บทที่ 023 ทั้งสามในห้องทำงาน

เจียงซิงเหยามองผู้หญิงที่อยู่บนโซฟา ไม่นานเธอก็หันไปมองเฉินซิงเหย้า เห็นเขากำลังสูบบุหรี่ที่โต๊ะทำงาน

แต่ว่าข้างหน้าโต๊ะทำงานของเขามีถุงน่องสีดำของผู้หญิง!

เจียงซิงเหยาขมวดคิ้ว มองไปที่เย่เสวี่ยจู๋ที่กำลังพักผ่อนอยู่บนโซฟา เสื้อเชิ้ตสีขาวกระโปรงและร้องเท้าส้นสูง ขาขาวๆที่เปลือยอยู่หนึ่งคู่ แต่ขาดถุงน่องไป….

ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้ใหญ่ที่มีจิตใจปกติ แค่ดูก็รู้แล้วว่าเมื่อกี้ในห้องเกิดอะไรขึ้น

อารมณ์ที่รุนแรงคลุมเครือราวกับว่ายังล่องลอยอยู่ในอากาศ ...

เจียงซิงเหยาสูบหายใจลึกๆ รู้สึกในห้องทำงานมีกลิ่มไอของความเสร็จกิจของผู้หญิงผู้ชาย

ถึงว่าเมื่อกี้เธอเดินเข้าประตู เฉินซิงเหย้าไม่พูดอะไรกับเธอเลย

จริงๆแล้วเธอสงสัยที่เฉินซิงเหย้าทำไมเปิดประตูให้เธอช้าจัง แต่ว่าเธอสามารถทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้ เรื่องที่เขาทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้ในห้องทำงาน

แต่ว่าเฉินซิงเหย้ากลับปล่อยเธอออกมา เขาไม่คิดปกปิดเลย….

คิดถึงนี้ เจียงซิงเหยาก็รู้สึกเจ็บปวดมาก ดูแล้วเฉินซิงเหย้าไม่ได้แคร์อะไรตัวเองเลย…

เฉินซิงเหยาสูบบุหรี่ไป เจียงซิงเหยามองเห็นความเงียบสงบของเย่เสวี่ยจู๋

ทั้งสามคนอยู่ในห้องทำงาน บรรยากาศมันน่ากลัวมากๆ

จนกระทั่ง….เฉินซิงเหย้าทำลายบรรยากาศที่เงียบสงบ: “ซิงเหยา เธอมานี้มีอะไรหรอ?”

เจียงซิงเหยาตะลึงกับคำพูดของเขา เธอมาห้องทำงานเขาก็ต้องมาหาเขาสิ เขาถามโง่ๆ จะถามทำไม? และยังถามต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เจียงซิงเหยาเห็นเฉินซิงเหย้ามีผู้หญิงที่ข้างกาย ตั้งแต่ที่เธอรู้จักกับเขามา เธอไม่เคยเห็นข้างกายของเฉินซิงเหย้ามีผู้หญิง แต่ว่าเจียงซิงเหยาสามารถทายออกได้ว่าเขานั้นมีผู้หญิงข้างนอก บางครั้งดูโทรศัพท์อย่างตั้งใจ เหมือนกำลังส่งข้อความให้ใคร

บางทีเจียงซิงเหยาก็คิดนะคนอย่างเฉินซิงเหย้าก็ส่งข้อความหาคนอื่นเขาเป็นหรอ เพราะข้อความที่เธอส่งให้เขา เขาไม่เคยตอบเลยสักครั้ง แต่ว่ามีครั้งนึงตอนดื่มเหล้า เจียงซิงเหยาเห็นเฉินซิงเหย้ากำลังกดโทรศัพท์ เธอก็รู้สึกแปลกใจ เขาหมอกลงนอนบนโต๊ะเขาก็วางโทรศัพท์ไว้ ปราฏกว่าในวีแชทของเขา เขาได้ตั้งคนคนหนึ่งไว้เป็นเพื่อนสนิทและเอาแชทนั้นตั้งค่าเอาไว้บนสุด เพื่อนสนิทมีชื่อว่า “เสวี่ยจู๋”

แต่ว่าตอนที่เจียงซิงเหยากำลังดูอยู่ เฉินซิงเหย้าก็ตื่นขึ้น ตื่นขึ้นมาก็หาโทรศัพท์ตัวเอง เหมือนกับว่ากำลังรอการตอบกลับของ “เสวี่ยจู๋”

ในคืนนั้นจิตของเฉินซิงเหย้าไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เจียงซิงเหยาไม่รู้ว่าเขานั้นรอการตอบกลับของเสวี่ยจู๋ไหม ในคืนนั้นหลังเฉินซิงเหย้าอ่านข้อความเสร็จ เขาก็บอกว่าจะกลับบ้านไปกินโจ๊ก ปล่อยเจียงซิงเหยาไว้ในงานเลี้ยงคนเดียว รู้สึกน่าอายมาก ตั้งแต่คืนวันนั้นเจียงซิงเหยานั้นนอนไม่หลับไปหลายคืนเพราะเรื่องนี้

ในเวลานี้ เจียงซิงเหยาก็มีสติขึ้น หัวเราะอย่างอายๆและพูด: “ครั้งก่อนสัญญาเกิดข้อผิดพลาดเล็กน้อย ฉันเลยจะมาคุยกับเธอ”

ขณะพูด ก็หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า เดินไปเก้าอี้ข้างหน้าโต๊ะทำงานของเฉินซิงเหย้า แล้วเริ่มเจรจากับเฉินซิงเหย้า

…..

เย่เสวี่ยจู๋ไม่พูดสักคำตั้งแต่ที่เจียงซิงเหยาเข้ามา ขยับยังไม่กล้า

อยู่ต่อหน้าคุณหนูแบบนี้ เธอรู้สึกอับอายมาก ตอนที่เธอนั้นเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเจียงซิงเหยากำลังเจรจาปัญหากับเฉินซิงเหย้า

เจียงซิงเหยาชี้ไปที่เอกสารและโต้เถียงกับเฉินซิงเหย้า เจียงซิงเหยาไม่ยอมแพ้ ขณะพูดก็ลุกขึ้นแล้วเดินรอบๆโต๊ะทำงานจากนั้นก็เดินไปที่ข้างกายเฉินซิงเหย้าเพื่อโต้เถียงกับเขา

เฉินซิงเหย้าสูบบุหรี่ไปและมองเธอไปด้วย เวลานี้ก็ก้นหัวดูเอกสาร ทั้งสองมีท่าทางสนิทสนมกันมาก เฉินซิงเหย้าไม่เอาเย่เสวี่ยจู๋ไว้ในสายตาเลย รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ

เย่เสวี่ยจู๋เลิกมอง ไม่มองพวกเขาสองคนนั้นโต้เถียงปัญหาแล้ว