บทที่ 844 คุณคิดว่าคุณเป็นตัวอะไร

ยิ่งคิดยิ่งโกรธ พัดชากัดฟัน“พูดสิ เงื่อนไขอะไร?”

ผู้จัดการยิ้มเล็กน้อย“เงื่อนไข นอกเหนือจากว่าจะได้รับความยินยอมจากลูกค้าแล้ว ยังต้องการสิทธิ์วีไอพีของแบรนด์เราด้วย”

“……”สีหน้าของพัดชาดูไม่ดีมากในทันที เนื่องจากโกรธมากเกินไป ร่างกายก็กำลังสั่นเทาเล็กน้อย

สิทธิ์วีไอพี ก็เป็นสิทธิ์วีไอพีบ้านี่อีกแล้ว!

ไม่เอาสิทธิ์วีไอพีจะตายมั้ย?

เธอสมองมีปัญหาจริงๆถึงได้เข้าไปในร้านของแบรนด์แห่งนี้ น่าโมโหชะมัด

เมื่อเห็นสีหน้าที่บิดเบี้ยวของพัดชา หลังจากโต้เถียงกับพัดชาอยู่ข้างๆตลอดเวลา พนักงานขายของที่ไม่ได้เปล่งเสียงก็อดหัวเราะไม่ได้

แม้แต่มายมิ้นท์ที่อยู่ข้างหลัง ได้ยินคำพูดของผู้จัดการก็ยังหัวเราะลั่นออกมา

เสียงหัวเราะเข้ามาในหูของพัดชา ทำให้สีหน้าของพัดชายิ่งบิดเบี้ยว“ใคร ใครกันที่หัวเราะ?”

ผู้จัดการหันหน้ามองไปทางมายมิ้นท์ ต่อจากนั้นก็พูดแนะนำกับพัดชาว่า: “คุณผู้หญิงท่านนี้ คุณผู้หญิงที่หัวเราะเมื่อกี้นี้ ก็คือเจ้าของชุดนี้”

“อะไรน่ะ?” พัดชานิ่งอึ้ง

เจ้าของชุดนี้งั้นเหรอ?

ยังไงเธอก็คาดไม่ถึงว่า ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ เจ้าของชุดนี้ก็อยู่ที่นี่ด้วย

เธอยังคิดว่าไม่มา ในร้านก็มีเพียงเธอเป็นลูกค้าคนเดียวในร้าน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ พัดชามองไปทางมายมิ้นท์

มายมิ้นท์กำลังนั่งอยู่บนโซฟา หันหลังให้เธอ ประกอบกับว่าที่พนักพิงโซฟา บดบังมายมิ้นท์ไว้ทั้งตัวจนมิดชิด มองไม่ออกที่นั่นมีคนนั่งอยู่หนึ่งคน

มิน่าล่ะตัวเองคิดว่ามีเพียงตัวเองอยู่คนเดียว คนกำลังซ่อนอยู่ที่นั่น เธอมองไม่เห็นด้วยซ้ำ

“คุณผู้หญิง ถ้าหากคุณอยากจะสั่งทำชุดนี้ ก็เจรจากับลูกค้าทางด้านนั้นเถอะค่ะ ดูว่าเธอยอมมั้ย”ผู้จัดการทำท่าทางชี้นำทางไปพัดชา นำพาพัดชาเดินไปทางมายมิ้นท์

มายมิ้นท์ได้ยินเสียงฝีเท้า รู้ว่าต่อไปตัวเองจะเผชิญหน้ากับพัดชา ก็ไม่มีกะจิตกะใจดื่มกาแฟฟังเรื่องสนุก วางกาแฟในมือโดยไม่ลังเล หยิบกระดาษทิชชูออกมาหนึ่งแผ่น เช็ดมุมปากอย่างสง่างาม แล้วรอคนมา

ในไม่ช้า ผู้จัดการพาพัดชาเดินเข้ามา กำลังจะพูด ก็ถูกพัดชาที่ข้างกายของเธอขัดจังหวะ

“คุณเองเหรอ!” พัดชามองมายมิ้นท์ที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความประหลาดใจมาก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เจ้าของชุดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นมายมิ้นท์!

ถ้าอย่างนั้นคนที่เพิ่งจะหัวเราะเธอ ก็คือมายมิ้นท์เหรอ?

คิดดูอีกที งั้นก็หมายความว่า เรื่องราวทั้งหมดที่ตัวเองเพิ่งจะขายหน้าตรงหน้าของพนักงานขายของคนนั้น มายมิ้นท์ก็เห็นหมดไม่ใช่หรอกเหรอ?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของพัดชาก็บูดบึ้ง

เสียหน้าต่อหน้าคนที่ตัวเองมีความแค้นด้วย ทรมานมากกว่าการฆ่าเธอจริงๆ

มายมิ้นท์ราวกับไม่เห็นสีหน้าโหดร้ายนั้น เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย และแสดงรอยยิ้มอันเย็นชาให้กับเธอ“คุณพัดชา บังเอิญจัง พวกเราได้พบกันอีกครั้ง”

ผู้จัดการแปลกใจ“คุณมายมิ้นท์รู้จักคุณผู้หญิงท่านนี้ด้วยเหรอ?”

มายมิ้นท์เหลือบมองพัดชา ริมฝีปากสีแดงกระตุกโค้งขึ้นอย่างเยือกเย็น“ก็ยังไม่ถึงขั้นรู้จักหรอก เจอกันครั้งเดียว แต่การเจอกันครั้งนั้นทำให้ฉันประทับใจอย่างลึกซึ้ง คาดไม่ถึงว่าคุณพัดชาเป็นคนคนหนึ่งที่บอกว่าแย่งชิงก็แย่งชิง แต่ก็แย่งไม่ได้ แต่กลับลงเอยด้วยการขอโทษต่อฉันทั้งอินเทอร์เน็ต”

“แก……”ดวงตาของพัดชาเบิกกว้าง เห็นได้ชัดคาดไม่ถึงว่ามายมิ้นท์จะไม่มีหลักคุณธรรมขนาดนี้ และเอาเรื่องทั้งหมดที่เธอทำมาแฉโดยตรง

ตอนนี้เธอ ถึงขนาดรับรู้ถึงสายตาของผู้จัดการที่มองดูเธอ เต็มไปด้วยความแปลกประหลาดมากมาย

ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจ ตั้งใจพูดพวกนี้ออกมา ทำให้เธอขายหน้า

พัดชากำมือแน่น เกลียดชังในใจจนไม่ไหว

ผู้จัดการก็ยิ่งมองดูเธอด้วยสายตาที่คลุมเครือ ต่อจากนั้นละสายตาไป พยักหน้าให้กับมายมิ้นท์ในทันที“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะฉันคุ้นๆหน้าคุณผู้หญิงท่านนี้ แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ที่แท้บนอินเทอร์เน็ตนี่เอง”