บทที่ 244 โคมไฟคริสทัลร่วงลงมา

มายมิ้นท์ส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาไม่ได้มีประจำตัวอะไรนะ”

อย่างน้อยในความทรงจำของเธอ เขาก็ไม่เคยมี

เมื่อเห็นสีหน้าของเปปเปอร์ที่นับวันยิ่งซีดลง แล้วหันไปมองดูส้มเปรี้ยวที่เอาแต่ร้องไห้ทำอะไรไม่เป็น มายมิ้นท์ก็ได้แต่ส่ายหน้า เธอพูดไม่ออกจริงๆ

“คุณหนูส้มเปรี้ยว ถ้าคุณไม่อยากให้คู่หมั้นของคุณตายไปแบบนี้ ฉันคิดว่าทางที่ดีคุณควรจะเรียกรถพยาบาลมาก่อน เอาแต่นั่งร้องไห้จะได้ประโยชน์อะไร?”

เมื่อส้มเปรี้ยวได้ยินประโยคนี้ เสียงร้องไห้ของเธอก็หยุดชะงักลง เมื่อได้สติกลับคืนมาก็รู้ตัวว่าเธอเอาแต่นั่งร้องไห้ไม่คิดจะเรียกหมอ ทั้งยังต้องให้คนอื่นมาคอยชี้นำว่าต้องทำอย่างไร สีหน้าของเธอก็ดูไม่น่ามอง

“คุณไม่จำเป็นต้องมาเตือนฉันหรอก ฉันโทรเองได้”

เธอมองไปทางมายมิ้นท์อย่างไม่เป็นมิตร

มายมิ้นท์ยักไหล่แล้วตอบว่า “ฉันคงจะพูดมากไปเอง ถ้าอย่างนั้นก็ตามสบายเถอะค่ะ ราเม็งพวกเรารับประทานอาหารต่อเถอะ”

“ครับพี่” ราเม็งยิ้มแล้วพยักหน้า

ทั้งสองคนกินอาหารต่อจริงๆ โดยไม่สนใจเรื่องรอบข้างอีก

ส่งเสียงหึๆ ออกมาในลำคอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาตั้งใจจะโทรเรียกรถพยาบาล

แต่ทันใดนั้นมือของเปปเปอร์ก็ยกขึ้นห้ามเธอเอาไว้แล้วพูดว่า “ไม่ต้อง อีกเดี๋ยวผมก็ดีขึ้นแล้วไม่ต้องโทร”

“แต่ว่า เปปเปอร์คะ......”

“อย่าร้องไห้!” ส้มเปรี้ยวยังไม่ทันพูดจบ เปปเปอร์ก็พยายามฝืนอดทนต่อความเจ็บปวดที่มีแล้วเงยหน้าขึ้นมอง เขาใช้มือข้างหนึ่งสัมผัสไปที่ใบหน้าของเธอ นิ้วโป้งปาดน้ำตา น้ำเสียงดูแหบแห้งแต่ก็ปลอบด้วยความอ่อนโยนว่า “ผมไม่เป็นไรไม่ต้องกังวล”

เมื่อพูดจบ เปปเปอร์ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความเจ็บปวดในใจเมื่อสักครู่ได้หายลงไปมากทีเดียว

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดรวดร้าวนั้นก็จางหายไป หากว่าไม่ใช่เป็นเพราะเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากของเขาเหล่านั้น คงจะคิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก

เปปเปอร์ก้มหน้าลงพยายามปิดบังความตื่นตระหนกและโมโหเอาไว้

เมื่อสักครู่เขาเพียงแค่ต้องการจะลองดู หากว่าเขาทำตามอย่างที่สมองต้องการ ความเจ็บปวดในใจจะหายไปหรือไม่?

คิดไม่ถึงว่าการที่เขาทดลองเช่นนี้มันจะหายไปจริงๆ

เพราะเขาไม่อยากเอาใจส้มเปรี้ยว ดังนั้นหัวใจของเขาจึงรู้สึกเจ็บปวด แต่เมื่อเขาปลอบใจเธอ หัวใจของเขาก็รู้สึกดีขึ้น ทำไมเหตุการณ์ถึงได้ประหลาดใจเช่นนี้ มันทำให้คนไม่เชื่อเรื่องที่มองไม่เห็นอย่างเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

ไม่รู้ว่าหากมีครั้งต่อไป แล้วเขาไม่สนใจที่จะปลอบโยนส้มเปรี้ยว เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีกหรือไม่

ส้มเปรี้ยวไม่รู้ว่าในใจของเปปเปอร์คิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาเริ่มมีเส้นเลือดฟาดปรากฏขึ้นมา เธอก็คลายกังวลลงไม่น้อย “ดีจังเลยนะคะเปปเปอร์ ที่คุณไม่ได้เป็นอะไร”

ริมฝีปากของเปปเปอร์ขยับเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

ส่วนส้มเปรี้ยวก็ไม่ได้สังเกตว่ามีอะไรผิดปกติไป เธอกลับไปนั่งตรงที่ของตนเอง

ผู้จัดการร้านทำการปัดกวาดเศษแก้วที่แตกกระจาย จากนั้นหันไปมองดูเปปเปอร์ “คุณผู้ชายครับ ไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม ให้ผมเรียกหมอมาให้ไหมครับ?”

ชายหนุ่มคนนี้เมื่อตอนเดินเข้ามาเขาใช้ไม้ค้ำยันด้วย เมื่อสักครู่จู่ๆ ก็เกิดอาการกำเริบแปลกๆ ขึ้นมา แม้ว่าตอนนี้จะดูว่าดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ทำให้กังวลใจไม่น้อย

หากว่าอีกประเดี๋ยวเกิดอาการกำเริบขึ้นมาอีก แล้วตายในร้านเขาก็คงไม่ดี

“ผมไม่เป็นอะไรจริงครับ ไม่ต้องเรียกหมอมาหรอก แก้วที่ทำแตกเมื่อสักครู่เดี๋ยวคิดในบัญชีผมก็แล้วกัน” เปปเปอร์เอามือขึ้นกุมหัวคิ้วแล้วกล่าวออกมา

ผู้จัดการร้านจ้องมองไปที่เขาอยู่ชั่วครู่ ในที่สุดก็เลือกที่จะเชื่อและตอบว่า “ก็ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นคงจะไม่รบกวนคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายรับประทานมื้อค่ำแล้ว หากมีอะไรให้รับใช้ก็เรียกได้ตลอดเวลาเลยนะครับ”

“ครับ” เปปเปอร์ตอบและพยักหน้า

จากนั้น ผู้จัดการร้านก็เดินจากไป

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของมายมิ้นท์ดังขึ้น

เสียงหัวเราะนั้น ดึงดูดความสนใจของอีกสามคนให้หันไปมอง

“พี่ครับ พี่ขำอะไร?” ราเม็งถามอย่างประหลาดใจ

มายมิ้นท์คลุกสลัดที่อยู่ในจานแล้วตอบว่า “ฉันรู้สึกสิ่งที่แม้แต่คนนอกก็ยังรู้จักให้ความใส่ใจถามถึงสุขภาพร่างกายของประธานเปปเปอร์ว่าดีขึ้นแล้วจริงหรือเปล่า แต่ในฐานะคู่หมั้นประธานเปปเปอร์ คุณหนูส้มเปรี้ยวกลับแตกต่างออกไป ประธานเปปเปอร์บอกว่าไม่เป็นอะไร เธอก็เชื่อเสียอย่างนั้น ไม่ได้แม้แต่จะเอ่ยถามอะไรออกมาอีก คุณหนูส้มเปรี้ยวรักประธานเปปเปอร์จริงเหรอ?”

“คุณมายมิ้นท์คะ คุณหมายความว่ายังไงที่คุณบอกว่าฉันรักเปปเปอร์จริงหรือเปล่า? ฉันจะรักเปปเปอร์หรือเปล่าจำเป็นต้องให้คุณมาพูดเหรอคะ?” ส้มเปรี้ยวกระแทกซ้อมและมีลงบนจาน