บทที่ 011 ต้องการคุณตอนนี้

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าเฉินซิงเหย้ายิ่งพูดก็ยิ่งไปกันใหญ่ เธอกับลู่เฉิงเหิงก็แค่เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง เป็นแบบที่เขาพูดที่ไหนละ?

รู้สึกเหนื่อยหน่ายบ้าง เป็นกังวลบ้าง แต่ก็ต้องอธิบาย: “ประธานเฉิน ระหว่างฉันกับเขาไม่ได้มีอะไรกันเลยจริงๆ ”

“จะพิสูจน์ยังไง? ” เฉินซิงเหย้าสูดหายใจและพูดว่า “คุณมาที่บ้านตระกูลเฉินเดี๋ยวนี้ ผมให้คนขับรถไปรับคุณ ผมต้องเจอคุณเดี๋ยวนี้!”

ถ้าตามปกติแล้ว เย่เสวี่ยจู๋ไม่กล้าขัดคำสั่ง แต่คืนนี้เกิดเรื่องแบบนั้นที่ตระกูลเฉิน เห็นได้ชัดว่าคุณนายเฉินไม่อนุญาตให้เธอติดต่อเฉินซิงเหย้า สถานการณ์แนวโน้มไม่ดีที่จุดเป็นจุดตายแบบนี้ เธอจะกล้าไปท้าทายอำนาจไทเฮาได้อย่างไร?

เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างลังเลและบ่ายเบี่ยง: “ประธานเฉิน วันหลังได้ไหม? วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย”

“ไม่สบายตรงไหน? ” เฉินซิงเย่าสงสัย “หลายๆ วันนั้นของเดือนเหรอ? ”

“ไม่ใช่” เย่เสวี่ยจู๋ไม่ชินกับการโกหก อ้ำๆ อึ้งๆ เล็กน้อย “ฉัน......ฉันไม่สบายนั่นแหละ”

เฉินซิงเหย้าเห็นว่าเธอพูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นานและไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นอะไร คิดว่าเธอกำลังตุกติกกับตัวเอง จึงพูดจาก็ไม่เกรงใจแล้ว พูดอย่างเย้ยหยัน: “เย่เสว่จู๋ ผมว่าคุณไม่ได้ไม่สบาย คุณถูกผมเอาไม่พอต่างหาก!”

แก้มของเย่เสวี่ยจู๋แดงระเรื่ออย่างอดไม่ได้ ฟังเสียงคำพูดของเฉินซิงเหย้าผ่านมือถือ

เธอทั้งกังวลและโมโห ไม่สามารถหาอะไรมาพูดต่อได้

เสียงของเฉินซิงเหย้าแหบพร่าและเซ็กซี่ ก้องอยู่ในหูของเธอ: “จะมาไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋ยังคงปฏิเสธไปแต่แรก: “ไม่ไปแล้ว”

เฉินซิงเหย้าถูกปฏิเสธ ผิดหวังเล็กน้อยในตอนแรก ต่อมาก็ออดอ้อนเธอราวกับเป็นเด็ก: “ผมให้คุณมาคุณก็มาเถอะนะ”

ไม่ได้รับการตอบกลับ จึงขู่เธอ: “เย่เสวี่ยจู๋ ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ระวังพรุ่งนี้ผมจะเอาคุณถึงตาย!”

ก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับ ก็เปลี่ยนกลยุทธ์เพื่อเล้าโลมเธอ “เย่เสวี่ยจู๋สรุปแล้วคุณจะมาไหม? เป็นเพราะว่าเมื่อวานผมทำคุณเจ็บหรือเปล่า? วันนี้ผมจะอ่อนโยนกับคุณ ใช้ท่าครั้งที่แล้วดีไหม? ท่าที่คุณฟินจนร้องไห้......”

เฉินซิงเหย้าพูดทุกอย่างที่ไม่เหมาะสมสำหรับเด็กทางกับเธอทางโทรศัพท์ ก็ยังไม่สามารถทำให้เธอเปลี่ยนใจได้

สุดท้าย เฉินซิงเหย้าก็ล้มเลิก!

เขาพูดกับเย่เสวี่ยจู๋อย่างดุเดือด: “เย่เสวี่ยจู๋คุณพอได้แล้ว! ฉันไม่เคยเล้าโลมใครแบบนี้มาก่อน ผมจะบอกคุณให้ คุณอยากจะมาหรือไม่มา ถ้าไม่มาผมที่ตามมาก็รับผิดชอบเอง!” หลังจากพูดจบก็สลัดมือถือทิ้ง มือถือแตกกระจายออกจากกัน

หลังจากนั่งโมโหอยู่หลายนาที ก็เก็บมือถือกลับมาอีกครั้ง ประกอบซ่อมแซมใหม่ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เห็นข้อความของเย่เสว่จู๋หลังจากที่เปิดมันขึ้นมา แต่หน้าจอมือถือกลับไม่มีอะไรเลย!

เฉินซิงเหย้ามองไปที่กล่องอาหารที่เต็มไปด้วยโจ๊กเนื้อบนโต๊ะ รู้สึกผิดหวังมากขึ้น เปิดมันอย่างไม่สนใจและกินไม่กี่คำ รู้สึกว่ารสชาติแปลกๆ

ครุ่นคิดอยู่นานเขาถึงรู้ว่าแปลกตรงไหน

ที่ผ่านมามีเย่เสวี่ยจู๋ที่ตักให้เขาและส่งป้อนเข้าไปในปากเขา แม้ว่าเขามักจะบอกว่าอาหารที่เธอทำไม่อร่อย แต่วันนี้เขากินเอง รู้สึกว่ามันแย่กว่าเดิม!

นึกถึงสิ่งนี้ เฉินซิงเหย้าให้ป้าหลิวเข้ามานำกล่องโจ๊กเนื้อออกไปทิ้ง!

ป้าหลิวรับโจ๊กเนื้อ ถามเขา: “คุณชายรอง จะทิ้งจริงๆ เหรอ?”