บทที่ 224 เปปเปอร์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้ว

เยี่ยมบุญสำลักอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รู้ดีเช่นกันว่าคำพูดของตัวเองมีปัญหาเป็นอย่างมาก

แต่เขาเป็นผู้อาวุโส แม้ว่าเปปเปอร์จะรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นไม่ถูกต้อง ก็ไม่ควรพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน

เขายังอยากจะอยู่ด้วยกันกับส้มเปรี้ยวหรือไม่?

ในขณะที่กำลังคิดเช่นนั้นอยู่ เยี่ยมบุญทำเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา แล้วพูดว่า “เปปเปอร์ ส้มเปรี้ยวทำผิดมามากแล้ว สิ่งเหล่านั้นที่เธอทำกับมายมิ้นท์ก่อนหน้านี้ คุณก็ไม่ช่วยส้มเปรี้ยวเหมือนกัน และปล่อยให้ส้มเปรี้ยวแบกรับความผิดทั้งหมดนี้อย่างนั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าไม่ว่าอะไรที่เป็นการช่วยเหลือส้มเปรี้ยวในตอนนี้ก็คือการทำร้ายส้มเปรี้ยว คุณไม่คิดว่ามันสายเกินไปแล้วเหรอ? คุณได้ทำร้ายส้มเปรี้ยวไปตั้งนานแล้ว!”

รูม่านตาของเปปเปอร์หดตัวไปครู่หนึ่ง แล้วบีบโทรศัพท์แน่น และไม่ได้พูดอะไร

ใช่แล้ว เรื่องเหล่านั้นที่เกิดอะไรขึ้นกับมายมิ้นท์ก่อนหน้านี้ ถึงแม้ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเรื่องที่ทำโดยบุคลิกที่สองของส้มเปรี้ยว แต่ทว่าเขากำลังอยู่ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของบุคลิกหลักนี้ของส้มเปรี้ยว และบุคลิกภาพที่สองที่เป็นอันตรายต่อมายมิ้นท์ก็ได้สงบลงแล้ว

ถึงขนาดที่ในตอนนี้บุคลิกที่สองของส้มเปรี้ยวกำลังชั่วร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ และมายมิ้นท์ก็ยังอยู่ในสถานการณ์ที่ตกเป็นเป้าหมายได้ตลอดเวลาอีกด้วย

ดังนั้นเขาไม่เพียงแต่ทำร้ายส้มเปรี้ยว แต่ยังทำร้ายมายมิ้นท์ด้วย

“คุณลุงพูดถูก บางทีผมก็ควรจะแก้ไขข้อบกพร่องที่ใจอ่อนต่อส้มเปรี้ยวของตัวเองสักหน่อยจริงๆ ไม่อย่างนั้น...”

เปปเปอร์ยังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้นก็มีเสียงแตรที่แหลมแสบแก้วหูดังขึ้นมาตรงหน้าเขา

ต่อมาก็มีแสงไฟสูงๆจากหน้ารถที่จ้าตาสองดวง ส่องเข้ามาที่กระจกหน้ารถของเขาทันที

แสงสีขาวทำให้การมองเห็นของเขาพล่ามัว เปปเปอร์มองไม่เห็นถนนและทิวทัศน์ที่อยู่เบื้องหน้าเลย เขาจึงขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างแน่นขนัด และสีหน้าก็เคร่งขรึมหาที่เปรียบไม่ได้

แต่ทว่าไม่นาน เขาก็สงบนิ่งลง แล้วโยนโทรศัพท์มือถือลงไปนอกหน้าต่างรถ เขามองออกไปข้างนอกด้วยกระจกมองหลัง และอยากจะอาศัยทัศนวิสัยที่มีอยู่อย่างจำกัดนั้นของกระจกมองหลังเพื่อจอดรถ

แต่ยังไม่ทันได้หันหน้าไป รถยนต์ที่เปิดไฟสูงอยู่ข้างหน้าคันนั้นก็พุ่งตรงเข้ามาชนรถของเขา

ตูม!

พอมีเสียงดังสนั่นขึ้นมา

ตัวรถก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เปปเปอร์กระแทกเข้ากับพวงมาลัยทั้งตัว หน้าผากของเขาถูกกระแทกจนแตกในทันที แล้วเลือดเปื้อนไปทั่วทั้งใบหน้าของเขา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หมดสติไป

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เยี่ยมบุญรีบโยนโทรศัพท์ทิ้งอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าดูไม่ได้ แล้วพูดว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าเปปเปอร์จะวางสายใส่ฉัน เขายังเห็นฉันอยู่ในสายตาอยู่หรือเปล่า”

“พอได้แล้วค่ะ จะโกรธขนาดนี้ไปทำไมคะ?” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์รินชาให้เขา

หลังจากที่เยี่ยมบุญรับมาแล้ว เขาก็ดื่มมันจนหมดในคราวเดียว แล้ววางถ้วยน้ำชาลงอย่างแรง และพูดอีกครั้งว่า “ผมเป็นพ่อตาในอนาคตของเขา เขาวางสายใส่ผมโดยไม่แม้แต่จะทักทายอะไรเลย คุณว่าฉันจะโกรธไหมล่ะ? ลูกเขยของคนอื่น ล้วนแต่ประจบสอพลอและพูดจาหยอกเย้าพ่อตา เพราะกลัวว่าจะถูกเมิน แต่เปปเปอร์ละ?อย่าพูดถึงการอ่อนน้อมถ่อมตนต่อพวกเราเลย แม้แต่รอยยิ้มก็ไม่มีเลยสักนิด คุณว่าจะมีลูกเขยที่ไหนเป็นแบบเขาบ้าง?”

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ลูบหน้าอกของเขาไปมา แล้วพูดว่า “เปปเปอร์มีนิสัยเย็นชา คุณเองก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้นี่นา”

“นิสัยเย็นชาก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะทำให้เขาวางสายใส่ผมโดยไม่ทักทายแบบนี้ซะหน่อย” เยี่ยมบุญเอามือของเธอออกไป แล้วยกกางเกงขึ้นและนั่งลงพูดว่า “เขามีท่าทางแบบนี้ต่อพ่อตาในอนาคตอย่างผม ผมสงสัยจริงๆเลยว่าตกลงแล้วเขารักส้มเปรี้ยวหรือเปล่า”

ณ ราวระเบียงชั้นสอง ในขณะที่ส้มเปรี้ยวกำลังฟังคำพูดนี้อยู่ ก็ค่อยๆกระชับมือที่อยู่บนราวระเบียงให้แน่นขึ้น สีหน้าที่แสดงขึ้นมาบนในหน้า ก็ทำให้คนมองไม่ออกเลยว่าเธอรู้สึกยังไง

ชั้นล่าง คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เหลือบมองเยี่ยมบุญด้วยสายตาที่ไม่พอใจ “ตายจริง คุณพูดอะไรน่ะ เปปเปอร์จะไม่รักส้มเปรี้ยวได้ยังไง แต่เปปเปอร์เคยพูดแล้วว่าเขาตกหลุมรักส้มเปรี้ยวมานานมากแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลกิตติภัคโสภณสอดเข้ามาเมื่อหกปีที่แล้ว เปปเปอร์กับส้มเปรี้ยวก็คงไม่ถึงขั้นที่ยังไม่ได้แต่งงานกันจนถึงตอนนี้หรอก ว่าแต่ เปปเปอร์บอกว่าจะมาไหมคะ?”

“ไม่ได้บอก เขาคงจะไม่มาแล้วล่ะ” เยี่ยมบุญนวดคลึงหว่างคิ้วไปมาแล้วตอบ

ส้มเปรี้ยวกัดริมฝีปากล่างอย่างสุดชีวิต

เรื่องที่เธอกังวลใจมากที่สุด หรือว่ามันจะมาแล้ว

ถึงแม้ว่าจะได้ยินเสียงเธอร้องไห้ เปปเปอร์ก็ไม่เคยพูดว่าเขาจะมาหาเธอเลย จะเห็นได้ว่าเขาค่อยๆเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธอไม่มีความสำคัญสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองรักจริงๆคือมายมิ้นท์ เขาก็คงตัดขาดกับเธอไปก่อนแล้ว

ไม่ได้ เธอจะต้องหาทางพลิกสถานการณ์ให้กลับคืนมาให้ได้

ส้มเปรี้ยวบีบฝ่ามือไปมา แล้ววางมือลงบนราวระเบียง จากนั้นก็หันหลังกลับไปที่ห้อง

อีกด้านหนึ่ง มายมิ้นท์กับราเม็งและลาเต้กลับมาจากออกไปกินหม้อไฟนอกบ้าน ทันทีที่เพิ่งจะลงมาจากรถ ก็เห็นรถพยาบาลคันหนึ่งแล่นปี๊ป่อปี๊ป่อผ่านไปอย่างรวดเร็ว

และในทิศทางของรถพยาบาลวิ่งผ่านมามีรถตำรวจสองสามคันจอดอยู่ห่างจากสถานที่ที่พวกเขาอยู่ประมาณร้อยกว่าเมตร ตำรวจจราจรหลายนายกำลังล้อมเส้นเตือนภัย นอกเส้นเตือนภัยยังเต็มไปด้วยคนที่มามุงดูอยู่อย่างคึกคัก

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” มายมิ้นท์เลื่อนกระจกรถลง มองไปยังฉากที่คึกคักที่อยู่ข้างหน้า แล้วจึงพึมพำขึ้นมาหนึ่งประโยค