บทที่ 007 ไม่อยากจากเขาไป

เฉินซิงเหย้าจ้องที่เธอและพูดทีละคำว่า: "คุณ กล้า มาก ที่ ว่า ฉัน?"

เย่เสวี่ยจู๋ยังคงส่ายหัว "ฉันเปล่านะ คุณฟังผิดแล้ว" เธอปาดน้ำตา และยื่นมือจะไปคว้าผมหงอกของเธอจากมือของเขา "เอาผมของฉันคืนมา"

เฉินซิงเหย้าไม่คืนให้เธอ และพูดว่า "ฉันเป็นคนดึงออกมาก็ต้องเป็นของฉันสิ" เขาโยนผมหงอกออกไปและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ต่อไปนี้ทุกครั้งที่คุณมีผมหงอก ฉันจะช่วยคุณดึง"

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกทำอะไรไม่ถูก ในใจคิดว่าก็เพราะถูกเฉินซิงเหย้าทรมานแบบนี้ ผมหงอกก็เลยเยอะขึ้น ถ้าทุกครั้งที่มีผมหงอกขึ้นจะถูกดึงออก เธอก็คงจะต้องหัวล้านแน่ๆ

หลังจากสนุกพอแล้ว เฉินซิงเหย้าก็พูดว่า "ต่อไปอย่าผูกผมอีก มันดูเหมือนคนแก่เลย"

เย่เสวี่ยจู๋ตอบเขาขณะจัดเสื้อผ้าและกระโปรงที่เขาทำยุ่งเหยิง "นี่เป็นกฎของบริษัท คุจำเป็นต้องมัดผม"

เฉินซิงเหย้าไม่มีคำจะพูด เขายืนอยู่ที่เดิม และดูเธอจัดเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิง

เมื่อเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธออยู่ในกระโปรง เผยให้เห็นส่วนโค้งที่งดงามของเธอ ดวงตาของเขาร้อนแรงอย่างอธิบายไม่ถูก และลูกกระเดือกที่เซ็กซี่อย่างชัดเจนของเขาก็กลิ้งไปมาโดยไม่รู้ตัว

เฉินซิงเหย้าจงใจหันศีรษะไปอีกด้านหนึ่ง เขาหายใจเข้าลึกๆ จนกระทั่งเธอเดินออกจากลิฟต์ เขาพบว่าจมูกของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นกายของเธอ

...

เย่เสวี่ยจู๋กลับไปที่สำนักงานของแผนกวิศวกรรม และนั่งลงที่โต๊ะของเธอ

สือเสี่ยวหรันตั้งใจเดินมาถามเธอเป็นพิเศษว่า: "เฮ้ เสวี่ยจู๋ คุณไปไหนมา ฉันหันกลับมากไม่เห็นคุณแล้ว"

เย่เสวี่ยจู๋ตอบอย่างถ่อมตัวว่า "เมื่อกี๊ฉันรู้สึกปวดท้องเล็กน้อย เย่เสวี่ยจู๋ถอนหายใจยาว"

โชคดีที่สือเสี่ยวหรันเชื่อคำพูดของเธอ และไม่ได้ถามคำถามต่อไป เยี่เสวี่ยจู๋จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

งานในตอนเช้ายุ่งมาก แกินข้าวเที่ยงเสร็จก็พักไม่เทันไรก็ถึงเวลาทำงานตอนบ่ายแล้ว

หัวหน้าแผนกวิศวกรรมกลับมาจากห้องทำงานของเฉินซิงเหย้าพร้อมกับแบบร่างโครงการที่ปรับปรุงใหม่ เขารีบตรงดิ่งมาที่โต๊ะทำงานของเย่เสวี่ยจู๋และเคาะโต๊ะของเธออย่างแรงแล้วถามว่า "คุณเฉินอยู่ที่ไหน?"

เย่เสวี่ยจู่รู้สึกงงงวยว่าทำไมหัวหน้าถึงมาถามหาเฉินซิงเหย้ากับเธอ เธอตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า: "ฉันไม่รู้"

หัวหน้าดูไม่เชื่อ สายตาเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของเย่เสวี่ยจู๋ “คุณไม่รู้เหรอ เมื่อคืนคุณไม่ได้อยู่กับ คุณเฉินเหรอ?”

หัวหน้าพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ทำให้หน้าของเย่เสวี่ยจู๋แดงกล่ำและร้อน เจ้าหน้าที่วิศวกรรมทุกคนที่อยู่ในปัจจุบันต่างมองไปทางเธอ สายตาเหล่านั้นจ้องมาอย่างพินิจพิเคราะห์และดูถูก

เย่เสวี่ยจู๋กำลังจะอธิบาย

สือเสี่ยวหรันที่อยู่ข้างๆ ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เธอยืนขึ้นเพื่อต่อสู้กับความไม่ยุติธรรมเย่เสวี่ยจู๋ "หัวหน้า เสวี่ยจู๋มีแฟนแล้วนี่? ทำไมถึงพูดว่าเธออยู่กับประธานเฉินตอนกลางคืนหล่ะ? ถ้าแฟนของเธอมาได้ยินเข้า มันจะไม่เป็นการทำร้ายคนอื่นเหรอ?”

เมื่อหัวหน้าได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเขาก็งงงวย และท่าทางงงงวยของเขาดูเหมือนจะพูดว่า: ถ้าอย่างนั้นความสัมพันธ์ของประธานเฉินและเย่เสวี่ยจู๋เป็นเพียงแค่เจ้านายกับลูกน้องอย่างนั้นเหรอ? แล้วทำไมครั้งที่แล้วประธานเฉินถึงเรียกเธอไปที่สนามกอล์ฟ?

สือเสี่ยวหรัน พูดอีกครั้ง: "หัวหน้า ไม่ใช่ว่าคุณไม่รู้ ผู้หญิงตามประธานเฉินมีตั้งมากมาย เสวี่ยจู๋ดูไร้เดียงสา จะสามารถทำแบบนั้นได้อย่างไร! ใช่ไหม เสวี่ยจู๋? "

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินคำพูดที่สือเสวี่ยหรันพยายามปกป้องเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณ เธอเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้สือเสี่ยวหรันอย่างเป็นมิตร หัวใจของเธอเต็มปด้วยความอบอุ่น