บทที่ 024 ซิงเหยาเธอไปก่อน

ที่แท้...เธอก็คือเวสี่ยจู๋

ถึงว่าทำไมถึงปฏิเสธไปกินข้าวกับตัวเอง ที่แท้เธอก็คือคนบนสุดคนนั้น

เจียงซิงเหยามองเฉินซิงเหย้าด้วยสายตาเกรงๆ มีท่าทางตื่นตระหนกแล้วโทรไปที่120 สุดท้ายก็กอดเย่เสวี่ยจู๋ไว้แน่นๆ รีบไปหาเสื้อมาคลุมบนร่างกายเธอ ตัวเองที่ยือยู่ที่ห้องทำงานเขาค่อยแอบมองอยู่เสมอจนลืม เขารีบก็รีบอุ่มเย่เสวี่ยจู๋แล้วผลัดประตูห้องทำงานแล้วจากห้องทำงานไป

ประตูห้องทำงานเปิดออกเสียงดังขึ้น “ปัง” เจียงซิงเหยาก็ได้สติกลับมา เดินเร็วขึ้น แล้ววิ่งไปทางเมื่อกี้ที่เฉินซิงเหย้าไป

เขาเป็นแบบนี้เธอไม่ไว้ใจการขับรถของเขา

เจียงซิงเหยารีบวิ่งไป ไม่ง่ายกว่าจะเดินไปถึงที่จอดรถ หาเฉินซิงเหย้าที่กำลังอุ้มเย่เสวี่ยจู๋จนเจอ พูดอย่างกล้าหาญ: “ฉันขับรถเอง ที่ใกล้ๆนี้มีโรงบาลเอกชนของตระกูลเจียง ไปถึงหมอก็รีบมาดูให้เลย”

เซินซิงเหย้ากระวนกระวาย ในเวลานี้เจียงซิงเหยาปกรากฏตัวขึ้น ยังพูดว่าสามารถให้เย่เสวี่ยจู๋นั้นหาหมอได้เร็วขึ้น เขาก็ตอบตกลง อุ้มเย่เสวี่ยจู๋ขึ้นรถไปที่ข้างหลังคนขับ

ระหว่างทาง เฉินซิงเหย้าไม่หยุดที่ตบเบาๆไปที่หน้าของเย่เสวี่ยจู๋และไม่หยุดพูด: “เย่เสวี่ยจู๋ เย่เสวี่ยจู๋ รีบตื่นขึ้นมา!”

เย่เสวี่ยจู๋ก็ตื่นขึ้นมาหนึ่งครั้ง เงยหน้ามองเฉินซิงเหย้า เพราะว่ามีอาการง่วงเกินเลยหลับตาลงอย่างรวดเร็ว

เฉินซิงเหย้าดูแล้วสถานการณ์ไม่ค่อยดี เลยเร่งให้เจียงซิงเหยาขับรถเร็วขึ้น: “ซิงเหยา ขับเร็วหน่อย”

เจียงซิงเหยาก็เพิ่มความเร็ว แต่มันเป็นชั่วโมงเร่งด่วนถึงเวลาเลิกงานและรถติดตลอดทางและรถก็ขับไปได้อย่างช้าๆ

เจียงซิงเหยามองกระจกเห็นเฉินซิงเหย้ากอดเย่เสวี่ยจู๋ไว้อย่างแน่นๆ เขานั้นไม่คิดที่จะปล่อยเธอเลยสักวินาที กอดเธอไว้ในอ้อมแขนดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเลือดและริมฝีปากบางๆ ปัดผมหน้าผากของเธอ

เจียงซิงเหยาไม่เคยเห็นท่าทางที่กระวนกระวายแบบนี้ของเขาเลย เหมือนกับถ้าผู้หญิงคนนี้ตายเขาก็คงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป เธอถอนหายใจออก

ก็เป็นแค่ไข้ ไม่ใช่คนตาย เธอจำเป็นต้องขนาดนี้ไหม?

ไม่ง่ายกว่าจะมาถึงโรงบาลเอกชนของตระกูลเจียง พยาบาลได้รับการแจ้งจากคุณหนูก็รีบไปรักษาเย่เสวี่ยจู๋

ผลการวินิจฉัยไม่มีอาการหนักขนาดนั้น เป็นแค่ไข้ทั่วไป และบาดแผลตามร่างกายไม่ได้รับการรักษาทันเวลาซึ่งทำให้เกิดการอักเสบ

ส่วนสาเหตุของการเป็นลมนั้นหมอบอกว่าไม่ทราบสาเหตุของการเป็นลม อาจเกิดจากการออกกำลังกายมากเกินไปและน้ำตาลในเลือดต่ำเกินไปหรือจากการตกใจกลัว

ตอนที่หมอพูดถึงนี้ เฉินซิงเหย้าก็ไอเล็กน้อย และลดคิ้วลงนิดหนึ่ง เขานึกขึ้นได้ว่าเขาทำร้ายเธอที่ห้องทำงาน ไม่ได้ทำอะไรรุนแรงแบบนี้มานานและยังเอาไม้กอล์ฟออกมาด้วยน่าจะทำให้เธอนั้นตกใจ เขายังถ่ายวีดีโอของเธอส่งให้ผู้ชายคนอื่น เขาทำแบบนี้มันเกินไปจริงๆ หรือว่าเธอกลัวจนเป็นลมไป….

แต่ว่าเธอนั้นยอมให้ผู้ชายคนอื่นจูงมือเธอทำไมล่ะ? เธอไม่คิดถึงความรู้สึกฉันบ้างเลย?

บนโลกนี้ไม่มีใครที่จะสามารถทำแบบนี้กับเขา!

คิดถึงนี่ เฉินซิงเหย้ารู้สึกว่าทั้งหมดที่ทำไปมันไม่มากไปหรอก

เฉินซิงเหย้ากำลังคิดเรื่องนี้ เจียงซิงเหยาก็มองไปรอยฟกช้ำในตัวของเย่เสวี่ยจู๋ รู้สึกสงสัย เธอบอกก็ตัวเอง รอยพวกนี้ไม่น่าจะใช่เฉินซิงเหยาทำ

เฉินซิงเหยารู้สึกแปรปรวน แต่ว่าดวงตาเธอหลอกใครไม่ได้ เขานั้นแคร์ผู้หญิงที่ชื่อเย่เสวี่ยจู๋ ถึงแม้จะโกรธมาแค่ไหนก็ไม่อาจลงมือกับเธอ ดวงตาสีแดงๆระหว่างทางดูก็ดูออกแล้ว ถ้าเป็นเขาทำ เขาจะไม่สนใจว่าเธอนั้นจะเป็นหรือตาย