บทที่ 845 การข่มขู่ที่ไร้ประโยชน์

แม้ว่าผู้จัดการและพนักงานขายคนนั้นไม่ได้พูดอะไร แต่ในดวงตาก็เผยให้เห็นมีความสุขในความทุกข์คนอื่น กลับยังเห็นได้ชัดเป็นอย่างมาก

พัดชาเห็นว่าทั้งสองคนกล้าเยาะเย้ยตัวเองขนาดนี้ แทบจะหมดสติไป

แต่ยังไม่ใช่สิ่งที่โกรธที่สุด สิ่งที่โกรธที่สุด ยังเป็นประโยคนั้นของมายมิ้นท์‘คุณคิดเป็นตัวอะไรเหรอ’!

นี่ยังเป็นครั้งแรก ที่เธอถูกคนใช้สิ่งของมาพูดถึง

นี่เป็นการทำให้อับอายอย่างไม่ปิดบัง

“ดังนั้น คุณมายมิ้นท์ตั้งใจที่จะไม่ยกชุดออกมาให้งั้นเหรอ?” พัดชาจับที่วางแขนของเก้าอี้รถเข็นด้วยมือทั้งสองข้างแน่นๆ น้ำเสียงไม่พอใจเป็นอย่างมาก

มายมิ้นท์จ้องมองเธออย่างเยือกเย็น“ของของฉัน ทำไมต้องยกให้ด้วย? ถ้าหากเปลี่ยนเป็นคุณ คุณจะยกให้มั้ย?”

แน่นอนว่าไม่!

พัดชาตอบในใจอย่างไม่รู้ตัว

แต่ภายนอกของเธอกลับไม่ได้แสดงความคิดในใจของเธอออกมา

ยิ่งไปกว่านั้น ในความคิดของเธอ เธอสามารถแย่งสิ่งของของคนอื่นได้ และคนอื่นต้องให้เธอ

แต่ถ้าหากคนอื่นกล้าแย่งสิ่งของของเธอ ถ้าอย่างนั้นก็เป็นโทษมหันต์ ยกโทษให้ไม่ได้

เธอก็เป็นคนสองมาตรฐานแบบนี้

“คุณมายมิ้นท์ก็ไม่กลัวคนในแวดวงจะพูดว่าคุณไม่มีความเห็นอกเห็นใจกันเลยสักนิด เป็นคนไม่ยอมคนเหรอ?” พัดชาหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วข่มขู่

มายมิ้นท์มองเธอเหมือนคนโง่ “ฉันรู้ว่าคุณอยากพูดอะไร คุณจะทำอะไร แต่ฉันจะบอกคุณให้นะ คนในแวดวงใช่คนโง่ ในเมื่อพวกเขาอยู่ในแวดวงมาโดยตลอด ไม่ถูกกำจัดออกจากแวดวง งั้นก็หมายความว่าพวกเขาก็เป็นคนฉลาด เป็นไปไม่ได้ที่จะมองไม่ออกว่า ระหว่างพวกเราใครผิดใครถูกกันแน่ ถ้าฉันยกชุดออกไปให้จริงๆ งั้นฉันไม่เพียงแต่มีความอัปยศของตัวเองเท่านั้น แต่ยังเป็นความอัปยศของทุกคนในแวดวงด้วย ยังไงซะในความคิดของพวกเขา พวกเขาก็จะเอาสิ่งของของตัวเอง ยกให้กับคนอื่นเหรอ? ไม่ยกให้งั้นก็คือพวกเขาไม่ถูก ก็คือพวกเขาเป็นคนไม่ยอมคนเหรอ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มายมิ้นท์ก้าวไปข้างหน้า เข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง“คุณพัดชาคุณว่า ฉันเอาความคิดนี้ของคุณบอกกับในแวดวง คนในแวดวง จะมีท่าทียังไง?”

สีหน้าของพัดชาซีดเซียวไม่พอใจมากขึ้น ความตื่นตระหนกปรากฏอยู่ในดวงตา

ยังมีท่าทีอะไรได้ แน่นอนว่าแทบอยากให้เธอตาย

เธอคิดจริงๆ ถ้าหากมายมิ้นท์ไม่ยกให้ เธอก็จะทำให้คนในแวดวงคิดว่ามายมิ้นท์เป็นแข็งกร้าว เป็นคนไม่ยอมคน ทำให้คนเหล่านั้นในแวดวงที่ร่วมลงทุนกับตระกูลกิตติภัคโสภณ ก็มีความระวังตัวต่อมายมิ้นท์ ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่า ความคิดนี้ของตัวเอง ก็ทำให้คนอื่นๆในแวดวงไม่พอใจด้วย

จริงๆเลย ก็อย่างที่มายมิ้นท์บอก ถ้าหากมีคนในแวดวงชอบสิ่งของในมือของคนอื่น ขอกับคนอื่น ถ้าหากคนไม่ยกให้ งั้นก็จะเป็นคนไม่ยอมคนงั้นเหรอ?

พัดชาคาดไม่ถึงว่า มายมิ้นท์จะจับช่องโหว่ในคำพูดของเธออย่างรวดเร็วขนาดนี้

ตอนนี้ คนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างแท้จริง กลับเป็นเธอ

มองดูสีหน้าของพัดชาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวกับจานสี ท่าทางเก็บกดไว้ในใจ มายมิ้นท์ยิ้มอย่างเยือกเย็น

เธอยังคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะทนได้นานแค่ไหน ปรากฏว่าแค่นี้ก็ไม่ได้ไหวซะแล้ว

มายมิ้นท์เบะปากอย่างเบื่อหน่าย“คุณพัดชา ฉันรู้ ถ้าหากฉันไม่ให้ คุณก็จะทำให้ผู้ร่วมลงทุนกับฉันระวังตัวต่อฉัน ถ้าหากฉันยกให้ คุณก็จะทำให้ฉันกลายเป็นเรื่องตลกของทุกคน ทำให้ทุกคนรู้ว่า ฉันเป็นคนขี้ขลาดรังแกได้ง่ายๆ แต่คุณไม่เคยคิดตั้งแต่แรก แม้ว่าฉันจะไม่ยกให้ ในแวดวงก็ไม่มีทางระวังตัวต่อฉัน เพราะว่าไม่ยกสิ่งของของตัวเองให้ ไม่เคยมีความผิดมาก่อน พันธมิตรร่วมลงทุนของฉัน มีแต่จะชื่นชมฉัน เพราะฉันเป็นคนแน่วแน่ พวกเขายิ่งจะร่วมลงทุนกับฉันได้อย่างสบายใจ คุณไม่ใช่ผู้บริหาร คุณไม่เข้าในเหตุผลในนั้นด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้นคุณมองคนได้ตื้นเขินเกินไป โง่เกินไป!”

จากนั้น เธอเยาะเย้ย“ในเมื่อฉันยกให้ คนในแวดวงก็จะยิ่งรังแกฉัน งั้นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ เพราะตั้งแต่เริ่มต้น ฉันก็ไม่ยกให้ อีกอย่าง ต่อให้ฉันยกชุดนี้ให้ คุณคิดว่าคุณใส่ได้เหรอ? คุณคู่ควรเหรอ?”

มายมิ้นท์กางชุดออก เผชิญหน้ากับท่าทางโกรธของพัดชาราวกับว่าจะกินคน และพูดต่อ: “ชุดนี้ทำตามข้อมูลรูปร่างของฉัน แม้ว่าคุณจะสูงกว่าฉัน แต่หุ่นของคุณแย่เกินไป ไม่มีทรวดทรงองค์เอว คุณคิดว่าคุณใส่ชุดนี้จะสวยเหรอ? ไม่สิ มันน่าเกลียดมาก คนเขลาเบาปัญญาที่หลับหูหลับตาเลียนแบบผู้อื่นชัดๆ”

เดิมทีเธอไม่อยากพูดจาได้ไม่น่าฟังขนาดนี้ แต่เธอเกลียดพัดชาเกินไปจริงๆ

เกลียดจน เธอไม่อยากไว้หน้าพัดชาคนนี้ด้วยซ้ำ

สรุป ไม่รู้ว่าทำไม ระดับความเกลียดของเธอที่มีต่อพัดชาคนนี้ ก็พอๆกับส้มเปรี้ยว มากว่าเจินเจิน