บทที่ 355 ผลการตรวจ

ผู้ช่วยเหมันตร์เดินตามหลังเธอไป

มาถึงห้องสอบปากคำแล้ว มายมิ้นท์เคาะประตู

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเปิดประตู ให้มายมิ้นท์เข้าไป

มายมิ้นท์ในฐานะผู้แจ้งความ แน่นอนว่ามีสิทธิในการเจอผู้ต้องสงสัย

อย่างไรแล้วตอนนี้ผู้ต้องสงสัยยังไม่ถูกออกหมายจับอย่างเป็นทางการ เธอสามารถเจอได้

มายมิ้นท์เดินเข้าไปในห้องสอบปากคำ มองไปที่ตำแหน่งสอบปากคำทันที

เมื่อมองไป ทั้งร่างก็ตกตะลึงทันที

แค่เห็นผู้ชายคนนั้นที่เจอในตอนเช้า นั่งรถเข็นด้วยใบหน้าซีดเซียว ขาสองข้างด้านล่าง ถูกพันด้วยผ้าก๊อซหนา

และผู้ชายที่สวมเครื่องแบบพนักงานเสิร์ฟอีกคนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ถึงแม้ขาจะไม่เป็นอะไร แต่แขนสองข้างถูกห่อด้วยผ้าก๊อซหนา ถูกคล้องไว้ที่คอ

สองคนนี้ คนหนึ่งขาบาดเจ็บ คนหนึ่งแขนบาดเจ็บ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่การเกิดอุบัติเหตุธรรมดา

ผู้ชายคนนั้นที่ขาบาดเจ็บ ตอนเช้าเธอเพิ่งเจอ ยังสบายดีอยู่เลย ตอนนี้เกิดปัญหาที่ขา เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจทำมันโดยเฉพาะ

ขณะที่คิด มายมิ้นท์ก็มองไปทางผู้ช่วยเหมันตร์

ผู้ช่วยเหมันตร์รู้สึกได้ถึงสายตาเธอ ก็ยิ้มให้เธอ

รอยยิ้มนี้ของเขา เป็นการอธิบายทุกอย่าง

มายมิ้นท์เม้มริมฝีปากแดง “มากับฉันหน่อย”

เธอหันตัวเดินออกไปจากห้องสอบปากคำ

ผู้ช่วยเหมันตร์ตามหลังไป

มายมิ้นท์พาเขามายังสถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง “ผู้ช่วยเหมันตร์ ขากับแขนผู้ชายสองคนนั้น พวกคุณเป็นคนทำใช่ไหม?”

สองคนนั้นเขาเป็นคนส่งมา นอกจากเขา เธอก็นึกถึงอื่นไม่ออก

“ใช่ครับ เป็นคำสั่งของประธานเปปเปอร์ ประธานเปปเปอร์บอกว่า พนักงานเสิร์ฟที่วางยาคุณ ไม่จำเป็นต้องเก็บมือเอาไว้ ส่วนผู้ชายคนนั้น วิ่งมาตั้งไกลเพื่อรังแกคุณ แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องมีขาอีกเช่นกัน เลยตัดทิ้งซะ” ผู้ช่วยเหมันตร์ดันแว่น ตอบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายสบายๆ ราวกับพูดว่าวันนี้อากาศดีจัง ไม่ใช่เรื่องตัดแขนตัดขา

มายมิ้นท์สูดหายใจเข้า

ที่แท้นี่ก็เป็นวิธีการแก้ปัญหาของเปปเปอร์

ตอนเช้า เปปเปอร์ถามเธอ ว่าจะจัดการผู้ชายกับพนักงานเสิร์ฟคนนั้นอย่างไร

ตอนนั้นเธอไม่ได้ตอบ เปปเปอร์จึงบอกว่าให้เป็นหน้าที่เขาเอง เธอก็เห็นด้วย

ไม่คิดว่าเปปเปอร์จะหักแขนและขาสองคนนั้นโดยตรง!

ถึงแม้เธอรู้ว่าสองคนนี้สมควรได้รับกรรมแล้ว แต่วิธีการมันสุดโต่งเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

เหมือนจะมองความคิดของมายมิ้นท์ออก ผู้ช่วยเหมันตร์แว่นตาสะท้อนแสงพูดขึ้น “คุณมายมิ้นท์ไม่ต้องกังวลครับ บางคนมันเลวแต่เกิด ถ้าสั่งสอนพวกมันนิดเดียว พวกมันจะไม่หลาบจำ ต้องทำให้พวกมันเจ็บและกลัว พวกมันถึงจะรู้ข้อผิดพลาด ยิ่งไปกว่านั้นสองคนนี้ทำเรื่องแบบนี้ลงไปเพราะเงินเพียงเล็กน้อย แสดงว่าพวกมันไม่ใช่คนดี พวกมันทำกับคุณมายมิ้นท์ได้ ก็จะทำกับผู้หญิงคนอื่นได้”

“ฉันรู้ แค่……ช่างเถอะ เอาตามนี้แหละ นายพูดถูก ต้องให้พวกมันกลัวจริงๆ ถึงจะไม่กล้าทำผิดอีก ฉันแค่ขี้ขลาดเกินไป” มายมิ้นท์ขมวดคิ้วพูดขึ้น

ต่อมาเธอก็นึกถึงอะไรบางอย่าง จึงถามอีกครั้ง “แต่พวกคุณหักแขนขาพวกมันเป็นการส่วนตัว เป็นการลงประชาทัณฑ์ ซึ่งผิดกฎหมาย แถมพวกคุณยังกล้าส่งตัวพวกมันมา ไม่กลัว……”

“ไม่ต้องห่วงครับคุณมายมิ้นท์ ไม่เป็นไร ประธานเปปเปอร์เตรียมการเรียบร้อยแล้ว ทางสถานีตำรวจก็รู้ว่าพวกเราใช้วิธีการลงประชาทัณฑ์ แต่ทำเป็นไม่รู้ คุณดูไม่ออกเหรอ?” ผู้ช่วยเหมันตร์ยิ้มขณะมองเธอ

มายมิ้นท์ตกตะลึง จากนั้นก็นึกย้อนกลับไปยังสถานการณ์ในห้องสอบปากคำเมื่อครู่นี้ พบว่าตำรวจสามนายที่นั่งสอบปากคำ เห็นบาดแผลของสองคนนั้น ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยามากนัก และไม่ได้สงสัยว่าทำไมพวกมันได้รับบาดเจ็บ

จึงเห็นปัญหาในนี้อย่างชัดเจน

ขณะที่คิด มายมิ้นท์ก็ยกนิ้วโป้งให้ผู้ช่วยเหมันตร์ “พวกคุณสุดยอด แทรกแซงได้แม้กระทั่งสถานีตำรวจ”

“คุณมายมิ้นท์ชมเกินไปแล้ว นี่เป็นเส้นสายของประธานเปปเปอร์ ถ้าคุณจะชม ก็ชมประธานเปปเปอร์เถอะครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์ดันแว่นแล้วพูดขึ้น

เขาช่วยประธานเปปเปอร์พูดสิ่งดีๆ

ประธานเปปเปอร์ควรคืนโบนัสให้เขาแล้วไหม?

“อ่อจริงสิครับคุณมายมิ้นท์” ผู้ช่วยเหมันตร์มองมายมิ้นท์ “บันทึกเสียงคุณส่งไปหรือยัง?”

“ยัง” มายมิ้นท์หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า

ถ้าเขาไม่พูด เธอคงลืมไปเลย

“งั้นให้ผมเอาไป มีอะไรบางอย่างต้องคุยกับตำรวจหน่อย ยังไงแล้ววิธีการบันทึกเสียของคุณมันไม่ปกติ มีผลทางกฎหมายยากมาก” ผู้ช่วยเหมันตร์พูด

มายมิ้นท์ถึงได้เข้าใจ กฎหมายก็กล่าวไว้เช่นนี้จริงๆ

ถ้าบันทึกเสียงแอบบันทึกด้วยการวางแผน มันจะมีผลทางกฎหมายยากจริงๆ