ตอนที่ 26
บทที่ 026 เธอเจ็บเป็นไหม
October 31, 2026
เจียงซิงเหยาต้องโกรธมากๆแน่!
เธอเดินไปที่จอดรถ แล้วยื่นมือไปชกที่รถของตัวเอง หมัดแล้วหมัด แต่ก็ไม่ทำให้หายโกรธยังทำตัวเองเจ็บตัวอีก
ตอนแรกเธอนั้นจะส่งเย่เสวี่ยจู๋มาโรงบาลด้วยความใจดี แต่นึกไม่ถึงเธอกลับเหมือนเป็นคนที่ให้คนอื่นสมหวัง!
ตอนนี้คนที่เธอรู้จักมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเธอกำลังตามจีบเฉินซิงเหย้าอยู่ แต่เขากลับทำเหมือนไม่รู้อะไร เขาไม่รู้จริงๆหรือแกล้งโง่!
เจียงซิงเหยายิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ กลับพบว่าตัวเองนั้นเป็นแค่ของมือสองของเฉินซิงเหย้า
เธอยื่นเท้าไปเตะรถเบนท์ลีย์สีขาวของตัวเอง รถดีๆกลับถูกตัวเองเตะจนเกิดรอยเท้า
มีเสียงผู้ชายลอยมาจากข้างหลังเธอ “คุณหนูเจียง ไอ่คนนั้นทำให้เธอเสียใจอีกแล้วใช่ไหม?”
เจียงซิงเหยาขมวดคิ้ว เธอจำเสียงของคนพูดได้ ชายคนนั้นก็เดินมาจากข้างหลังเธอ มีใบหน้ายิ้มแย้ม “เธอว่าล่ะ?”
--
วันที่สองตอนที่เย่เสวี่ยจู๋ตื่นขึ้น รู้สึกเหมือนมีมืออยู่บนร่างกายของตัวเอง แรงที่แสนจะนุ่มนวลและความอบอุ่นจากปลายนิ้ว
เธอตกใจ ลุกมานั่ง ปรากฏว่าทั้งตัวอ่อนแรง มือข้างนั้นก็ออกมาจากใต้ร่างของเธอและกดอยู่ที่หน้าอก ยังบอกว่าเธออย่าขยับและก็ทำท่าทางหงุดหงิด
เขาพูด เย่เสวี่ยจู๋จำเสียงของเฉินซิงเหย้าได้ แล้วตกใจอีกครั้ง พูดขึ้นอย่างติดๆขาดๆ: “เธอ...เธอทำอะไร?”
ตอนนี้นิ้วของเฉินซิงเหย้ายังอยู่ที่น่องของเธอ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร มือที่แสนจะอบอุ่นผสมกับความเย็นของมิ้นต์มันเป็นเรื่องที่…..ไม่สามารถจะบรรยาได้!
เย่เสวี่ยจู๋ขยับตัวอีกครั้ง คิดว่าเขากำลังแกล้งตัวเอง เฉินซิงเหย้าก็ใช้แรงกดเธอลงไป พูดอย่างหงุดหงิด: “ขยับทำไม? ไม่เห็นฉันกำลังทำงานหรอ?”
เย่เสวี่ยจู๋มองลงข้างล่าง อยากดูว่าเขากำลังทำงานอะไร เห็นว่ามีรอยแผลสีแดงๆและผ้าปูที่นอนสีขาวๆ มีผู้ชายนั่งอยู่ข้างๆเตียงของเธอ ในมือถือยาขวดสีขาวไว้ จุมยาแล้วทาลงบนตัวเธอ!
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เย่เสวี่ยจู๋โกรธ
“หยุดอะไร?” เฉินซิงเหย้ามองเธอด้วยตาโต “หรือว่าเธออยากให้ฉันใช้ปาก?”
เย่เสวี่ยจู๋ถูกเขากระตุ้น หน้าแดงขึ้น
เฉินซิงเหย้ามองไปที่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยที่ไร้ความปรานี “ไม่เห็นหรอกูกำลังทายาให้ ไม่มีตา? ทำดีไม่ได้ดี!”
เย่เสวี่ยจู๋ดูออกว่าเขากำลังทายาให้ตัวเอง แต่เธอไม่ต้องการ!
“โรงบาลมีพยาบาลไม่ใช่?” เย่เสวี่ยจู๋อายจนไม่กล้ามองลงไป “เธอให้พยาบาลทายาให้ฉัน!”
“พยาบาลไม่ว่าง”
เฉินซิงเหย้าพูดอย่างช้าๆและไม่สนใจ แล้วทายาที่น่องให้เธอต่อ
เย่เสวี่ยจู๋หดตัวลงอย่างรวดเร็ว ขณะที่เฉินซิงเหย้าทายา เขาก็พูดอย่างใส่อารมณ์--
“เธออย่าสร้างปัญหาเพิ่มได้ไหม?”
“เธอว่ามันยุ่งยากก็อย่ามาทายาให้ฉัน ฉันทำเองได้”
เฉินซิงเหย้าเหล่ไปมองเธอแล้วพูด “ถ้าฉันจะทาล่ะ?”
เย่เสวี่ยจู๋มองเห็นสายตายของเขา นึกขึ้นได้ที่เขาทำเรื่องแย่กับตัวเองที่ห้องทำงาน ในสมองยังจำได้อย่างชัดเจนเมื่อวันเขายังเอาโทรศัพท์ถ่ายวีดีโอแล้วส่งให่หลู่เฉิน เฉินซิงเหย้าชั่วมาก!
คิดถึงนี้ เธอก็โกรธแล้วปัดมือของเขาทิ้งไป พูดด้วยน้ำเสียงที่แย่ “บอกแล้วไงไม่ต้องการให้เธอช่วย เธออยากทำอะไรกันแน่?”