บทที่ 012 ควรจะรักคุณยังไง

หลังจากเย่เสวี่ยจู๋กลับห้องเช่านอนไม่ค่อยหลับทั้งคืน บางครั้งฝันถึงเฉินซิงเหย้าโกรธเธอ หาวิธีข่มเหงเธอ

บางครั้งฝันถึงเฉินซิงเหย้านั่งอยู่ที่เก้าอี้หินสวนดอกไม้ตระกูลเย่ มองเธอด้วยสายตาเย่อหยิ่ง เขายังเหมือนเดิมกับเมื่อสิบปีก่อน แต่เป็นเฉินซิงเหย้าสิบปีก่อนที่ไม่เคยยิ้มให้เธอ กลับยิ้มให้เธอในความฝัน

ในความฝันเย่เสวี่ยจู๋ก็รู้ว่านี่คือความฝัน เฉินซิงเหย้าจะยิ้มให้เธอได้ยังไง？

เขามีแต่จะโมโหเธอ ว่าเธอว่าทำอะไรไม่ดีสักอย่าง แม้แต่ไปเดินที่ซูเปอร์เขาก็ยังรังเกียจเธอชักช้า ก็แม้ตอนอยู่บนเตียง เขาก็ยังรังเกียจเธอที่เหมือนกับปลาที่ตายแล้ว ทำให้เขาหมดอารมณ์......

เย่เสวี่ยจู๋ก็อยากพยายามให้เขาพอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ดีเลย เธอไร้ประโยชน์แล้วก็ไม่ได้เรื่อง แต่จะทำยังไง？เธอจะต้องพยายามยังไงเขาถึงจะพอใจ？

ในความฝันเย่เสวี่ยจู๋พยายามคิดแล้วคิดอีก แต่ก็คิดคำตอบที่พอใจไม่ได้สักอัน

ตอนตื่น เธอพบว่าบนใบหน้าและหมอนเต็มไปด้วยน้ำตา

หลังจากเก็บกวาด เย่เสวี่ยจู๋โบกรถไปทำงานที่บริษัทตรงเวลา

นั่งอยู่ในรถสถารณะ เย่เสวี่ยจู๋ตกอยู่ในอาการสั่นกลัว เธอกังวลว่าเดี๋ยวถ้าเจอเฉินซิงเหย้า ควรจะรับมือกับเขายังไง เมื่อคืนเฉินซิงเหย้าโกรธ......

ตอนที่เฉินซิงเหย้าโกรธน่ากลัวมาก ปลอบเขาทำดีกับเขายอมเขาล้วนไม่มีประโยชน์ ต้องให้ตัวเขาเองได้ระบายออกมา

และวิธีระบายของเขาไม่เหมือนกับคนปกติ เขาชอบสูบบุหรี่ สูบม้วนต่อม้วน แล้วยังต้องให้เธอนั่งบนตักเขา มองเขาสูบอย่างเงียบๆ

รอเขาสูบบุหรี่ไปครึ่งซองแล้ว ความโกรธของเขาก็น่าจะหายไปครึ่งหนึ่ง ถ้าอารมณ์ดีหน่อยเขาก็จะโยนเงินตามอำเภอใจให้เธอหลายใบ ถ้าอารมณ์ยังไม่ดีก็จะเอาความไม่พอใจที่เหลือ ระบายเป็นท่าต่างๆ ที่ประหลาดลงบนตัวเธอ

เฉินซิงเหย้าเป็นผู้ชายคนแรกของเย่เสวี่ยจู๋ เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้าจะเป็นตัวเธอ เฉินซิงเหย้ามีผู้หญิงมาแล้วมากขนาดไหน

เริ่มแรกที่พวกเขาเริ่มมีความสัมพันธ์ เฉินซิงเหย้าก็เหมือนเธอไม่คล่อง ครั้งแรกแย่ที่สุด เฉินซิงเหย้าหาที่ไม่ได้ ทรมานเย่เสวี่ยจู๋เกือบตาย ตัวเองก็ทนไปครึ่งวันก็ไม่ดีขึ้น

ภายหลัง เฉินซิงเหย้าถึงรู้ว่าเรื่องนี้ต้องสร้างอารมณ์ การบิ้วอารมณ์ก่อนเป็นสิ่งสำคัญมาก เขาค่อยๆ ดีขึ้น ค่อยๆ หาเจอความสุขเล็กๆ น้อยๆ บนตัวของเย่เสวี่ยจู๋ แต่ความสุขเล็กๆ น้อยๆ นั้นอยู่ด้วยไม่นาน ดังนั้นเฉินซิงเหย้าจึงขาดความสนใจในเรื่องแบบนี้มาโดยตลอด มีบางครั้งที่ควบคุมไม่อยู่ถึงจะเรียกเย่เสวี่ยจู๋มา ประมาณเดือนละครั้ง มีบางเวลาที่เขายุ่ง ครึ่งปีก็ไม่มีอะไรกับเธอเลย

เย่เสวี่ยจู๋ก็มีความสุขมาก อย่างไรก็ตามเฉินซิงเหย้าไม่เคยขาดจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของเธอ ตัวเองแค่ต้องไปในเวลาที่เขาต้องการก็พอ เฉินซิงเหย้าดูเหมือนจะไม่กระตือรือร้นในเรื่องนี้

แต่ว่างชีวิตที่ว่างแบบนี้ดูเหมือนจะไม่นาน ปีสองปีมานี้ ไม่ว่าว่าเพราะอะไรเฉินซิงเหย้า ยิ่งอยู่ยิ่งกินจุ และไม่รู้ไปเรียนมาจากไหน ท่าต่างๆ ที่น่ากลัวเอาออกมาใช้กับเธอ เขาเรียกเธอให้อุ่นเตียงบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งก็จะใช้ท่าแปลกใหม่กับเย่เสวี่ยจู๋ และชอบเปลี่ยนสถานที่

เฉินซิงเหย้ามีความกล้าที่จะถามเขาเป็นครั้งคราว ไปเรียนพวกนี้มาจากไหน？เขาบีบคางเธอพูด：คุณอย่าสนว่าผมเรียนมาจากไหน？ยังไงซะก็ทำให้คุณสุขไม่ใช่？ถามเขาอีก เขาบอกว่า：ผู้หญิงอายุเยอะก็จะหิวกระหาย ผมไม่ทำให้คุณพอใจ คุณจะรังเกียจผมที่เลี้ยงคุณไม่อิ่มจะทำยังไง？