บทที่ 340 ราเม็งหายตัวไป

ผ้ากอซที่หนาขนาดนั้น และพื้นที่กว้างใหญ่เช่นนี้ ใครๆ ก็นึกภาพได้ว่าเปปเปอร์ได้รับบาดเจ็บมากแค่ไหน

“พี่มายมิ้นท์ เข้าไปข้างในกันเถอะ!” ปีโป้วางมือลงบนลูกบิดประตู

มายมิ้นท์ส่ายหัวและปฏิเสธ “ไม่ ฉันเห็นเขาแล้ว ได้เวลากลับแล้ว!”

“แต่…” ปีโป้ต้องการพูดอย่างอื่น

มายมิ้นท์เม้มริมฝีปากสีแดงของเธอ “ปีโป้ ฉันไม่ต้องการมาที่นี่ นายบังคับให้ฉันมาที่นี่ ตอนนี้ฉันได้เห็นเปปเปอร์แล้ว อย่าก้าวร้าวเกินไป!”

ใบหน้าอ่อนเยาว์ของปีโป้แดงก่ำ “ผมไม่ได้ก้าวร้าว ผมแค่อยากให้พี่อยู่กับพี่ชาย”

“ทำไมฉันต้องไปอยู่กับเขาด้วย เขาเป็นใครสำหรับฉัน” มายมิ้นท์มองไปที่เขาอย่างเหนื่อยล้า

ปีโป้เปิดปากของเขา เขาอยากจะบอกว่าแน่นอนว่าเป็นภรรยาของพี่ชาย แต่แล้วเขาก็พบว่าเธอและพี่ชายได้หย่ากันไปแล้ว

เป็นผลให้ปีโป้ไม่สามารถพูดในสิ่งที่เขาอยากจะพูดได้

เมื่อเห็นภาพนี้ มายมิ้นท์ก็ส่ายหัว เธอหันหลังและเดินไปที่ลิฟต์

คราวนี้ ปีโปไม่ได้ห้ามเธอ

บางทีเขาอาจรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีสถานะอะไร และไม่มีสิทธิมาห้ามเธอได้

มายมิ้นท์เดินไปที่ลิฟต์และกดปุ่มชั้นล่าง

ไม่นานลิฟต์ก็มาถึง และร่างในเสื้อคลุมสีขาวก็ปรากฏออกมา นั่นก็คือการันต์

เมื่อการันต์เห็นมายมิ้นท์ การันต์ก็ดันแว่นตาของเขาด้วยความประหลาดใจ “คุณออกจากโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้ยังไม่ไป?”

“มีบางอย่างทำให้ล่าช้าน่ะ” มายมิ้นท์ยิ้มและตอบ

การันต์เหลือบมองไปทางด้านหลังของเธอ และทันใดนั้นเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่าง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “ห้องผู้ป่วยของคุณไม่ได้อยู่ทางนี้ และคุณไม่ควรขึ้นลิฟต์ที่นี่ถ้าคุณต้องการออกไป ดังนั้นคุณมาหาเปปเปอร์?”

เมื่อเขาเดาได้ มายมิ้นท์ก็ไม่แปลกใจ เธอยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ใช่ ตอนที่ฉันออกจากโรงพยาบาลฉันได้เจอปีโป้ และเมื่อฉันรู้ว่าคุณย่าก็อยู่ในโรงพยาบาลด้วย ฉันก็เลยไปหาคุณย่า หลังจากเยี่ยมคุณย่า ปีโป้ก็พาฉันมาที่นี่”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง ตอนนี้จะกลับแล้วเหรอ?” การันต์ถามในขณะที่มือของเขาอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมสีขาวของเขา

มายมิ้นท์พยักหน้า “ใช่ ไปเยี่ยมมาแล้ว ได้เวลากลับไปแล้ว”

การันต์ยิ้ม “แล้วคุณคิดอย่างไรกับอาการบาดเจ็บของเปปเปอร์?”

“คิดยังไง?” มายมิ้นท์มองเขาอย่างสงสัย “ทำไมคุณถึงถามเรื่องนี้?”

“ไม่มีอะไร ผมแค่สงสัย ผมได้ยินมาว่าอาการบาดเจ็บของเปปเปอร์ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับคุณ” การันต์ดันแว่นกลับ

มายมิ้นท์หลับตาลงและพูดเบาๆ “ใช่ มันเกี่ยวข้องกับฉัน แต่เหตุผลที่แท้จริงยังคงเป็นเพราะเขาเอง ดังนั้นฉันไม่มีความเห็นใดๆ”

“เหรอ?” สายตาแปลกๆ แวบเข้ามาในดวงตาของการัตน์ และเขาก็เริ่มสนใจ “ก็หมายความว่า คุณรู้ว่าทำไมเขาถึงถูกตี?”

“ก็ถือว่ารู้ แต่นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันกับตระกูลนวบดินทร์ ฉันจะไม่บอกคุณเรื่องนี้” มายมิ้นท์พยักหน้าขอโทษ “เอาล่ะ คุณหมอการัตน์ ฉันจะไปก่อนนะ”

หลังจากพูดจบเธอก็เดินผ่านเขาเข้าไปในลิฟต์

การันต์หันศีรษะไปที่ประตูลิฟต์ที่ค่อยๆ ปิดช้าๆ และแว่นตาของเขาก็สะท้อนแสง เขาไม่หันหลังกลับจนกว่าประตูลิฟต์จะปิดสนิท เขาผลักแว่นตาของเขา และยิ้มอย่างลึกลับ “น่าสนใจ!”

สวนผู้ป่วยใน

มายมิ้นท์มาพบกับลาเต้

ลาเต้นั่งอยู่บนเก้าอี้และคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกล

มายมิ้นท์เดินไป ลาเต้เห็นเธอ เขาโบกมือให้ แล้วพูดอะไรบางอย่างกับปลายสายโทรศัพท์ ก่อนจะวางสาย

“เสร็จแล้วเหรอ?” ลาเต้วางโทรศัพท์แล้วถาม

มายมิ้นท์พยักหน้า “เสร็จแล้ว”

“ทำไมนานจัง” ลาเต้ชี้ไปที่นาฬิกา เพื่อบ่งบอกว่าเขารอมาเป็นเวลานาน

มายมิ้นท์อย่างเขินอาย “ฉันคุยกับคุณย่าสักพัก ขอโทษที เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวนายนะ”

“ชั่งมันเถอะ เธอไม่สามารถกินอาหารดีๆ ได้ ดังนั้นถ้าต้องนั่งกินอาหารดีๆ คนเดียวมันจะมีประโยชน์อะไร ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอกลับบ้านก่อน” ลาเต้ลุกขึ้นยืน

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปยังที่จอดรถของโรงพยาบาล