บทที่ 36 ถ้าคุณแพ้ ก็ลบรอยสักนั้นซะ

“เธอสุดยอดมาก แม้แต่เกศวดีก็ยังตีสนิทได้” ชาหวานมองผู้หญิงข้างกายส้มเปรี้ยว พูดขึ้นเบาๆ “เกศวดีเป็นหลานสาวนายท่านตระกูลเสนาประกรผู้นำระดับสูงในเมืองน้ำรุ้งที่เกษียณไปเมื่อวาระก่อน สามารถเที่ยวกับเธอได้ เส้นสายไม่ใช่เล่นๆ เลย”

ก่อนหน้านี้มายมิ้นท์ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนข้างนอก คนที่รู้จักในแวดวงธุรกิจก็น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสถานที่อื่นๆ

ไม่แปลกใจที่ส้มเปรี้ยวถึงมีท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวแบบนี้

ต่อหน้าบุคคลอย่างเกศวดี ประวัติครอบครัวของส้มเปรี้ยวนั้นไม่เท่าไรเลย

“อ๋อ คุณคืออดีตภรรยาประธานเปปเปอร์เหรอ?” เกศวดีเหลือบมองมายมิ้นท์ ในดวงตามีความดูถูกอยู่บ้าง เห็นว่ามายมิ้นท์ไม่สำคัญเลย “ในเมื่อบังเอิญเจอกันแล้ว ก็มาเล่นกันสักสองสามตาสิ คุณมายมิ้นท์ให้เกียรติหน่อยได้ไหม?”

อย่าว่าแต่เล่นไพ่นกกระจอก แค่คุยกับส้มเปรี้ยวเพิ่มอีกไม่กี่ประโยค มายมิ้นท์ก็ไม่อยาก

แต่ตอนที่เธออยู่ตระกูลนวบดินทร์ อดทนกับพิศมัยมาตั้งหลายปี เรียนรู้การสังเกตคนจากสีหน้าและคำพูดได้นานแล้ว เมื่อเกศวดีเอ่ยปาก เธอก็รู้ว่าทำให้คนคนนี้ไม่พอใจไม่ได้

“ได้แน่นอนค่ะ คนที่เรารอกว่าจะมาก็สี่ทุ่ม” ตอนนี้มายมิ้นท์ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่อยากให้เกศวดีไม่พอใจ แล้วมาล้ำเส้นกดขี่ตน “แต่ฉันเล่นไพ่ไม่เก่ง พวกคุณไม่รังเกียจก็โอเค”

เกศวดีทำเสียงเฮอะ ย่ำส้นสูงมีพู่เดินจากไปก่อน

“ไม่เป็นไร เล่นไพ่ก็แค่งานอดิเรก” หลังจากเกศวดีไปแล้ว ส้มเปรี้ยวถึงได้กล้าเอ่ยปาก “ถ้าเล่นไม่เป็นจริงๆ ฉันยอมอ่อนให้คุณก็ได้นะ”

เธอรู้มาจากเพื่อนว่าคราวก่อนที่มายมิ้นท์เล่นไพ่นกกระจอกกับประธานตะวันของบริษัทคิตติ้งพลัสไม่กี่ตา ก็แพ้ไปหลายแสน

ตามที่บริกรเสิร์ฟน้ำชาบอก มายมิ้นท์เหมือนมือใหม่ เล่นไพ่นกกระจอกได้น่าเวทนาเกินกว่าจะดู

ความเคืองใจที่อัดอั้นเมื่อตอนบ่ายที่ร้านนาฬิกา คืนนี้เธอต้องเอาคืนจากมายมิ้นท์ให้ได้!

มายมิ้นท์ยิ้ม “งั้นต้องขอบคุณคุณส้มเปรี้ยวด้วยนะคะ”

ชาหวานตามมายมิ้นท์ไปที่ห้องส่วนตัว ถามขึ้นเสียงเบา “ประธานมายมิ้นท์ คุณเล่นไพ่แย่มากจริงๆ เหรอคะ? งั้นไม่ต้องเล่นดีกว่า ฉันว่าเธอเป็นศัตรูกับคุณมาก ถ้าเล่นไปเล่นมา เธอสร้างกับดักให้คุณจะทำยังไง?”

“เธอสร้างกับดักให้กับฉันตั้งแต่เจอฉันเมื่อกี้แล้วล่ะ” มายมิ้นท์พูด “เกศวดีปกป้องเธอชัดๆ เดี๋ยวพอเธอสร้างกับดักอีกครั้ง ฉันก็ต้องเจาะเข้าไป”

ชาหวานมองเธอ “เฮ้อ! คุณน่าสงสารเกินไปแล้ว”

หลังจากเข้าห้องส่วนตัวไป ไม่กี่คนก็เดินมาถึงด้านหน้าโต๊ะไพ่นกกระจอกด้านใน หลังจากจับไพ่นกกระจอกยืนยันที่นั่ง ก็นั่งลงเริ่มเล่นอย่างรวดเร็ว

ชาหวานเล่นไพ่นกกระจอกไม่เป็น แต่เธอสืบหาเป็น สืบหาบนอินเทอร์เน็ตว่าไพ่นกกระจอกเล่นอย่างไร ยังไงจะได้มองวิธีการออก แล้วมองมายมิ้นท์เล่นไพ่นกกระจอกอีกครั้ง มันน่าเวทนาเกินกว่าจะดูจริงๆ ชาหวานอยากเล่นไพ่แทนเธอเลย

ส้มเปรี้ยวเห็นมายมิ้นท์ถูกตัวเองและเกศวดีเอาชนะได้สองตา มุมปากก็ยิ้มในชั่วพริบตา

“คุณมายมิ้นท์ ที่เอวคุณมีรอยสักคำว่า ‘PEPPER’ ใช่ไหม?” จู่ๆ ส้มเปรี้ยวก็ถามมายมิ้นท์ “เป็นตัวย่อชื่อเปปเปอร์ใช่หรือเปล่า?”

มายมิ้นท์โยนไพ่หนึ่งใบออกไป ไม่ได้ตอบ

ส้มเปรี้ยวเล่นไพ่อยู่ แต่สายตาจ้องใบหน้าเธอ “คุณหย่ากับเปปเปอร์แล้ว แต่บนตัวยังทิ้งรอยสักชื่อเขาไว้อยู่ ฉันไม่สบายใจเลย ไม่งั้นเอาแบบนี้ไหม เราเดิมพันกันด้วยไพ่นกกระจอก ถ้าคุณแพ้ ฉันจะเรียกช่างสักมาช่วยคุณลบรอยสักนั้นของคุณทันที”

ชาหวานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “คุณส้มเปรี้ยว คุณเกินไปแล้วนะคะ ประธานมายมิ้นท์จะสักอะไรบนร่างกายตัวเองมันก็เป็นอิสระของเธอ เธอเล่นไพ่ไม่เก่ง คุณใช้การเดิมพันนี้กลั่นแกล้งเธอชัดๆ”

“คุณมายมิ้นท์ยังไม่ได้เอ่ยปาก เธอจะพูดทำไม?” เกศวดีคว่ำปากแดง ไม่พอใจอย่างมาก “เอะอะเสียงดังจะตายอยู่แล้ว!”

ชาหวานโกรธจนหน้าแดง ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกมายมิ้นท์ห้ามเอาไว้

“ฉันยอมรับ” มายมิ้นท์ยิ้มเรียบๆ แววตาอ่อนโยนสงบนิ่ง “แต่คุณส้มเปรี้ยว ถ้าคุณแพ้ล่ะ จะทำยังไง?”

ส้มเปรี้ยวมองไพ่ที่มายมิ้นท์เล่นออกมา ก็พูดเสียงดัง “ถ้าฉันแพ้ ฉันจะเลิกกับเปปเปอร์ ออกไปจากเมืองเดอะซี ไม่กลับมาตลอดกาล ถ้าคุณคิดว่าฉันทำให้คุณลำบากใจ ฉันให้คนมาสอนคุณเล่นไพ่นกกระจอกก็ได้ พอคุณเล่นเป็นแล้ว เราค่อยมาเดิมพันกัน”

“ไม่ต้อง ฉันคิดว่าฉันเล่นไพ่ได้ดีมาก” มายมิ้นท์พูด

“คุณมายมิ้นท์จะเดิมพันกับฉันจริงๆ เหรอ ไม่ได้ล้อเล่นแน่นะ?” ส้มเปรี้ยวพูดอย่างหนักแน่น

“ไม่ได้ล้อเล่น คนอื่นในที่แห่งนี้เป็นพยานได้หมด แค่ชนะสามในห้าก็แล้วกัน” มายมิ้นท์พูด โยนไพ่ออกไป และเป็นไพ่ที่ส้มเปรี้ยวชนะได้พอดี

เมื่อกำจัดไพ่ได้ รอยยิ้มบนใบหน้าส้มเปรี้ยวก็มีความภูมิใจขึ้นมาด้วยซ้ำ

การเดิมพันนี้ เธอชนะแน่นอน!

หลังจากการเดิมพันตาแรกเริ่มขึ้น เมื่อชาหวานเห็นไพ่ของมายมิ้นท์ ก็รู้ว่าเธอแพ้แน่ๆ ก็ไม่อยากดูแล้ว

ชาหวานถอนหายใจ “ฉันไม่อยากเห็นคุณแพ้อย่างน่าเวทนาจริงๆ ฉันออกไปสูดอากาศก่อนนะคะ”

หลังจากออกไปจากห้องส่วนตัว ชาหวานก็ไปห้องน้ำสาธารณะ เพิ่งเข้าไปในห้อง หยิบบุหรี่มวนหนึ่งจากในกระเป๋าออกมาจุด โทรศัพท์ก็ดังขึ้น