บทที่ 15

ซูการ์ ลงทะเบียนที่คลินิกแพทย์ผิวหนังโดยเฉพาะ

พอถึงตาเธอ เธอก็เข้าไปในห้องตรวจ

“ไม่สบายตรงไหนครับ”

หมอเป็นชายหนุ่มวัยรุ่น ถามไปตามความเคยชิน

ซูการ์ เงียบ หยิบรายงานวินิจฉัยนั้นออกมาจากในกระเป๋า

“คุณหมอลี ฉันไม่ได้มาให้ตรวจ ฉันมาเพื่อถามคุณ คุณจำคนไข้คุณที่ชื่อ รูบี้ ได้ไหม ？”

ได้ยินดังนี้ ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมา

เขาดันแว่นตาบนจมูก ดวงตาสั่นคลอน

“คนไข้เยอะทุกวัน ผมจะจำได้ไง？ถ้าไม่ได้มาตรวจ งั้นก็ออกไปครับ”

พูดจบ เขาก็เริ่มเรียกคนต่อไป

ไม่มองเลยสักนิด พูดว่าไม่รู้จัก

ถ้าบอกว่าหมอคนนี้ไม่มีปัญหา เธอไม่เชื่อ！

ซูการ์ อดทนกับความโกรธในใจ“คุณหมอลี มีคนจ้างคุณ ให้คุณจงใจเขียนการวินิจฉัยลงไปใช่ไหม？เป็นหมอก็ต้องมีจรรยาบรรณ คุณสมควรที่จะเป็นหมอหรือคะ？คุณรู้ไหมถ้าทำแบบนี้ จะทำลายอนาคตของคนอื่นได้？”

ได้ยินคำนี้ สีหน้าชายหนุ่มก็เปลี่ยน

เขาจ้องเธอ“คุณมาพูดเหลวไหลอะไร？มาก่อความวุ่นวายใช่ไหม？จะออกไปหรือไม่ออก？ถ้ายังไม่ออก ผมจะเรียกยามแล้วนะ？”

“คุณหมอลี ฉันขอให้คุณบอกความจริงกับฉัน คุณรู้จัก รูบี้ คนนี้แน่หรือไม่？เธอแพ้เครื่องสำอางจริงๆ หรือคะ？”

“ยาม！ยาม！”

ชายหนุ่มเอาแต่เรียกยาม

สักพัก ยามที่อยู่ด้านนอกก็เข้ามา แล้วลาก ซูการ์ ออกไปด้วยสีหน้าโกรธจัด

“ปล่อยฉัน พวกคุณปล่อยฉัน！หมอคนนี้ผิดปกติ ฉันจะพบหัวหน้าของพวกคุณ！”

ซูการ์ โกรธมาก ถูกยามดึงไปที่ช่องทางปลอดภัย

คนรอบข้างต่างชี้มาที่เธอ มองเธอถูกโยนลงกับพื้น ด้วยสภาพอนาถ

ไม่ไกลนัก แดนดิน มองเห็นฉากนี้ ก็หยุดฝีเท้าลงแล้วโทรหา คอฟฟีเมต

“คุณคอฟฟีเมต ข่าวที่คุณให้ผมไปสืบ ผมพบเจอเบาะแส......”

......

ซูการ์ กลับมาจากโรงพยาบาลอย่างไม่สำเร็จ ทั้งโกรธทั้งโมโห

ทั้งๆ ที่รู้ว่ามีคนใส่ร้ายตัวเอง แต่ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ ความวิตกกังวลแบบนี้ไม่ต้องพูดก็รู้

ดูฟ้าที่มืดขึ้นเรื่อยๆ เธอหดหู่เล็กน้อย

โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น เธอค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาดู ในใจก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น

คอฟฟีเมต โทรหาเธอทำไม？

The จอห์นสันs！

ไม่ใช่คนที่รับมือง่ายเลย！

ซูการ์ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล”

“ซูการ์ จำสถานะของคุณไว้ให้ดี คุณมีสามีแล้ว จนตอนนี้ยังสนุกอยู่ข้างนอกอีกหรือ？”

น้ำเสียงเย่อหยิ่งของชายหนุ่มดังขึ้นมา

ซูการ์ สูดหายใจลึกๆ อยากว่าคน

“คุณคอฟฟีเมต ขอโทษนะ ฉันยังมีสิ่งที่ต้องจัดการ ก็เลย......”

“แค่แม่ครัวอบขนม กลับงานยุ่งกว่าผมที่เป็นประธานอีก？ให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมง ถ้าไม่กลับมา รับผิดชอบผลที่ตามมาเอง”

ตู๊ด สายตัดไป

ไอ้เผด็จการนี่！

ในใจของ ซูการ์ นั้นบ้าคลั่ง ด่า คอฟฟีเมต ออกไป

เธออยากจะไม่กลับไปอย่างมีศักดิ์ศรี แต่สุดท้าย ก็แต่งหน้าน่าเกลียด แล้วกลับคฤหาสน์อย่างจำใจ

“คุณซูการ์ คุณกลับมาแล้ว”

ป้านีย์ เข้ามา ทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม

“ป้านีย์”

ซูการ์ ไม่มีความสุข แต่ไม่แสดงออกมาที่ใบหน้า

“คุณชายกลับมานานแล้ว รีบไปเถอะ”

ป้านีย์ พูดเสียงเบา ขยิบตาให้เธอ

ซูการ์ หัวเราะแห้ง มองเข้าไปในห้องรับแขก

เธอไม่อยากให้ คอฟฟีเมต กลับมาเร็วเลย！

แบบนี้ เธอจะไม่มีอิสระเลยสักนิด！

ในห้องรับแขก คอฟฟีเมต นั่งไขว่ห้าง กำลังดื่มชาอ่านเอกสาร

ยังคงเย็นชาและหยิ่งเหมือนเดิม

เป็นคนแต่ทำตัวเหมือนหมา

ซูการ์ บ่นในใจ เดินไปตรงหน้าเขาช้าๆ

“คุณคอฟฟีเมต ฉันกลับมาแล้ว มีธุระอะไรถึงถามหาฉัน？”

เขากับเธอคือสามีภรรยาที่เคยเซ็นสัญญาหย่ากันแล้ว ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกันและกันไม่ใช่หรือ？