บทที่ 006 ไม่อนุญาติให้ใส่กระโปรง

เฉินซิงเหย้าหัวเราะเสียงทุ้มอย่างชั่วร้ายข้างๆหูของเธอ เขาเหยียดแขนออก และกดปุ่มปิดประตูลิฟท์

ประตูลิฟต์ปิดลง "ติ๊ง" เฉินซิงเหย้าจับมือเธอแรงขึ้น แล้วผลักเธอพิงผนังลิฟท์ ก้มศรีษะลงและจูบริมฝีปากของเธออย่างดุเดือด พร้อมกับพูดหยาบคายทำให้เธอหน้าแดงและหัวใจเต้นแรง

กว่าเย่เสวี่ยจู๋จะได้พักหายใจไม่ง่ายเลย เธอผลักตัวของเขาออก และปฎิเสธอย่าวพึมพำว่า: "ประธานเฉิน ที่นี่เป็นบริษัท ระวังผลกระทบด้วย"

เฉินซิงเหย้ารัดเอวเธอแน่นขึ้นและพูดน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า "ลิฟต์พิเศษของฉันไม่มีกล้อง คุณจะกลัวอะไร"

เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างตะกุกตะกัก: "แม้ว่าจะไม่มีกล้อง ... ก็ไม่ได้ เพื่อนร่วมงานในบริษัทผ่านมันไปมา พวกเขาจะเข้าใจผิด"

เมื่อได้ยินเย่เสวี่ยจู๋พูดแบบนั้น เฉินซิงเหย้าก็ผลักตัวเธอออกไปเล็กน้อยอย่างหงุดหงิด จุดบุหรี่และมองตาขวางไปที่เธอ: "คุณยังกลัวว่าจะถูกเพื่อนร่วมงานเข้าใจผิดอยู่อีกเหรอ ฉันทำให้คุณขายหน้าหรือไง?"

"เปล่า" เย่เสวี่ยจู๋กล่าว "ประธานเฉินร่ำรวยและมีอำนาจ ฉันต่างหากที่เป็นคนทำให้คุณขายหน้า"

เฉินซิงเหย้าสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง และจงใจพ่นควันใส่หน้าของเธอ สายตาของเขาค่อยๆมองไปที่ขายาวขาวราวกับหิมะใต้กระโปรงของเธอ เขาหัวเราะอย่างเยือกเย็นและถามเธอด้วยความสงสัย: "ใครให้คุณแต่งตัวแบบนี้ออกมา?”

เย่เสวี่ยจู๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากอธิบายอย่างตรงไปตรงมาว่า: "ประธานเฉินคะ นี่คือระเบียบของบริษัท พนักงานหญิงทุกคนต้องแต่งกายอย่างเป็นทางการ สื้อเสี่ยวหรันและคนอื่น ๆ ก็สวมกระโปรงเหมือนกัน"

"พวกเขาคือพวกเขา คุณคือคุณ" น้ำเสียงของ เฉินซิงเหย้าฟังดูโหดร้าย และดูมีอิทธิพล"คุณสามารถเลือกใส่กางเกงได้ ทำไมคุณถึงต้องใส่กระโปรง?"

เย่เสวี่ยจู๋คร่ำครวญในใจ: ฉันมีชุดทำงานแค่สองชุด ถ้าฉันซื้อกางเกงขายาวใส่ ฉันก็ต้องเสียเงินอีก? ฉันไม่ได้มีเงินมากมายมาซื้อเสื้อผ้า ...

เฉินซิงเหย้าดูเหมือนจะรู้ทันความคิดของเธอ เขาบีบคางของเธอด้วยปลายนิ้วที่ถือบุหรี่อยู่ และบังคับให้เธอมองที่ตาของเขา"ถ้าคุณไม่มีเงิน ฉันจะพาคุณไปซื้อเอง"

"จะดีเหรอ" เย่เสวี่ยจู่ กล่าว "ฉันจะไปซื้อเอง ถ้ามีคนเห็นคุณซื้อเสื้อผ้ากับฉัน พวกเขาก็จะเอามาพูดรับหลังได้"

"เย่เสวี่ยจู๋!" เฉินซิงเหย้า พูดเสียงแข็ง "คุณกลัวว่าจะมีใครคิดว่าคุณคบกับฉันงั้นเหรอ?"

เย่เสวี่ยจู๋ตกใจกับน้ำเสียงที่รุนแรงของเฉินซิงเหย้า เสี่ยงของเธอสั่นเล็กน้อยแะพูดว่า“ เปล่า”

"ถ้าเปล่าแล้วจะพูดมากทำไม" เฉินซิงเหย้าเคยชินกับบีบแก้มของเธอและถามอีกครั้งว่า "คนที่ชื่อหลู่เฉินยังติดต่อกับคุณอีกไหม"

เย่เสวี่ยจู๋สำลักและส่ายหัวทันที

"ไม่ได้ติดต่อมาก็ดี" เฉินซิงเหย้าเตือนเธว่า "อย่าให้ฉันจับได้ก็แล้วกัน ไม่เช่นนั้น คุณลองเดาว่าฉันจะจัดการกับคุณอย่างไร?" มือของเขาค่อยๆเลื่อนเข้าด้านในไปตามชายกระโปรงของเธอ

เย่เสวี่ยจู๋เริ่มอ่อนแรงอย่างรวดเร็ว และมือของเธอก็เอื้อมไปจับที่ไหล่ของเขาไว้แน่น เพื่อไม่ให้ล้ม เธอจับร่างกายอันกำยำของเขาไว้อย่างแน่น

เธอขอร้องเขาอย่างลำบากใจว่า: "ประธานเฉินคะ อย่าทำแบบนี้ อีกซักครู่ ฉันต้องทำงาน อย่าเป็นแบบนี้เลย"

ยิ่งเธอขอร้องเขาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไม่ยอมปล่อยเธอไปและบอกว่า "เรื่องนี้ไม่ควรขอร้อง มันน่าเบื่อมาก เห็นได้ชัดว่าคุณต้องการมัน อย่าแกล้งทำเป็นใส่ซื่อบริสุทธิ์หน่อยเลย?"

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกเขินและอับอาย แต่ก็ไม่มีหนทางที่จัดการกับเขา ตัวเธอสั่นด้วยความโกรธ น้ำเสียงของเธอดูเปลี่ยนไป "ฉันเปล่า ... "