บทที่ 022 เธอน่ารังเกลียดมาก

เย่เสวี่ยจู๋มองเขาแล้วหัวเราะขึ้น “เธอกำลังฝันหรอ!”

เฉินซิงเหย้ามีสายตาเย็นชาและมีเสียงที่เข็มขึ้น “เธอไม่ได้รักฉัน แล้วทำไมเธอถึงสนใจเรื่องของเจียงซิงเหยาจัง?”

“เพราะฉันก็รู้สึกว่าเธอนั้นน่าเกลียด!”เย่เสวี่ยจู๋พูดเสียงดัง “เฉินซิงเหย้า เธอคิดว่าเธอจะน่ารังเกลียดเป็นคนเดียวหรอ? เธอก็เคยทำแบบนั้นกับเจียงซิงเหยาแล้วมาทำแบบนี้กับฉัน! เธอคิดว่าฉันจะไม่รู้สึกน่ารังเกลียดบ้างหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋ยังไม่ทันพูดจบ ปากของเธอก็ถูกปากของเฉินซิงเหย้านั้นจูบ เขาจับที่หัวแล้วกัดริมฝีปากเธอ เขาไม่ค่อยจูบเธอ จูบครั้งนี้อยากจะกลืนกินเธอเข้าไปในท้องเลย

โทรศัพท์ของเย่เสวี่ยจู๋ดังขึ้น เธอไม่ท้ายก็รู้ว่าหลู่เฉินโทรมาแน่ๆ หลังที่หลู่เฉินเห็นวีดีโอนั้นแล้วเขาจะคิดกับเธอยังไง? เขาคงจะดูถูกตัวเองแน่ๆ?

ขณะที่เย่เสวี่ยจู๋ยื่นมือไปไปเอาโทรศัพท์ เฉินซิงเหย้าก็พุ่งเข้าไปบนร่างกายเธออีกครั้ง

เขาเอนตัวเข้าไปใกล้ๆเธอ มองมือของเธอที่กำลังจะยื่นไปหยิบมือถือ ไม่ขัดขวางเธอ เพียงแค่เอนตัวเข้าไปเลื่อยๆ รอให้เย่เสวี่ยจู๋ใกล้จะหยิบโทรศัพท์ได้ เธอก็ถอนหายใจที่ข้างๆหูเย่เสวี่ยจู๋: “เย่เสวี่ยจู๋เธอรับเลย ตอนนี้ก็ให้เขาได้ยินกับหูตัวเอง ว่าปืนฉันแรงกว่าหรือของเขาแรงกว่า! ฉันทำให้เธอสนุกกว่าหรือเขาทำให้เธอสนุกกว่า!”

เย่เสวี่ยจู๋ต้องกันขัดขืน แต่กลับถูกเขานั้นพุ่งเข้าอีกจนร้องลั่น เธอพูดอะไรไม่ออก หมดแรงที่จะยื่นมือไปเอาโทรศัพท์

เฉินซิงเหย้าสำเร็จความใคร่ มองไปที่ต้นขาเธอแล้วเห็นรอยแผลเป็นและตกใจหนักมาก จากนั้นก็ถามเธอ: “ใครตีเธอกันแน่?”

เย่เสวี่ยจู๋หันหน้าไปอีกฝั่ง แกล้งทำเป็นหลับ

เฉินซิงเหย้าโกรธอยากจะให้เธอนั้นตายอีกครั้ง แต่ว่าตอนนี้ร่างกายเธอถูกเขาทับไว้ ใบหน้าซีดและหอบ ทั้งตัวมีแต่รอยแผล...ไม่ต่างอะไรกับปลาที่ตายแล้ว

เขาลุกออกจากร่างกายของเธอ เขาคาดเข็มขัดและจัดเสื้อของเขาอีกครั้ง ด้วยมีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาและสดชื่น

เย่เสวี่ยจู๋เห็นเขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ห้องทำงาน เสียงไฟเช็คดังขึ้นจากนั้นก็จุดบุหรี่ เอียงหัวแล้วสูบบุหรี่ไปหลายคำ แล้วก็พ่นควันออกมา และเธอก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นน่าตลกจริงๆ

เขาเรียกตัวเองเข้ามาที่ห้องทำงาน ปลดเข็มขัดและตอนนี้ก็คาดเข็มขัดเรียบร้อย กลับสู่สภาพเดิม สมมติว่าตอนนี้มีคนเดินเข้ามา ใครจะไปคิดว่าเมื่อกี้เขาทำเรื่องแย่ๆไว้กับเธอ?

แล้วเธอล่ะ? ตอนนี้เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยแล้วนอนอยู่บนโซฟา ผมยุ่ง เสื้อผ้ายับถุงน่องฉีกขาดเขาตั้งใจทำขาด สมมติว่าตอนนี้มีคนเดินเข้ามา เห็นเธอในสภาพนี้ ต้องคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่สกปรกจ้องจะจับเจ้านาย

เย่เสวี่ยจู๋ลุกขึ้นจากโซฟา จัดการผมของตัวเอง ติดกระดุกเสื้อผ้า จัดกระโปรง ถุงน่องสีดำที่ถูกฉีกขาด ห้ามใส่ออกจากห้องทำงานเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะถูกคนอื่นเขาว่า

คิดถึงนี่ เย่เสวี่ยจู๋ถือถุงน่องไว้ในมือ ทิ้งก็ไม่ใช่ ไม่ทิ้งก็ไม่ใช่

เฉินซิงเหย้าจ้องเธอตั้งแต่ที่เธอนั้นจัดผม เขารู้สึกว่าสิ่งที่เธอทำในทุกๆเรื่องมันช้ามาก ตอนที่ติดกระดุกก็ช้า

จากนั้นก็เงยหน้ามองเธอ เฉินซิงเหย้าเห็นว่าในมือเธอถือถุงน่องสีดำเอาไว้แล้วถามเธอ: “ทำไมไม่ใส่? ตั้งใจจะโชว์ขาอ่อนให้ฉันดู?”

เฉินซิงเหย้าตั้งใจจะพูดยั่วยวนเธอ คิดว่าเธอจะน่าแดงต่อหน้าเขา

เหมือนว่าเย่เสวี่ยจู๋มีพลังความกล้ามากขึ้น เธอใส่ส้นสูงแล้วเดินเข้ามาที่ข้างหน้าโต๊ะทำงาน แล้วเอาถุงน่องโยนใส่หน้าเธอไปอย่างดุร้าย

หลังจากนั้นเธอก็หันหลังแล้วกำลังจะเดินออกจากห้องทำงาน