บทที่ 337 ที่มาของหุ้นส่วน

เมื่อคิดถึงทุกอย่างที่เธอพูดกับราเม็งเมื่อวานนี้ มายมิ้นท์ก็หลับตาลง “ไม่มีอะไร”

ลาเต้เห็นท่าทีที่โกหกของเธออย่างชัดเจน ลาเต้ก็เลิกคิ้วขึ้น “จริงเหรอ แต่ฉันคิดว่ามันต้องมีอะไร ตอนที่ฉันกลับมาจากการยืมรถเข็นเมื่อวานนี้ ฉันบังเอิญได้พบกับราเม็งกำลังจากไป ตอนนั้นฉันตกใจกับท่าทีของเขามาก ท่าทีของเขาดูมืดมน พอฉันถามเขาว่าเป็นอะไร เขาก็เมินฉัน พอฉันกลับมาที่ห้องผู้ป่วย ฉันก็พบว่าท่าทีของคุณก็ไม่ปกติ ฉันเดาว่าคงมีเรื่องเกิดขึ้นระหว่างพวกเธอ เพราะตอนนั้นเธออารมณ์ไม่ดี ฉันเลยไม่ได้ถาม”

มายมิ้นท์กัดริมฝีปากล่างของเธอและเธอก็ไม่ได้พูดอะไร

ลาเต้นั่งลงข้างเตียงของเธอ “พุดเถอะ มาดูกันว่าฉันจะให้คำแนะนำกับเธอได้ไหม”

“จริงๆ แล้วมันไม่มีอะไร” มายมิ้นท์นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เขา “ฉันพบว่าราเม็งมีปัญหาทางจิต ดังนั้น…”

เรื่องที่ราเม็งวางยาเธอ เธอไม่ได้ตั้งใจจะบอกลาเต้

อย่างแรก เธอไม่ต้องการให้ลาเต้กังวล อย่างที่สอง เธอไม่ต้องการให้มีช่องว่างระหว่างลาเต้และราเม็ง

แม้ว่าระยะเวลาที่ลาเต้จะรู้จักกับราเม็ง จะไม่นานเท่าที่เธอรู้จักกับราเม็ง แต่ก็รู้จักกันมานานแล้ว ก็เป็นเพื่อนกันหมด มันไม่จำเป็นที่จะต้องทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแตกหัก

นอกจากนี้ เดิมทีเธอวางแผนที่จะให้อภัยราเม็ง และไม่คิดเล็กคิดน้อยกับสิ่งที่ราเม็งได้ทำในครั้งนี้ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพูดโดยปริยาย

“เธอ...เธอพบว่าราเม็งมีปัญหาทางจิตใจเหรอ” ลาเต้อุทาน

มายมิ้นท์หรี่ตาลง “ทำไม นายรู้อยู่แล้ว?”

ลาเต้สำลักและตระหนักได้ว่าเขาพลาดไปแล้ว

“รีบพูดมาเลย นายรู้อยู่แล้ว?” มายมิ้นท์มองไปที่เขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเฉยเมย

ลาเต้ดิ้นรนสองสามครั้ง และในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ “อืม ฉันบอกแล้วก็ได้ ฉันรู้มานานแล้ว”

“นี่นาย…” มายมิ้นท์เตะเขาอย่างโกรธจัด “นายรู้อยู่แล้ว ทำไมนายไม่บอกฉัน”

บางทีเธออาจเกลี้ยกล่อมให้ราเม็งเข้ารับการรักษาได้ตั้งนานแล้ว

บางทีสถานการณ์ในตอนนี้ของราเม็งอาจดีขึ้นมาก และเขาจะไม่ทำอะไรเพื่อวางยาพิษเธอ

“เป็นราเม็งที่ไม่ให้ฉันพูด” ลาเต้ลูบน่องของเขาอย่างไม่พอใจ

มายมิ้นท์จ้องไปที่เขา “น่าเสียดายที่เราโตมาด้วยกัน แต่ดูนายสิ นายมีความลับกับฉันไปหมด พูดมานะ นายรู้เมื่อไหร่?”

“ก็...” ลาเต้กลอกตาและคิดอะไรบางอย่าง

มายมิ้นท์ขมวดคิ้วอย่างเหลืออด เธอต้องการเตะเขาอีกครั้ง

ลาเต้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาเลยรีบยกขาทั้งสองของเขาขึ้นอย่างรวดเร็ว เพื่อหลบหลีกการเตะของเธอ ก่อนที่เขาจะพูดด้วยรอยยิ้ม “ก็ได้ ใฉันบอกเธอก็ได้ อย่าโมโหขนาดนั้นสิ”

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ พูดมาเร็วๆ!” มายมิ้นท์เร่งเร้า

ลาเต้ยักไหล่และแสดงสีหน้าจริงจัง “จริงๆ แล้วฉันรู้เมื่อปีก่อน ฉันได้ติดต่อกับราเม็งเมื่อสองปีก่อน คุณตาของเธอเป็นคนแนะนำ ตั้งแต่ที่พ่อของเธอเสียชีวิต หุ่นส่วนเทนเดอร์กรุ๊ปของพ่อเธอถูกแม่เลี้ยงและน้องสาวของเธอขายไปทั้งหมด ดังนั้นหลายปีมานี้ ปู่ของเธอจึงแอบซื้อหุ้นเทนเดอร์กรุ๊ป ในช่วงแรก ราเม็งซื้อตามปู่ของเธอ ฉันไม่รู้ว่าราเม็งร่วมมือกับคุณปู่ของเธอมาหลายปีแล้ว แต่ฉันเพิ่งเข้าร่วมเมื่อสองปีก่อนหน้านี้ ดังนั้นฉันเดาว่าอย่างน้อยสามปี หรือมากกว่านั้น”

“ที่แท้หุ้นของเทนเดอร์กรุ๊ปก็เป็นของฝีมือพวกนายและคุณปู่นี่เอง…” ดวงตาของมายมิ้นท์เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

เมื่อสามเดือนก่อน หลังจากที่เธอกับเปปเปอร์หย่าร้างกัน ลาเต้ก็พาเธอไปพบกับปู่ของเธอ

คุณปู่เป็นนักโบราณคดี เลยมักจะไปสำรวจบ่อยๆ ดังนั้นจึงอยู่ในสภาพขาดการติดต่อบ่อยๆ ในการแต่งงานกับเปปเปอร์เป็นเวลา 6 ปี เธอไม่เคยเจอคุณปู่ของเธอเลย และเธอก็ไม่สามารถติดต่อเขาได้ ลาเต้พบคุณปู่ของเธอได้อย่างไร เธอตกใจมาก

แน่นอนว่า สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือหุ้นของเทนเดอร์กรุ๊ปที่ปู่ของเธอมี เธอรู้ว่าหลังจากที่พ่อของเธอเสียชีวิต แม่เลี้ยงและน้องสาวของเธอก็ขายหุ้นของเทนเดอร์กรุ๊ปไป ดังนั้นเรื่องที่ปู่ของเธอมีหุ้นเทนเดอร์กรุ๊ปจำนวนมาก เธอทั้งแปลกใจและสงสัย ว่าปู่ของเธอได้หุ้นของเทนเดอร์กรุ๊ปมาได้อย่างไร และหุ้นเหล่านี้มีมากเกินกว่าที่พ่อของเธอจะเป็นเจ้าของเมื่อตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่

แน่นอนว่า เธอคิดว่าคุณปู่ของเธอซื้อหุ้นเหล่านี้ด้วยตัวเอง แต่เธอกลับไม่คิดแบบนั้น คุณปู่เป็นเพียงผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดี และเขาไม่มีเงินเดือนมากขนาดนั้น มันไม่เพียงพอที่จะซื้อหุ้นมากมายขนาดนี้ เมื่อรวมเงินทั้งหมดของเขา มูลค่าสุทธิที่เขาสามารถซื้อคืนได้ก็แค่เพียงสองในยี่สิบเท่านั้น