บทที่ 323 เขาเป็นพ่อของลูก

เปปเปอร์กดปิดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าบึ้งตึง โยนโทรศัพท์มือถือลงบนหัวเตียง ในใจมีความหดหู่เศร้าหมอง ยังรู้สึกอิจฉาอยู่บ้างเล็กน้อย ในเวลาเดียวกัน

อิจฉาที่ลาเต้บอกว่าจะไปเยี่ยมมายมิ้นท์ก็ไปได้ ไม่จำเป็นต้องขอความเห็นชอบจากมายมิ้นท์เลยสักนิด แต่เขากลับไม่ได้

เห็นได้ชัดว่า เธอเคยเป็นของเขา เคยเป็นคนที่ตนเองรักที่สุด

แต่สุดท้าย กลับถูกเขาผลักไสออกไป……

เปปเปอร์จับที่หัวใจของตนเอง หัวใจที่อยู่ในหน้าอก ปวดตุ้บๆ

เขาหลุบตามองมายมิ้นท์ นัยน์ตาเป็นประกาย

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไป เธอเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น!

ค่ำคืน ค่อยๆคืบคลานผ่านไป……

เช้าวันต่อมา มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว ในที่สุดก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

เธอมองเพดานสีขาวสะอาด เธอตกใจ

ที่นี่ที่ไหน

เธอไม่ได้อยู่ในคอนโดมิเนียมของตนเองเหรอ ทำไมพอตื่นขึ้นมา ก็เปลี่ยนเป็นอีกสถานที่หนึ่งแล้ว

มายมิ้นท์รีบลุกขึ้นมานั่ง ด้วยความตื่นตกใจ เตรียมตั้งสติดูว่าตนเองอยู่ที่ไหน

เพิ่งจะลุกขึ้นมานั่ง เธอก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างมาดึงมือของตนเองเอาไว้ หันไปมอง คือเปปเปอร์

เปปเปอร์ดึงมือของเธอไป นอนหมอบอยู่ข้างเตียง

มายมิ้นท์ถลึงตาโต แปลกใจมากว่าทำไมเปปเปอร์มาอยู่ที่นี่ได้

แต่ต่อมาเธอพบว่าเสื้อผ้าบนตัวของตนเองผิดปกติเล็กน้อย มีแถบสีฟ้าขาว เห็นชัดว่าเป็นชุดผู้ป่วย

ดังนั้นตอนนี้ตัวเองอยู่ในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลเหรอ

มายมิ้นท์รีบดึงมือตัวเองออกมาจากมือของเปปเปอร์ วางบนหน้าผาก สีหน้าท่าทางสงสัย

นี่ตกลงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เธอนอนหลับ แล้วทำไมตนเองถึงได้มาหลับอยู่ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลได้

มายมิ้นท์ดึงมือออกมาอย่างกะทันหัน จนเปปเปอร์ตกใจตื่น

เขาลืมตาเงยหน้าขึ้นมา หลังจากเห็นงว่ามายมิ้นท์ตื่นแล้ว สีหน้าก็อ่อนโยนลงทันที

“ตื่นแล้วเหรอ” เปปเปอร์เผยอริมฝีปากถามเบาๆน้ำเสียงยังมีความแหบพร่าแบบคนเพิ่งตื่นนอน ได้ยินชัดมาก

“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” เขาลุกขึ้นยืน กดกริ่งที่หัวเตียง แล้วถามอย่างห่วงใยอีก

มายมิ้นท์มองเขา ส่ายหน้า“ไม่มี แต่ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“เมื่อวานตอนที่ผมโทรหาคุณ อยู่ๆคุณก็เงียบเสียงไป พอผมไปดู คุณหมดสติไปแล้ว ดังนั้นผมก็เลยมาคุณมาส่งที่โรงพยาบาล” เปปเปอร์พูด

มายมิ้นท์พยักหน้าอย่างงุนงง “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง แต่ตกลงว่าฉันเป็นอะไรกันแน่ ป่วยด้วยโรคอะไร”

เธอถามอีก

เปปเปอร์ค่อยๆขยับริมฝีปาก ไม่ได้ตอบ

เขาไม่รู้จะบอกเธออย่างไร สภาพของเธอในตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าหลังจากเธอรู้แล้ว จะมีปฏิกิริยาตอบโต้อย่างไร

จะเสียใจหรือว่า……

เห็นเปปเปอร์ไม่ตอบ มายมิ้นท์ก็วิตก มือที่อยู่ใต้ผ้าห่มจับกันแน่นอย่างไม่รู้ตัว “บอกสิ ว่าฉันป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่”

เธอถามอีกรอบ น้ำเสียงเร่งรัด

เขาไม่ยอมบอก คงไม่ใช่ว่าเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่ได้อะไรนะ

ในใจมายมิ้นท์ตื่นตระหนกเล็กน้อย

เปปเปอร์มองเธอ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

เสียงของการันต์ดังขึ้นมาก่อนที่ประตู “บอกเธอตรงๆเลยสิ เรื่องแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องปิดบัง”

เปปเปอร์ขมวดคิ้ว

มายมิ้นท์เงยหน้ามองไปที่ประตู “หมายความว่าอะไร”

การันต์เดินเข้ามา “คุณถูกวางยาพิษแล้ว!”

“ห๊ะ” มายมิ้นท์อึ้งไปเล็กน้อย “ยาพิษเหรอ”

การันต์พยักหน้า

มายมิ้นท์ถูกจับแน่นยิ่งขึ้น“วาง……ยาพิษอะไรกัน”

เธอจำไม่ได้ว่าตนเองแตะต้องหรือว่ากินอะไรที่มีพิษมา

ดังนั้น ทำไมเธอถึงถูกวางยาพิษ