บทที่ 018 ไสหัวลงจากรถ

เฉินซิงเหย้าเดินเข้าใกล้เธอ จุดบุหรี่ม้วนหนึ่ง ดูมัน เอนตัวลงพิงข้างหน้ารถของตัวเองอย่างเกียจคร้าน ถามเธอ: “พูดเถอะ มาหาผมมีเรื่องอะไร?”

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เธอรู้สึกเสมอว่าการขอเงินใครสักคนทุกครั้งที่เจอเป็นเรื่องหยาบคาย จากนั้นจึงหยิบลูกพีชออกมาจากกระเป๋า ยื่นไปตรงหน้าเฉินซิงเหย้า พูดอย่างเอาใจ： “ประธานเฉินนี่คือลูกพีชที่ฉันตั้งใจซื้อให้คุณ ล้างแล้ว กินตอนนี้ได้เลย”

เย่เสวี่ยจู๋จำได้ดี ผลไม้ที่เฉินซิงเหย้าชอบกินมากที่สุดคือลูกพีช มีครั้งหนึ่งเขาไม่สบายนอนรักษาตัวที่บ้าน เย่จื่อไปเยี่ยมเขาที่บ้านพร้อมกับเย่เสวี่ยจู๋ แม่ของเขาบอกว่าเขากินอะไรไม่ลงเลย

หลังจากจากไป เย่เสวี่ยจู๋ก็แอบเย่จื่อ ตัวเองวิ่งไปซื้อลูกพีชให้เขา ปอกเปลือกจนสะอาดทุกลูก ส่งไปถึงห้องเฉินซิงเหย้าด้วยตัวเอง เมื่อเฉินซิงเหย้าตื่นมาเจอลูกพีช ไม่พูดอะไรสักคำกินลูกพีชนั้นทีละลูกจนเกลี้ยง

ตอนนั้นเฉินซิงเหย้ายังถามเธอว่า : คุณรู้ได้ยังไงว่าผมชอบกินลูกพีช เย่จื่อบอกใช่ไหม?

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้บอกเขา ตัวเองแค่ครั้งหนึ่งบังเอิญเห็นเขาตอนที่ไปเป็นแขกบ้านเธอ เลือกกินลูกพีชในกองผลไม้ ตอนนั้นเธอเดาว่าเขาต้องชอบกินลูกพีช ไม่อย่างงั้นเขาจะเลือกลูกพีชเข้าปากได้ยังไง?

มันเหมือนกับว่าผู้ชายเลือกผู้หญิง สิ่งที่เลือกทันทีเลยอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด แต่แน่นอนว่าเป็นรสชาติดีที่สุดสำหรับเขา

ขณะนี้ ร่างที่ยาวของเฉินซิงเหย้าโน้มตัวไปด้านหน้าของตัวรถ รับลูกพีชที่เย่เสวี่ยจู๋มอบให้เขา วางไว้บนนิ้วมือเล่นอย่างระมัดระวัง ดวงตาลึกล้ำขึ้น ดูเหมือนว่าจะคิดอะไรหลายออกทันที

เขาเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร แต่หลังจากมองไปที่ลูกพีชสักพัก อ้าปากกัด น้ำของลูกพีชไหลตามที่ที่เขากัด......

ทันใดนั้นเฉินซิงเหย้าก็ยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นนำลูกพีชที่เหลือครึ่งลูก เปิดคอเสื้อของเย่เสวี่ยจู๋ แล้วยัดลงในเสื้อผ้าของเธอ

จากนั้น เสียงทุ้มของเฉินซิงเหย้านั้นแหบแห้งนั้น ก็พูดอย่างไม่เกรงใจที่ข้างหูของเธอ: "คุณรออยู่ที่นี่ ก็เพื่อเอาลูกพีชให้ผมกินเหรอ? "

เย่เสวี่ยจู่รู้สึกแค่เย็นในอกเท่านั้น เธอสวมเสื้อเชิ้ตกระโปรงทรงเอ ชุดใส่ทำงาน หลังจากที่ลูกพีชตกลงไปในคอเสื้อผู้เอาออกไม่ได้เลย เธออึดอัดอยากตะโกน แต่เธอก็รู้ด้วยว่าที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะ ตัวเองยังต้องขอความช่วยเหลือเขา เธอจะกรีดร้องตามอำเภอใจที่นี่ไม่ได้ มิฉะนั้นจะมีแต่ตัวเองที่ต้องซวย!

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้พูดอะไรเลยหลังจากถูกเฉินซิงเหย้าทำให้อับอาย เฉินซิงเหย้าโกรธมากขึ้นเมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ ผลักเธอเข้าไปนั่งในเบาะรถ จากนั้นเขาก็อ้อมตัวรถ เปิดประตูของคนขับ เข้าไปแล้วนั่งลง

หลังจากสตาร์ตรถก็เห็นว่าเย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย ถามเธออย่างหงุดหงิด: “คุณอยากตายรึไง?”

เย่เวสวี่ยจู๋ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรให้เขาไม่พอใจ ทั้งที่เจอกันคราวที่แล้วยังดีๆ อยู่เลย เจอกันครั้งนี้เขาทำเหมือนเธอเป็นศัตรู

เย่เสวี่ยจู๋ไม่เข้าใจ เฉินซิงเหย้าหมายความว่าเธอต้องการให้เธอคาดเข็มขัดนิรภัย จึงนั่งตัวสั่นในท่าที่ไม่กล้าขยับ แม้แต่ลูกพีชที่ถูกโยนใส่เสื้อผ้าโดยการเล่นพิเรนทร์ของเฉินซิงเหย้า ก็ไม่กล้าที่จะเอาออกมา

เฉินซิงเหย้ารอเธอจนรอไม่ไหวแล้ว โน้มตัวลงและทับตัวเธอ ยื่นมือออกไปและจับเข็มขัดนิรภัยตรงที่นั่งให้เธอ เข็มขัดนิรภัยรัดไปร่างกายส่วนบนของเธอ ใช้แรงยึดให้แน่น เงยหน้าขึ้น พบว่านิ้วของตัวเองสัมผัสกับร่างกายของเธอโดยไม่ตั้งใจ เย่เสวี่ยจู๋ท่าทีหน้าแดงหูแดง อดไม่ได้ที่จะฉีกหน้าเธออีกครั้ง: “แค่ถูกผู้ชายสัมผัสเล็กน้อยก็เป็นแบบนี้เลยเหรอ? เย่เสวี่ยจู๋ คุณแค่ไม่ถูกผมแตะต้องหนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้ก็แทบรอไม่ไหวแล้วที่จะมาหาผมถึงที่เลยเหรอ?”

ใบหน้าเย่เสวี่ยจู๋แดงไปหมด แม้แต่พูดยังติดอ่าง: “ประธาน ฉัน......”

เฉินซิงเหย้าขับรถไปพร้อมกับพูดว่า: “คุณต้องการให้ผมเอาคุณทำไมคุณไม่รู้จักโทรมาถามผมก่อน? คุณไม่กังวลเหรอว่าผมจะไม่มีเวลาเอาคุณ？”

เย่เสวี่ยจู๋ทนฟังไม่ได้อีกต่อไป ได้ยินเขาเปรียบเปรยตัวเองจากปากของเขาอย่างเหลือทน เธอมีความรู้สึกอยากจะถล่มเขา!