ตอนที่ 221
บทที่ 221แต่งตัวขัดกับธีม
October 22, 2026
ชั่วพริบตาทุกคนก็ส่งสายตามองไปที่ตัวส้มเปรี้ยว
ส้มเปรี้ยวกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคนเข้าแล้ว
เธออยากจะหลบไปอยู่ข้างหลังเปปเปอร์ทันทีด้วยจิตใต้สำนึก
แต่เปปเปอร์กลับเอามือกดไปบนไหล่ของเธออย่างแข็งกร้าว ไม่ยอมให้หลบซ่อน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ส้มเปรี้ยวในเมื่อคุณได้ทำผิดไปแล้ว คุณต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบ และเรียนรู้ที่จะเผชิญกับมันนะ!”
ส้มเปรี้ยวจ้องมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อด้วยดวงตาที่โพลงโต ราวกับเป็นการที่เธอกำลังฟ้องเขาไม่เพียงแต่เขาจะไม่ช่วยเธอ เขายังขอให้เธอยอมรับผิดอีก
ในชั่วขณะหนึ่ง ส้มเปรี้ยวกัดริมฝีปากล่าง แล้วความเกลียดชังก็แวบผ่านเข้ามาในดวงตาของเธอ
แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วมาก แต่เปปเปอร์ก็ยังจับได้ แล้วจึงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง
ส้มเปรี้ยวเกลียดเขาหรือ?
เพียงเพราะเขาไม่ได้ช่วยเธออย่างนั้นหรือ?
“ดูเหมือนว่าประธานเปปเปอร์จะรู้แล้วนะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะไม่อุบเอาไว้ก็แล้วกัน” คุณหญิงนิภาจิบไวน์แดง แล้วพูดว่า “เมื่อกี้บนชั้นสอง ฉันเห็นกับตาว่าคุณส้มเปรี้ยวไปชนแขนของคุณราเม็ง แต่คุณราเม็งไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วคุณส้มเปรี้ยวก็ล้มลงกับพื้นเอง”
“กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือส้มเปรี้ยวแกล้งล้มเอง หลังจากนั้นก็มาใส่ร้ายมายมิ้นท์ของเราถูกต้องไหม?” ลาเต้ฮึกเหิมขึ้นมาแล้ว
คุณหญิงนิภาพยักหน้า “ถูกต้อง”
ทามทอยกับราเม็งก็เป่าปากด้วยความโล่งอกเช่นกัน
เยี่ยมมากเลย ที่คุณหญิงนิภายืนอยู่ข้างพวกเขา
แม้แต่คิ้วที่ขมวดแน่นของเปปเปอร์ต่างก็ยืดออกมาแล้วเล็กน้อย
มายมิ้นท์โค้งคํานับให้คุณหญิงนิภาหนึ่งครั้ง แล้วพูดด้วยท่าทางที่นอบน้อมและจริงใจว่า “ขอบคุณคุณหญิงนิภาที่ช่วยเป็นพยานให้ฉันนะคะ”
คุณหญิงนิภายิ้มให้เธอสักครู่ แล้วพูดว่า “ฉันก็ไม่ได้ทำเพื่อเธอเสียทั้งหมดซะหน่อย ฉันก็แค่ไม่อาจทนดูว่ามีคนมาใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ในที่ของฉันเท่านั้นเอง”
คำพูดนี้ทำให้ส้มเปรี้ยวหน้าดำหน้าแดงขึ้นมา
สีหน้าของเยี่ยมบุญก็ดูไม่ดีเช่นเดียวกัน แต่ก็ยังกัดฟันพูดยืนยันว่า “แต่ที่นังหนูตระกูลมหาเอกรัตนาเห็นมันไม่ใช่อย่างนี้หนิ เธอเห็นกับตาตัวเองว่ามายมิ้นท์ผลักส้มเปรี้ยว”
“หือ? เธอเห็นกับตาตัวเองหรือเปล่า?” คุณหญิงนิภามองขนมผิงด้วยรอยยิ้มที่ไม่เปลี่ยนแปลง
“ฉัน......ฉัน......” ในขณะนี้ขนมผิงก็รู้สึกกลัวอยู่บ้างแล้วเช่นกัน เธอคิดไม่ถึงเลยว่า เมื่อสักครู่นี้คุณหญิงนิภาจะอยู่บนชั้นสอง
ขนมผิงมองไปทางคุณหญิงนิภา แล้วก็มองไปทางส้มเปรี้ยวกับเยี่ยมบุญ
ส้มเปรี้ยวพยักหน้าให้ขนมผิง “ผิง เธอพูดมาสิ พูดว่าเธอเห็นแล้ว”
“ถูกต้อง นังหนูตระกูลมหาเอกรัตนา เธอก็พูดมาเถอะ ในเมื่อเธอเห็นกับตาตัวเอง ก็ไม่มีอะไรที่จะพูดออกมาไม่ได้” เยี่ยมบุญก็พูดยืนยันเช่นเดียวกัน
“ฉัน......” ขนมผิงพูดอ้ำๆอึ้งๆ เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่มีฐานะสูงกว่าเธอกลุ่มนี้ แรงกดดันของเธอจึงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าชั่วขณะ สุดท้ายเธอก็แบกรับไม่ไหวแล้วจริงๆ ทันใดนั้นเธอจึงร้องไห้ขึ้นมา แล้วพูดว่า “ฉัน......ฉันไม่ได้เห็นเองกับตาหรอกค่ะ”
“อะไรนะ?” สีหน้าของเยี่ยมบุญเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก “เธอไม่เห็นงั้นเหรอ?”
ภายในดวงตาของส้มเปรี้ยวก็มีจิตอาฆาตผ่านเข้ามาเล็กน้อย
สมควรตาย คิดไม่ถึงจริงๆว่าขนมผิงจะทรยศหักหลังเธอ!
ขนมผิงไม่กล้ามองเยี่ยมบุญสองพ่อลูก จึงก้มศีรษะลงต่ำๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า “ตอนนั้นฉันถูกมายมิ้นท์โกรธเข้า ก็เลยไม่ได้สนใจส้มเปรี้ยวเลย หลังจากที่ส้มเปรี้ยวร้องตะโกนออกมา ฉันจึงพบว่าเธอได้ล้มลงไปแล้ว แต่ว่าเธอล้มลงไปได้ยังไง ฉันมองไม่เห็นจริงๆค่ะ”
“เธอ......” มือของเยี่ยมบุญสั่นเทา “งั้นทำไมเธอถึงบอกว่าเธอเห็นล่ะ?”
“เพราะว่าส้มเปรี้ยวคือเพื่อนของฉัน ดังนั้น.......”
“ดังนั้นเธอก็เลยพูดว่าเธอเห็น” มายมิ้นท์พูดเยาะเย้ย “ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นเพื่อนที่ดีของส้มเปรี้ยวจริงๆนะ แต่ส้มเปรี้ยวกลับไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอในฐานะเพื่อนเลยเน๊าะ”
“หือ?” ขนมผิงมองไปที่ส้มเปรี้ยวอย่างฉงนสนเท่ห์
เปปเปอร์ก็ก้มหน้ามองลงไปเพราะคำพูดของมายมิ้นท์เช่นกัน
หลังจากที่ส้มเปรี้ยวรู้สึกได้แล้ว เปปเปอร์เขาก็รีบเก็บซ่อนความโกรธและจิตสังหารที่อยู่ภายในใจของเขาเอาไว้ แล้วแสดงสีหน้าท่าทางที่เศร้าเสียใจที่มีต่อขนมผิงออกมา
ขนมผิงโยนคำพูดของทามทอยไปทิ้งไว้ข้างหลังในทันที ภายในใจของเธอรู้สึกผิดไม่หยุดที่ตัวเองทรยศส้มเปรี้ยวเพื่อนคนนี้ไปแล้ว
“ส้มเปรี้ยว ขอโทษนะ ฉัน......”
ส้มเปรี้ยวเบือนหน้าหนีและไม่มองเธอ
ขนมผิงลู่หนังตาลงอย่างอ้างว้าง
เมื่อภายในดวงตาของคุณหญิงนิภาได้เห็นฉากนี้ก็ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย