บทที่ 019 ไม่มีวันให้อภัยเขา

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินแบบนี้ ทำได้เพียงก้มหัว ผลักประตูออก ลงจากรถอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เธอแตะพื้น รถของเฉินซิงเหย้าก็พุ่งออกไปเหมือนลูกธนูออกจากคันธนู ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เย่เสวี่ยจู๋เฝ้ามองรถของเขาหายไปสุดสายตาอีกครั้ง ความมืดเริ่มเข้ามา ไฟถนนข้างทางสว่างขึ้นทีละดวง เธอเดินอยู่บนถนน เห็นแสงไฟของอาคารที่อยู่อาศัยสว่างขึ้นทีละหลังจากระยะไกล บนโลกนี้มีแสงไฟหลายของบ้านสิบล้านหลัง แต่ไม่มีหลังไหนที่เป็นของเธอ

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกหนาว เมื่อสายลมยามค่ำคืนพัดมา กอดเสื้อผ้าบนร่างกาย ก็ยังรู้สึกหนาวอยู่ แต่มันไม่ได้เย็นไปกว่าความเย็นในหัวใจของเธอในขณะนี้

ผ่านไปสามวัน ทางโรงพยาบาลโทรมาเพื่อเรียกเงินนับครั้งไม่ถ้วน เย่เสวี่ยจู๋สามารถจัดการได้ครั้งสองครั้งสามครั้ง แต่ก็ไม่สามารถรับมือได้อีกต่อไปเรื่อยๆ

เธอกังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาลของแม่ทุกวัน แม้แต่เพื่อนร่วมงานรอบข้างก็พบว่าเธอตกอยู่ในภวังค์ ซึ่งผิดปกติมาก

สือเสี่ยวหรันเห็นว่าช่วงนี้แม้แต่อาหารมื้อเที่ยงเธอก็ไม่สั่งจากข้างนอกแล้ว กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของบริษัทเป็นมื้อกลางวัน ก็มักจะถามเธอ: “เธอมีปัญหาทางการเงินใช่ไหม? ถ้าใช่ ฉันให้เธอยืมก่อนเล็กน้อยได้ แม้วจะไม่มาก แต่ก็เพียงพอสำหรับให้เธอกินข้าวแล้ว”

เย่เสวี่ยจู๋ทำได้เพียงของคุณต่อน้ำใจของสือเสี่ยวหรันมีให้ เธอจะไปยืมเงินของสือเสี่ยวหรันได้ยังไง ฐานะทางบ้านของสือเยวหรันไม่ได้ร่ำรวย เรื่องเหล่านี้เธอรู้ดี ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เธอแข็งใจเอาเงินของสือเสี่ยวหรัน ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาของต้นตอได้

ค่ารักษาพยาบาลของแม่ไม่ใช่สิ่งที่สามารถแก้ไขได้ด้วยเงินหนึ่งหรือสองพัน

เป็นเพราะค่าใช้จ่ายจำนวนมาก และความไม่เต็มใจที่จะช่วยเหลือตัวเองของเฉินซิงเหย้าในตอนนี้ ทำให้เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกเหนื่อยล้ามาก เธอรู้สึกว่าตัวเองหมดหนทางแล้ว

ในขณะที่เธอกำลังจะหมดหวัง เธอก็หน้าด้านกลับไปที่ตระกูลเย่ กะว่าจะขอเงินกับพ่อเย่

แต่เมื่อเธอมาถึงตระกูลเย่ ก็ไม่เห็นพ่อเย่ มีเพียงแม่เลี้ยงของเธอสวีเจียงหง และลูกสาวคนเล็กของแม่เลี้ยง ก็คือน้องสาวแท้ๆ ของเย่จื่อ เย่เมิ่ง

เย่เมิ่งหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา เมื่อเขาเห็นเย่เสวี่ยจู๋ที่มาเยี่ยมอย่างกะทันหัน: “โย่ ฉันก็นึกว่าใครกลับมา? เป็นคนที่มีเชื้อร่านคนนั้นนี่เอง! ผู้หญิงร่านที่ฆ่าพี่สาวของฉันตาย และยังแย่งพี่เขยของฉันกลับมาแล้ว!”

เย่เมิ่งพูดไปพร้อมกับตะโกนเรียกสวีเจียงหงแม่ของตัวเองมา

เมื่อสวีเจียงหงเห็นเย่เสวี่ยจู๋ คำราม: “คนสารเลว! เธอจะมาอีกทำไม? เห็นว่าชีวิตตัวเองยืนยาวเกินไปรึไง?!”

เดิมเย่เสวี่ยจู๋ไม่อยากทะเลาะกับสองแม่ลูกนี้ ไม่อยากพูดคุยด้วยด้วยซ้ำ สองแม่ลูกนี้ก็ไม่ต่างอะไรไปจากคนปากร้ายข้างนอก

แต่คนเมื่ออยู่ใต้ชายคาก็จำเป็นต้องก้มหัว ในเมื่อมาแล้ว และเป็นคนที่ต้องการร้องขอความช่วยเหลือ เย่เสสวี่ยจู๋จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากฝืนพูดว่า “คุณป้าสวี น้องเย่เมิ่ง ครั้งนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ? พ่ออยู่บ้านหรือเปล่า? ”

“เธอยังกล้ามาหาคุณผู้ชาย!” สวีเจียงหงคำรามเสียงดัง “เธอมันเนรคุณ ทำให้ลูกสาวที่เขารักมากที่สุดตาย ตอนนี้เธอยังกล้ามาหาคุณผู้ชายอีก! เป็นคนเลวทรามที่หน้าด้านจริงๆ !”

ในขณะที่สวีเจียงหงกำลังพูดอยู่ ก็ให้คนรับใช้ส่งไม้มาอย่างเงียบ ๆ

เย่เสวี่ยจู๋ไม่รู้ว่าอันตรายกำลังมาอย่างเงียบๆ ยังพยายามให้เหตุผลกับสวีเจียงหง “คุณป้าสวี ถือว่าฉันขอร้องคุณได้ไหม? คุณโทรหาพ่อของฉันหน่อยได้ไหม? คุณช่วยบอกเขาว่าแม่ของฉันตอนนี้เข้าโรงพยาบาล แต่ตอนนี้ฉันไม่สามารถหาค่ารักษาพยาบาลได้มากพอ ให้พ่อช่วยเบิกค่ารักษาพยาบาลสำหรับเดือนนี้โดยเห็นแก่ในฐานะสามีภรรยาได้ไหม รอหลังจากนี้ฉันหาเงินได้ ฉันจะคืนเป็นเท่าตัวแน่นอน!”

“คืนเป็นเท่าตัวงั้นเหรอ!? คืนเป็นเท่าตัว!” สวีเจียงหงพูดขึ้นอย่างโมโหหยาบคาย: “เย่เสวี่ยจู๋ เธอช่างหน้าด้านเหมือนแม่โสเภณีของเธอจริงๆ ! สร้างเรื่องอื้อฉาวขนาดนี้เธอยังกล้ามาขอเงิน! นังสารเลวที่หน้าด้าน! เฉินซิงเหย้าช่วยเธอจ่ายค่ารักษาพยาบาลอยู่ไม่ใช่เหรอ? XXของเธอถูกเขาเล่นจนพังแล้วสินะ เพราะงั้นเขาเลยไม่ช่วยเธอจ่ายค่ารักษาพยาบาล? เย่เสวี่ยจู๋ เธอก็มีวันนี้ มันสมควรแล้ว ที่เธอมีวันนี้! ดูสิว่าวันนี้ถ้าฉันตีเธอไม่ตาย! ก็จะตีเธอจนพิการ!”