บทที่ 339 พบกับท่านย่า

เมื่อเห็นมายมิ้นท์สะดุ้งอย่างกะทันหัน ลาเต้ก็เข้ามาใกล้และถามว่า “ที่รัก เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”

มายมิ้นท์กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เธอมองไปที่ใบหน้าที่ขยายใหญ่ขึ้น ตอนแรกเธอตกใจ ถอยไปหนึ่งก้าว แล้วเลี่ยงการจ้องมองของเขา เธอหลับตาลงแล้วตอบว่า “ไม่เป็นอะไร”

ลาเต้หรี่ตาลงเล็กน้อย

เกิดอะไรขึ้น?

ดูเหมือนที่รักจะพยายามหลีกเลี่ยงเขา!

“พี่มายมิ้นท์ เราไปหาคุณย่าได้หรือยัง” ปีโป้ที่อยู่ด้านข้างมองไม่เห็นท่าทีสนิทสนมของมายมิ้นท์และผู้ชายคนอื่นๆ

ในความคิดของเขา พี่มายมินท์เป็นของพี่ชาย

เขาต้องช่วยพี่ชายจับตาดูคนเหล่านี้และป้องกันไม่ให้ชายเลวๆเหล่านี้มาแตะต้องพี่มายมิ้นท์

มายมิ้นท์พยักหน้า “ได้ ไปกันเถอะ”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็พูดกับลาเต้อีกครั้ง “ลาเต้ ฉันไปก่อนนะ”

“ไปเถอะ” ลาเต้ตอบรับ

มายมิ้นท์ส่งสายตาให้ปีโป้ และทั้งสองก็เดินไปทางลิฟต์

เดิมชั้นนี้เป็นห้องผู้ป่วยอาวุโส และไม่น่าแปลกใจที่หญิงชราจะอาศัยอยู่ที่นี่

“อยู่จรงนี้เลย” หลังจากเดินไปได้ประมาณครึ่งนาที ปีโป้ก็หยุดอยู่หน้าห้องผู้ป่วย

มายมิ้นท์มองดูชื่อหญิงชราที่เขียนไว้บนแผ่นที่อยู่ประตู เธอยกมือขึ้นแล้วเคาะประตูเบาๆ

ไม่นานประตูก็เปิดออก

เมื่อป้าแดงเห็นมายมิ้นท์ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายและเธอก็ดีใจมาก “คุณผู้หญิง คุณมาถึงแล้ว”

มายมิ้นท์ยิ้มกลับไปที่เธอ “ป้าแดง”

ป้าแดงตอบว่า “คุณผู้หญิงคุณมาที่นี่ ดีจริงๆ เลย ท่านย่ายังคิดถึงคุณอยู่ และบอกว่าจะโทรหาคุณ แต่สุดท้ายก็โทรหาคุณไม่ติด”

“โทรศัพท์ของฉันแบตหมดน่ะ” มายมิ้นท์ตอบ

หลังจากคุยโทรศัพท์กับปีโป้เสร็จเมื่อคืนนี้ เธอก็ลืมชาร์จโทรศัพท์ และเช้านี้ก็พบว่าแบตเตอรี่หมด และเธอก็ไม่ได้ชาร์จแบตด้วย

สาเหตุหลักมาจากเธอกำลังจะออกจากโรงพยาบาล และเธอวางแผนที่จะกลับไปชาร์จแบตหลังจากกลับไป แต่เธอคาดไม่ถึงว่าคุณย่าจะโทรหาเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณผู้หญิง เชิญเข้ามาค่ะ” ป้าแดงเปิดประตูอย่างสมบูรณ์และเชิญมายมิ้นท์เข้ามาอย่างอบอุ่น

“ค่ะ” มายมิ้นท์พยักหน้าและก้าวเข้าไป

ปีโป้และป้าแดงตามมาข้างหลัง

“คุณย่า” หลังจากเข้าไปในห้องผู้ป่วย มายมิ้นท์เห็นหญิงชรานอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลโดยหลับตา และดูเหมือนท่านจะหลับอยู่ เธอจึงตะโกนออกไปเบาๆ

ทีแรกหญิงชราหลับไปแล้ว แต่ในวินาทีต่อมาหญิงชราก็ลืมตาขึ้น

เมื่อมองเห็นมายมิ้นท์ หญิงชราก็ยิ้ม “มายมิ้นท์”

“คุณย่า” มายมิ้นท์เดินไปนั่งข้างเตียงของโรงพยาบาล

หญิงชราลุกขึ้นนั่งและจับมือเธออย่างอ่อนโยน “มายมิ้นท์ หนูมาที่นี่ได้ยังไง”

“วันนี้หนูออกจากโรงพยาบาล ตอนที่หนูเดินไปที่ลิฟต์ หนูได้เจอกับปีโป้ ก็เลยรู้ว่าคุณย่าอยู่ที่นี่ หนูก็เลยมากับปีโป้ คุณย่า เป็นยังไงบ้างคะ” มายมิ้นทืมองไปที่หญิงชราด้วยความห่วงใย

หญิงชรายิ้ม “ฉันไม่เป็นไร หมอบอกว่า ฉันแค่กังวลใจมากไปหน่อย รวมถึงฉันก็อายุมากแล้ว เลยทำให้ความดันเลือดของฉันสูงขึ้นเฉียบพลัน ฉันก็เลยเป็นลม ตอนนี้ฉันดีขึ้นแล้ว และฉันก็สามารถออกจากโรงพยาบาลในตอนบ่ายนี้ได้เลย”

“แบบนี้นี่เอง” มายมิ้นท์พยักหน้า เธอรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ จู่ๆ ปีโป้ก็พูดพร้อมดวงตาสีแดงว่า “ไม่ ไม่ใช่สักหน่อย หมอบอกว่าคราวนี้คุณย่าโชคดีที่ไม่เป็นอะไร แต่คราวหน้าถ้ายังเป็นลมกระทันหันแบบนี้ เป็นไปได้มากว่า...”

“ปีโป้!” ความอ่อนโยนบนใบหน้าขอฝหญิงชราหายไป ท่านมองมาที่เขาพร้อมคำเตือน แสดงว่าเขาไม่ได้รับอนุญาตให้พูดอีกต่อไป

แต่มายมิ้นท์ก็รู้ว่าต้องมีสถานการณ์ร้ายแรงที่นี่ ดังนั้นเธอจึงเม้มปากและพูดว่า “ปีโป้ พูดต่อเถอะ!”

ปีโป้พยักหน้าและพูดต่อ “ถ้าคุณย่าเป็นลมจากการถูกกระตุ้นอีกครั้ง ท่านก็มีสิทธิ์หลอดเลือดในสมองแตก และจะไม่ลุกขึ้นอีกเลย”

“อะไรนะ!” รูม่านตาของมายมิ้นท์หดตัว เธอจับมือของหญิงชราแน่น “คุณย่า...”

หญิงชราถอนหายใจ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดต่อว่า “ไม่เป็นอะไร มิ้นท์ คนเราเมื่อแก่แล้ว มันก็มักจะมีสถานการณ์เหล่านี้ แต่ฉันก็เข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี ไม่ต้องกังวลไป”