสั่นสะท้าน

เธอโกรธเรื่องนี้เหรอ?

เธอโกรธที่คนพวกนี้ไม่ให้เธอออกไปต่างหาก!

แต่คำพูดนี้ ส้มเปรี้ยวพูดออกมาไม่ได้ ทำได้แค่ระงับความโกรธสุดฤทธิ์ ไม่พูดอะไร

ไม่นานนัก หมอก็มาถึง

ด้วยการจ้องมองของทุกคน ส้มเปรี้ยวไม่กล้าปฏิเสธ ทำได้แค่ให้หมอตรวจสอบ

หมอตรวจสอบเสร็จแล้วก็พูดขึ้น “คุณท่านนี้ไม่ได้เป็นอะไร แค่ล้มผิวหนังแขนถลอกเท่านั้น แปะปลาสเตอร์ก็พอแล้ว”

“ฉันรู้แล้ว ไปส่งหมอ” คุณหญิงนิภาพูดกับบริกรที่พาหมอมา

หลังจากบริกรและหมอออกไปแล้ว มายมิ้นท์ก็เสยผมพูดขึ้น “เอาล่ะ เรื่องตลกจบลงแล้ว ในเมื่อคุณส้มเปรี้ยวไม่เป็นอะไร งั้นเรามาจัดการเรื่องเมื่อกี้กันต่อดีกว่า ทำให้รู้เรื่องเร็วๆ ว่าคุณส้มเปรี้ยวล้มได้ยังไง จะได้จบเรื่องเร็วๆ”

“เฮอะ เธอพูดมากแค่ไหนก็ลบความจริงที่เธอผลักส้มเปรี้ยวไม่ได้หรอก” ขนมผิงชี้ไปที่มายมิ้นท์