บทที่ 508 ความเป็นห่วงของมายมิ้นท์

จากนั้นก็ได้สติกลับมา ตระหนักขึ้นมาได้ว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไป?

ตัวเองลืมไปว่าตอนนี้คืองานเลี้ยงวันเกิดของท่านย่า ก่อเรื่องในที่สาธารณะแบบนี้ ทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะ

ตอนนี้แขกพวกนี้ คงหัวเราะเยาะว่าเธอไม่มีสมอง ต่ำต้อยมากใช่ไหม!

พิศมัยก้มหน้าลงด้วยใบหน้าและหูที่แดงก่ำ เธอรู้สึกว่ามันน่าอายสิ้นดี

ทั้งๆที่ก่อนออกมา เธอก็บอกกับตัวเองในใจแล้วว่า ต้องทำตัวให้ดี อย่าก่อเรื่อง

เพราะว่าเมื่อก่อน เธอไม่เข้าใจกฎระเบียบของตระกูลร่ำรวย ทำตัวอับอายขายขี้หน้าอยู่บ่อยๆ ทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะ

แล้วเธอก็รู้ด้วยว่าหลายปีที่ผ่านมา ตัวเองทำให้ตระกูลนวบดินทร์ล้าหลัง ทำให้ตระกูลนวบดินทร์อับอายขายขี้หน้าตั้งหลายครั้ง ดังนั้นเธอจึงอยากทำตัวให้ดี ให้คนพวกนี้มองเธอใหม่ ให้คนพวกนี้รู้ว่า เธอก็สามารถเป็นคุณนายที่สง่างามของตระกูลร่ำรวยได้เหมือนกัน

แต่เมื่อเห็นมายมิ้นท์ เธอก็โยนความสง่างามและใจกว้างพวกนั้นไปไว้ข้างหลังทันที ลืมไปว่าตอนนี้คืองานเลี้ยงวันเกิดของท่านย่า เธอเดินเข้ามาหามายมิ้นท์ แล้วก็ทำให้ตระกูลนวบดินทร์อับอายขายขี้หน้าอีกครั้ง

คิดแบบนี้ พิศมัยอยากจะตบหน้าตัวเอง เธอเกลียดตัวเองเป็นอย่างมาก

เกลียดตัวเองที่อดทนไม่ได้ รอให้งานเลี้ยงจบลงแล้ว หรือว่าตอนที่มายมิ้นท์อยู่คนเดียว ค่อยไปหาเรื่องมายมิ้นท์ ทำไมต้องใจร้อนแบบนี้...

“คุณแม่คะ หนูขอโทษ หนูผิดไปแล้ว หนู...”

ท่านย่ายกมือขึ้นขัดจังหวะเธอ “คนที่เธอควรจะขอโทษไม่ใช่ฉัน แต่เป็นมายมิ้นท์ ใครบอกให้เธอหาเรื่องมายมิ้นท์?”

ท่านย่าทำสีหน้ามืดมน เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “ขอโทษมายมิ้นท์ซะ!”

“ขอโทษ มายมิ้นท์?” พิศมัยชี้ไปที่มมายมิ้นท์อย่างไม่อยากจะเชื่อ

มายมิ้นท์ไม่อยากเห็นหน้าเธอ เธอหลบหน้าพิศมัย

ทามทอยขยับนาฬิกาข้อมือแล้วพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “คุณป้าพิศมัยครับ ตอนนี้มายมิ้นท์ไม่ใช่ลูกสะใภ้ที่ให้คุณจะทำอะไรได้ตามอำเภอใจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลนวบดินทร์ของคุณ แต่เธอเป็นแขกที่ตระกูลนวบดินทร์เชิญมาในงาน มาในฐานะแขก แต่กลับถูกเจ้าภาพอย่างคุณทำให้อับอายขายหน้า คุณไม่ควรขอโทษเธอเหรอครับ? หรือว่า นี่คือมารยาทและการสั่งสอนของตระกูลนวบดินทร์?”

“ไม่ใช่” เปปเปอร์ตอบกลับเบาๆ จากนั้นก็มองไปที่มายมิ้นท์ “ตระกูลนวบดินทร์ของผม ไม่มีมารยาทและการสั่งสอนแบบนี้”

“ได้ยินไหม ขอโทษ!” ท่านย่าออกแรงกระแทกไม้เท้า รอให้พิศมัยขอโทษ

พิศมัยกลัวท่านย่ามาตลอด ถูกท่านย่าตะโกนใส่แบบนี้ เธอก็ตัวสั่นเทาอย่างแรง จากนั้นก็หันไปทางมายมิ้นท์และพูด “ขอโทษ!” อย่างไม่เต็มใจ

มายมิ้นท์จับเล็บแล้วพูดเบาๆ “ถ้าคุณหญิงพิศมัยไม่อยากขอโทษ ก็ไม่ต้องขอโทษก็ได้ค่ะ คำขอโทษที่ไม่จริงใจแบบนี้ คนที่ไม่รู้อาจจะคิดว่ามีใครกดหัวคุณ หรือถือมีดจ่อที่คอคุณ บังคับให้คุณขอโทษฉัน คำขอโทษแบบนี้ ฉันไม่กล้ารับไว้จริงๆค่ะ ถ้าคุณไม่พอใจฉัน ต่อไปมาหาเรื่องฉันอีกจะทำยังไง”

“เธอ…” ราวกับถูกพูดแทงใจดำ พิศมัยสีหน้าเปลี่ยนไป เธอโมโหและจะพุ่งไปหามายมิ้นท์ แต่กลับมองเห็นสายตาที่เย็นชาและไร้อารมณ์ของท่านย่า

แม้แต่เปปเปอร์ก็ยังขมวดคิ้วและมองไปที่พิศมัยอย่างไม่พอใจ

ถ้าพิศมัยไม่ใช่แม่ของเขา เลี้ยงดูเขามาหลายปี

เขาก็ไม่มีทางไว้หน้าพิศมัย

พิศมัยเห็นสายตาที่เย็นชาของพวกเขาสองคน เธออ้าปากค้างและตัวแข็งทื่อทันที

“ไสหัวออกไป อับอายขายขี้หน้า” ท่านย่าด่าเธออย่างไม่เกรงใจ

พิศมัยรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก เธอไม่มีหน้าอยู่ที่นี่อีกต่อไป ตอนนี้เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าสายตาของคนที่อยู่ในงานเลี้ยงล้วนแต่มองเธอแบบไหน

เธอปิดหน้าตัวเองด้วยความอับอาย จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาวิ่งออกไป

แต่คนที่อยู่ข้างหน้าเธอก็คือมายมิ้นท์

ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ ตอนที่เดินผ่านมายมิ้นท์ เธอชนไหล่มายมิ้นท์อย่างแรง

“โอ๊ย!” มายมิ้นท์ตะโกนออกมา เธอทรงตัวไม่อยู่ เท้าที่ใส่รองเท้าส้นสูงเดินโซซัดโซเซไปข้างหลัง

เพราะว่ารีบถอยเกินไป แก้วไวน์ในมือของเธอก็จับไม่แน่น แก้วเอียง ไวน์แดงที่อยู่ในแก้วก็สาดออกมา กระเซ็นใส่หน้าอกของเธอเต็มๆ มันเย็นๆทำให้เธอไม่สบายตัว

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ เรื่องสำคัญก็คือ เธอทรงตัวไม่อยู่แล้ว จากนั้นก็จะล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าที่ตกใจ

เห็นแบบนี้ สีหน้าของท่านย่า เปปเปอร์และทามทอยก็เปลี่ยนไป