บทที่ 35 คนที่อดีตสามีฉันแอบชอบในใจ

ส้มเปรี้ยวพูดอย่างอ่อนโยน แต่กลับยั่วยุมายมิ้นท์อย่างแท้จริง

มายมิ้นท์แค่เลิกคิ้ว จากนั้นก็ยิ้มอย่างใจกว้าง “คุณส้มเปรี้ยวเอ่ยปากก่อน ได้ค่ะ คุณส้มเปรี้ยวคุณซื้อไปเถอะค่ะ”

ส้มเปรี้ยวไม่คิดว่ามายมิ้นท์จะไม่แย่งกับตน สละให้อย่างอ่อนน้อม ไม่ตอบสนองในชั่วขณะหนึ่ง

“ส้มเปรี้ยว ฉันว่ามายมิ้นท์ไม่กล้าทำให้เธอไม่พอใจหรอก” เพื่อนสาวโน้มตัวเข้ามา คุยโวกับส้มเปรี้ยว “หลังจากหล่อนหย่ากับประธานเปปเปอร์แล้ว ไม่มีคนสนับสนุนเบื้องหลัง บริษัทก็ใกล้จะล้มละลายอีก ก็เลยไม่กล้าแย่งของของเธอ”

ใช่แล้ว มายมิ้นท์ในปัจจุบันนี้ นอกจากบริษัทที่ใกล้วิกฤติแห่งหนึ่ง ก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น

ได้ยินเพื่อนสาวพูดแบบนี้ ในใจส้มเปรี้ยวก็สบายใจสุดๆ เธอหยิบนาฬิกาเรือนนั้นขึ้นมา ส่งไปพร้อมกับบัตร “รูดบัตร ห่อมันด้วยค่ะ”

พนักงานไม่ได้รับบัตร แต่ถามอย่างระมัดระวัง “ลูกค้าคะ คุณเป็นสมาชิกVVIPของทางร้านเราไหมคะ?”

“ไม่ได้เป็นค่ะ” ส้มเปรี้ยวขมวดคิ้ว ไม่พอใจอย่างมาก “หรือว่านาฬิกาเรือนนี้ของร้านคุณ ไม่สามารถรูดบัตรซื้อได้?”

“นาฬิการ้านของเรารูดบัตรซื้อได้หมดค่ะ แต่นาฬิกาชุดนี้ไม่ได้” พนักงานพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “นาฬิกาชุดนี้ ต้องเป็นลูกค้าVVIPกับทางร้านเรามานานกว่าสองปีและซื้อสะสมมามากกว่าหกสิบล้านเท่านั้นค่ะที่ซื้อได้”

ส้มเปรี้ยว “……”

“แค่ขายนาฬิกา เอาความจองหองขนาดนี้มาจากไหน!” เพื่อนสาวที่อยู่ข้างๆ ส้มเปรี้ยวพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “เรียกผู้จัดการพวกเธอออกมา! น่าขำจริงๆ ซื้อนาฬิกาด้วยเงินไม่ได้หรือไง!”

พนักงานพูดขึ้น “การขายนาฬิกาชุดนี้มีเงื่อนไขจำกัดจริงๆ ค่ะ ถึงผู้จัดการเราจะมา ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้”

“เราซื้อไม่ได้ หรือว่าผู้หญิงคนนี้ซื้อได้เหรอ?”

“คุณมายมิ้นท์ซื้อได้จริงๆ ค่ะ” พนักงานพูด “เธอเป็นลูกค้าVVIPของร้านเราเมื่อปีก่อน ซื้อสะสมมากพอด้วยค่ะ”

“……”

ได้ยินพนักงานพูดแบบนี้ ส้มเปรี้ยวไม่รู้ต้องใช้แรงมากแค่ไหน ในการทำให้ใบหน้าอ่อนโยนไม่พังทลาย

มายมิ้นท์มองดูการแสดงอยู่ข้างๆ มากพอแล้ว เธอก็หยิบนาฬิกาเรือนนั้นมาจากมือส้มเปรี้ยว แล้วส่งให้พนักงาน “ในเมื่อคุณส้มเปรี้ยวซื้อไม่ได้ งั้นฉันเอาค่ะ”

“ได้ค่ะ”

ผ่านไปไม่นาน พนักงานก็หยิบใบสั่งซื้อพร้อมนาฬิกาที่ห่อเรียบร้อยกลับมา

มายมิ้นท์กล่าวขอบคุณ ขณะที่จะจากไปพร้อมของขวัญ ก็หยุดอยู่ข้างกายส้มเปรี้ยว แล้วพูดด้วยความเสียใจ “คุณส้มเปรี้ยว ของบางอย่างถึงฉันจะยอมให้ คุณก็ไม่อาจซื้อมันได้เช่นกัน”

คำพูดนี้เข้าไปในหูส้มเปรี้ยว ก็เหมือนตบใบหน้าเธอ มันเจ็บปวดแสบปวดร้อน

มองแผ่นหลังมายมิ้นท์จากไป ก็นึกถึงสองประโยคนั้นที่ปีโป้พูดออกมาโดยบังเอิญตอนกินข้าวเมื่อคืน สีหน้าแววตาส้มเปรี้ยวก็หนักอึ้งทีละนิด

ทำไมมายมิ้นท์มักอยากขโมยของของเธอตลอดเลย?

……

มายมิ้นท์เห็นการแสดงที่ดี อารมณ์ก็ดีมาก เมื่อลงลิฟต์ไปโรงรถชั้นใต้ดิน ก็เจอกับคนคุ้นเคยโดยบังเอิญ

“ประธานมายมิ้นท์”

“ชาหวาน?” เห็นสาวร่างสูงเพรียวตรงหน้า มายมิ้นท์ก็จำเธอได้อย่างรวดเร็ว

ชาหวานคือเพื่อนเก่าที่โรงเรียนของลาเต้ เดิมทีแล้วต้องการเข้าทำงานบริษัทลาเต้ ลาเต้รู้ว่ามายมิ้นท์อยู่ที่เทนเดอร์กรุ๊ปไม่มีคนของตัวเอง จึงให้ชาหวานมาช่วยเหลือมายมิ้นท์

ช่วงเวลานี้มายมิ้นท์ยุ่งมาก แต่เธอก็รู้ว่าชาหวานเป็นผู้รับและจ่ายเงินในแผนกการเงิน และทำงานได้อย่างละเอียดมาก

“คนในบริษัทมีไม่น้อย ไม่คิดว่าประธานมายมิ้นท์ยังจำฉันได้” ชาหวานยิ้มดีใจ ถือเค้กก้อนเล็กในมือ “ที่นี่มีร้านขนมหวานที่อร่อยมากๆ วันนี้ฉันลางานมาซื้อขนมหวาน ประธานมายมิ้นท์คุณล่ะคะ มาซื้อเสื้อผ้าเหรอ?”

“วันนี้วันเกิดลาเต้ ฉันมาซื้อของขวัญให้เขา” มายมิ้นท์แกว่งถุงของขวัญให้กับเธอ “ตอนเย็นคุณมีแผนอะไรไหม?”