บทที่ 356 ตอบแทนน้ำใจ

สำหรับจะปกปิดอย่างไรนั้น……

ชวนชมกัดปาก

เธอรู้ตัวตนของคุณมายมิ้นท์ เพราะบังเอิญเห็นปานแดงที่ข้อมือคุณมายมิ้นท์

งั้นก็ทำลายปานแดงนั้นซะ ก็จะปกปิดตัวตนของคุณมายมิ้นท์ได้เป็นอย่างดีแล้วใช่ไหม?

ขณะที่คิด ชวนชมก็บีบฝ่ามือ ในใจตัดสินใจไปแล้ว

ในเวลานี้ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ชวนชมหายใจเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์สับสนวุ่นวายในใจ ให้ตัวเองสงบลง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดู

เห็นว่าเป็นคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์โทรมา ก็รีบรับสาย “ฮัลโหล คุณแม่”

“ชวนชม ลูกรีบกลับมา” ในโทรศัพท์มีเสียงร้อนใจจนจะร้องไห้ของคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ดังขึ้น

ชวนชมนั่งตัวตรง “แม่ เป็นอะไร? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

“เมื่อกี้มีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาที่บ้าน เอาตัวส้มเปรี้ยวไปแล้วฮือๆๆ ……” ตอนนี้คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ร้องไห้ออกมาแล้วจริงๆ “บอกว่าส้มเปรี้ยวทำผิดกฎหมายระหว่างคุมประพฤติ มันเป็นไปได้ยังไง ในช่วงนี้ส้มเปรี้ยวอยู่กับเราตลอดเวลา เธอไม่ได้ทำอะไรเลย ทำผิดกฎหมายได้ยังไง ตำรวจพวกนั้นต้องใส่ร้ายส้มเปรี้ยวแน่ๆ 1”

ได้ยินคำพูดนี้ ชวนชมก็กลอกตา

ใส่ร้าย?

เธอที่เป็นคนไม่ได้เรียนหนังสือมากมาย ก็ยังรู้ว่าตำรวจไม่มีทางใส่ร้ายพลเมือง

ทำไมแม่ที่ได้รับการศึกษาสูงๆ กลับดูโง่แบบนี้?

แต่นี่ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือส้มเปรี้ยวโดนตำรวจเอาตัวไปแล้ว

ดูเหมือนคุณมายมิ้นท์เป็นคนทำ คุณมายมิ้นท์ให้เธอรวบรวมบันทึกเสียงของส้มเปรี้ยว เพราะต้องการส่งส้มเปรี้ยวเข้าคุก

ไม่คิดว่าคุณมายมิ้นท์จะทำไวขนาดนี้ แค่ครึ่งวันก็ส่งส้มเปรี้ยวเข้าไปได้แล้ว

ใบหน้าชวนชมซ่อนความตื่นเต้นไว้ไม่ได้ แต่ปากกลับเอ่ยปลอบ “แม่ แม่ไม่ต้องกังวลนะ บางทีตำรวจอาจจะผิดพลาดก็ได้ ให้น้องไปให้ความร่วมมือในการสอบสวน เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

“ร่วมมือการสอบสวนอะไรกัน สั่งจับกุมไปแล้ว” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ร้องไห้เสียใจมาก

เธอไม่เข้าใจระบบตำรวจ แต่รู้ว่าเมื่อสั่งจับกุมแล้ว ก็หมายความว่าไม่ใช่การสอบสวน แต่เป็นการกักขัง

ก็แสดงว่า ส้มเปรี้ยวกลับมาไม่ได้แล้ว

“นี่มัน……ดูเหมือนสถานการณ์ค่อนข้างรุนแรง” ชวนชมแสร้งทำเป็นพูดอย่างหนักใจ แต่จริงๆ ดีใจแค่ไหนไม่ต้องพูดถึง

เสียงคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์สะอึกสะอื้น “ชวนชม ตอนนี้เราทำไงดี?”

ชวนชมผลุบเปลือกตาลง

ยังทำอะไรได้อีกล่ะ ยอมรับความจริงไง

คงไม่คิดหาวิธีช่วยส้มเปรี้ยวหรอกนะ?

ถึงจะรู้ว่าแม่มีความคิดนี้จริงๆ แต่เธอไม่อยากช่วย!

แต่คิดแบบนี้ ก็พูดแบบนี้ไม่ได้ ชวนชมหลับตา ยับยั้งความมืดมนในดวงตาแล้วตอบกลับ “ฉันก็ไม่รู้ค่ะ เรื่องนี้ให้พ่อจัดการดีกว่านะคะ”

“ไม่ได้ ให้พ่อของลูกจัดการไม่ได้” ราวกับว่าคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ได้รับการกระตุ้น รีบปฏิเสธข้อเสนอนี้ เสียงแหลมคมขึ้นมา

ดวงตาชวนชมฉายแววแสงสว่าง มุมปากยกขึ้น แสร้งถามอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะคะ?”

“เพราะคราวก่อนพ่อของลูกเคยบอกว่า ถ้าส้มเปรี้ยวทำผิดกฎหมายระหว่างคุมประพฤติอีก จะไม่สนใจส้มเปรี้ยวอีกแล้ว จะคิดว่าไม่มีลูกสาวอย่างส้มเปรี้ยว คราวก่อนเอสซีกรุ๊ปเกือบล้มละลายเพราะส้มเปรี้ยว กว่าตอนนี้เอสซีกรุ๊ปจะมั่นคงได้ ถ้าข่าวส้มเปรี้ยวทำผิดกฎหมายระหว่างคุมประพฤติออกมาอีก เอสซีกรุ๊ปจะเกิดความวุ่นวายอีกครั้ง ถึงตอนนั้น……”

“ถึงตอนนั้นทำไมคะ?” มุมปากชวนชมวาดโค้งกว้างขึ้น

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ร้องไห้สองที “ถึงตอนนั้นพ่อของลูกจะไม่มีบารมีในบริษัทอีกแล้ว หุ้นในมือก็จะเจือจางเหตุผลทางการเงิน ถึงตอนนั้นเอสซีกรุ๊ปก็จะไม่ใช่ของตระกูลภักดีพิศุทธิ์เราแล้ว”

“งี้นี่เอง ดูเหมือนจะบอกพ่อไม่ได้จริงๆ” ชวนชมพยักหน้าเสแสร้งเข้าใจ

ที่จริงเธอรู้นานแล้วว่าคราวนี้พ่อจะไม่สนส้มเปรี้ยว คราวก่อนเธอบังเอิญแอบได้ยินการสนทนาของพ่อ เธอจึงให้แม่บอกพ่ออย่างวางใจ

เพราะเธอรู้ดี ว่าแม่จะไม่บอกพ่อ ถึงบอกไป พ่อก็คงไม่ช่วย ผลลัพธ์เหมือนกัน

ที่เธอพูดแบบนี้ เป็นเพียงแค่การปัดความรับผิดชอบ ปัดความรับผิดชอบไปให้พ่อ แม่จะได้ไม่จับเธอไว้ เพื่อให้เธอหาวิธี

“ชวนชม……” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง

ชวนชมขัดเธอทันที “แม่ แม่อย่าเพิ่งกังวล มีอะไรเดี๋ยวฉันกลับไปค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันอยู่ระหว่างทาง ค่อนข้างเวียนหัว”

“โอเคๆๆ งั้นแม่ไม่พูดแล้ว ลูกพักผ่อนบนรถไปก่อน” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ได้ยินว่าชวนชมไม่สบาย จึงกลืนสิ่งที่เตรียมจะพูดเมื่อครู่นี้ลงไป