บทที่ 243 ราเม็งน้อยเนื้อต่ำใจ

“พี่ พี่ครับ?” เมื่อเห็นว่ามายมิ้นท์เหม่อลอย ราเม็งจึงได้ยกมือขึ้นโบกไปมาต่อหน้าเธอ

สายตาของมายมิ้นท์ขยับเขยื้อนเล็กน้อยและได้สติกลับคืนมา เธอเผยอริมฝีปากเอ่ยถามว่า “หืม มีอะไรเหรอ?”

“เมื่อสักครู่พี่คิดอะไรอยู่?” ราเม็งมองไปทางเธอแล้วถามขึ้น

มายมิ้นท์อ้าปาก จากนั้นจึงยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่มีอะไรหรอก เข้าไปข้างในกันเถอะฉันหิวแล้ว”

“ครับ” ราเม็งพยักหน้าตอบรับ

มายมิ้นท์ก้าวขาเดินเข้าไปด้านใน

“รอแป๊บหนึ่งครับ” ราเม็งเรียกเธอให้หยุดลง

มายมิ้นท์กะพริบตามองเขาด้วยสายตางุนงง “มีอะไรเหรอ?”

ราเม็งยกแขนขึ้นเล็กน้อย “ควงแขนผมเข้าไปเถอะ”

มายมิ้นท์เห็นดังนั้นก็อดจะหัวเราะไม่ได้ “ก็ได้ พ่อรูปหล่อของฉัน”

ใบหน้าของราเม็งแดงเรื่อเล็กน้อย จากนั้นพาเธอเดินเข้าไปด้านในภัตตาคาร

จากการนำทางของบริกร ทั้งสองคนจึงได้เดินมานั่งลงตรงที่ซึ่งจองเอาไว้

ทันใดที่นั่งลง มายมิ้นท์ก็ได้ยินเสียงกัดฟันกรอดดังขึ้นจากโต๊ะด้านข้าง “มายมิ้นท์!”

มายมิ้นท์เลิกคิ้วแล้วเงยหน้าไปมอง พบว่าส้มเปรี้ยวกำลังจ้องตนด้วยสายตาอาฆาตแค้น เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าโลกนี้ช่างเล็กเหลือเกิน

“พี่ครับ เราเปลี่ยนร้านดีไหม?” ราเม็งคิดไม่ถึงว่าส้มเปรี้ยวจะอยู่ที่ภัตตาคารนี้ด้วย สีหน้าเขาดูเยือกเย็นลงทันใด

มายมิ้นท์ส่ายหน้า “ไม่จำเป็นหรอก ที่นี่แหละ ทำไมถ้าเราเจอคนที่ไม่ชอบหน้าแล้วเราต้องเป็นคนเดินหนีล่ะ?”

“แต่ผมกังวลว่าพี่จะทานอาหารไม่ลง” ราเม็งถอนหายใจออกมา

มายมิ้นท์ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่หรอกน่า คนที่กินอาหารไม่ลงไม่ใช่ฉันหรอก”

เมื่อพูดจบเธอก็ชายตาไปมองส้มเปรี้ยวเบาๆ

มือของส้มเปรี้ยวทั้งสองข้างจับส้อมและมีด เธอหั่นลงไปที่จานจนเกิดเสียง ราวกับว่าจานนั้นคือมายมิ้นท์ เธอเอาแต่ระบายอารมณ์ในใจออกมาเช่นนี้ จะไปมีกะจิตกะใจที่ไหนนั่งรับประทานอาหารเล่า?

ราเม็งจึงได้เข้าใจว่าการที่มายมิ้นท์ไม่ย้ายภัตตาคาร คงเป็นเพราะต้องการอยู่ต่อให้สะใจ เขาจึงไม่ได้ชักชวนที่จะย้ายร้านอีก แต่กลับนั่งลงอีกครั้ง

ขณะนั้นเองเปปเปอร์ก็เดินกลับมา เมื่อเขาเห็นว่าส้มเปรี้ยวนั่งอยู่ด้านข้างก็ได้แต่ตกตะลึง

ส้มเปรี้ยวอยู่ที่นี่ได้ยังไง!

อีกทั้งข้างกายเธอยังมีผู้ชายอีกคนหนึ่ง

ครั้งที่แล้วคือทามทอย ครั้งนี้คือราเม็ง ครั้งหน้าคงจะเป็นลาเต้ใช่ไหม?

สต๊อกผู้ชายของเธอไม่เคยขาดเลยจริงๆ!

ใบหน้าของเปปเปอร์ดูเยือกเย็นลงเล็กน้อย เขาลากเก้าอี้ตรงข้ามส้มเปรี้ยวแล้วทำท่าทางจะนั่งลง

“เปปเปอร์คะโทรศัพท์เสร็จแล้วเหรอ?” ส้มเปรี้ยววางส้อมกับมีดในมือลงแล้วลุกขึ้น ตั้งใจจะขยับเก้าอี้ให้เขา

แต่กลับถูกเปปเปอร์ปฏิเสธเสียก่อน เขาวางไม้ค้ำยันเอาไว้ด้านข้างจากนั้นพยุงตัวเองนั่งลง

มือของส้มเปรี้ยวค้างอยู่กลางอากาศแข็งทื่อ ใบหน้าของเธอดูเขินเล็กน้อย

แต่ในไม่ช้าเธอก็แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและวางมือลงอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะกลับไปยังที่นั่งของตนเอง

ท่าทางของเปปเปอร์ที่มีต่อเธอช่างเยือกเย็นเหลือเกิน

เดิมทีเธอคิดว่าการที่เขาตอบรับเป็นเพราะเขายินดีที่จะคืนดีกับเธอ คิดไม่ถึงว่าเธอคิดมากไปคนเดียว

ที่โต๊ะด้านข้าง เมื่อมายมิ้นท์เห็นเปปเปอร์ปรากฏตัวขึ้น เธอก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

เพราะส้มเปรี้ยวก็อยู่ที่นี่ด้วย การที่มีเขาอยู่ก็ไม่น่าแปลก

มายมิ้นท์ไม่คิดจะเข้าไปทักทายเปปเปอร์ เธอนั่งดื่มน้ำเงียบๆ ตรงโต๊ะของตนเอง

แต่ราเม็งชายตามองดูเปปเปอร์เล็กน้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา และน้อยเนื้อต่ำใจต่อตนเอง

ใช่แล้ว ทั้งอิจฉาและน้อยเนื้อต่ำใจ

แม้ว่าเขาจะเป็นนายแบบ มีทั้งชื่อเสียงและเงินทอง ไม่มีเหตุผลใดจะต้องไปอิจฉาเปปเปอร์ ต่อให้เปปเปอร์มีเงินมากกว่าเขาก็ตาม

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ทำห้ามตัวเองไม่ได้ เพราะว่าเปปเปอร์เป็นผู้ชายคนเดียวที่มายมิ้นท์เคยรัก