บทที่ 336 ความดีใจของส้มเปรี้ยว

“คุณย่า!” เมื่อเห็นหญิงชราล้มลง ปีโป้ก็รีบก้าวเข้าไปรับหญิงชรา

ในเวลานี้ ป้าแดงลงมาที่ชั้นล่าง เมื่อเห็นภาพนี้ เธอก็รีบถามทันที “คุณชาย เกิดอะไรขึ้นกับท่านย่า?”

“ไม่รู้ คุณย่าหมดสติไปแล้ว” ใบหน้าของปีโป้ซีดเซียวด้วยความกังวล

ป้าแดงเข้ามารับหญิงชรา ในขณะที่ให้ปฐมพยาบาลให้หญิงชรา เธอก็ออกคำสั่งไปด้วย “คุณชายเล็ก รีบโทรไปที่เบอร์ฉุกเฉิน”

“ครับครับ ใช่!” ในที่สุดปีโป้ก็ตอบรับ เขาก้มลงมองไปทางซ้ายและขวา เมื่อเห็นโทรศัพท์ที่หญิงชราโยนลงบนพื้น เขาก็ก้มลงหยิบโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

ก่อนที่สายจะวางสาย เสียงของมายมิ้นท์ก็ดังมาจากโทรศัพท์ “คุณย่า คุณย่า?”

เธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ตกลงมาที่พื้น และเสียงตะโกนของปีโป้ที่ร้อนรน เธอรู้ว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับหญิงชราคนนั้น และเธอก็กังวลมาก แต่ก็ไม่มีเสียงของหญิงชราดังมาจากทางโทรศัพท์

และเธอไม่ได้อยู่กับหญิงชรา เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหญิงชรา เธอทำได้เพียงจับโทรศัพท์แน่นด้วยมือทั้งสองเธอเรียกเธอซ้ำไปซ้ำมา โดยหวังว่าหญิงชราจะตอบเธอ

แต่ในท้ายที่สุด มันไม่ใช่หญิงชราที่ตอบเธอ แต่เป็นปีโป้ “พี่มายมิ้นท์ คุณย่าหมดสติไป”

“อะไรนะ หมดสติ?” มายมิ้นท์ลุกขึ้นจากเตียงทันที ในขณะที่เธอกำลังจะถามถึงสถานการณ์ของหญิงชรา เธอก็พบว่าโทรศัพท์ถูกวางสายแล้ว

มายมิ้นท์คิดว่าปีโป้วางสายโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอจึงรีบโทรกลับไปอีกครั้ง แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายติดสายอยู่

ช่วยไม่ได้ มายมิ้นท์ทำได้เพียงวางโทรศัพท์ลง หัวใจของเธอเต้นแรง เธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและวิตกกังวล

เป็นไปได้ไหมที่คุณย่าเป็นลมเพราะถูกเธอกระตุ้นโดยบอกว่าเด็กถูกเอาออกไปแล้ว?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง มันก็เป็นความผิดของเธอ!

คฤหาสน์ตระกูลนวบดินทร์ ปีโป้ได้โทรหาเบอร์ฉุกเฉินแล้ว

ไม่นาน รถพยาบาลก็มาพาหญิงชรากับเปปเปอร์ออกไปพร้อมกัน

คืนนี้ตระกูลนวบดินทร์ถูกกำหนดให้เกิดความวุ่นวาย สามในสี่คนของตระกูลนวบดินทร์เป็นลม ภาระหนักทั้งหมดตกเป็นของปีโป้ในคราวเดียว ถ้าป้าแดงไม่อยู่ที่นั่นกับเขา เขาก็คงจะเป็นลมไปเช่นกัน

ท้ายที่สุดเขาเป็นเพียงวัยรุ่นและเขาอาศัยอยู่ภายใต้การคุ้มครองของคุณย่า คุณแม่ และพี่ชายของเขาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ได้ใช้ชีวิตแบบสบายใจ ได้ทำในสิ่งที่ชอบ เขาไม่เคยคิดว่า คุณย่า คุณแม่แลพพี่ชายจะเป็นลมกันหมด

ในเวลาเดียวกัน เยี่ยมบุญก็กลับไปที่ตระกูลภักดีพิศุทธิ์ด้วยความหดหู่ใจ

ทันทีที่คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เห็นเขา ตาของเธอก็สว่างขึ้น และเธอก็รีบทักทายเขา “คุณสามี คุณกลับมาแล้ว”

“คุณพ่อ กลับมาแล้ว” ชวนชมก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทายเขา

เยี่ยมบุญพยักหน้าและนั่งลงด้วยการช่วยเหลือของคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ “อืม กลับมาแล้ว”

“พ่อคะ ดื่มน้ำ” ชวนชมเทชาให้เขา

เยี่ยมบุญรับมันอย่างมีความสุข “ดีมาก ชวนชมเป็นลูกสาวที่ดีของฉันจริงๆ”

เยี่ยมบุญยิ้มอย่างเขินอายและหลับตาลง แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

เธอรู้สึกดีมากที่ได้รับคำชมและเป็นที่ยอมรับ เธออยู่มา 26 ปีแล้ว เธอถูกเฆี่ยนตีและถูกดุด่าทุกวัน เธอไม่เคยได้สัมผัสความรักของพ่อแม่เลย จนมาถึงที่นี่ เธอเพิ่งจะรู้ ที่แท้การที่พ่อแม่รักและเอ็นดูมันน่าหลงใหลแบบนี้นี่เอง

แต่ทำไมพ่อแม่ที่ดีเช่นนั้นไม่ใช่ของเธอล่ะ?

“คุณสามีเป็นอย่างไรบ้าง เปปเปอร์ตกลงที่จะกลับมาทำงานร่วมกันและแต่งงานกับตระกูลภักดีพิศุทธิ์ของเราอีกครั้งไหม” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์กุมมือและถามอย่างประหม่า “ถ้าการแต่งงานกลับมาเหมือนเดิม เปปเปอร์จะเลือกใคร? ส้มเปรี้ยว หรือชวนชม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชวนชมก็รู้สึกประหม่า เธอมองไปที่เยี่ยมบุญ

เยี่ยมบุญบีบถ้วยในมือของเขาทันที ใบหน้าของเขาดูแย่มาก

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นแก้ว เขาคงทุบมันไปแล้ว

“ไม่ได้กลับมาเหมือนเดิม!” เยี่ยมบุญพูดคำสี่คำนี้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความเกลียดชัง

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์อึ้งไปครู่หนึ่ง “ไม่กลับมาเหมือนเดิมเหรอ หมายความว่าการทำงานร่วมกันและสัญญาการแต่งงานยังไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมเหรอ?”

เยี่ยมบุญวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างหนัก และตอบด้วยใบหน้าที่มืดมนว่า “ใช่ ไม่มีอะไรที่กลับไปเหมือนเดิมเลย!”