บทที่ 027 เสียงฝีเท้าของเขา

“เธอไม่ใช่!”เย่เสวี่ยจู๋ตอบกลับเขาอย่างเจ็บ ไม่ไว้หน้ากันเลย

เฉินซิงเหย้าตะลึง ทำเสียงฮึง “เธอลองพูดคำว่าไม่ใช่อีกรอบสิ!”

“ไม่ใช่ไม่ใช่ก็ไม่ใช่!”

เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างดัง หลังจากนั้นก็กลัวว่าชายคนนี้จะแก้แค้น พูดจบก็ซ่อนตัวลงที่ใต้ผ้าห่มและไม่กล้าโพล่หน้าออกมา

จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเฉินซิงเหย้าเดินออกไป เธอถึงกล้าค่อยๆโพล่หัวออกมาแล้วลืมตา เธอก็เห็นพยาบาลคนหนึ่งที่สวมชุดขาว

เย่เสวี่ยจู๋ถอนหายใจ ยิ้มกับพยาบาลอย่างเขินอาย

พยาบาลยิ้มแล้วแนะนำตัว: “สวัสดีคุณเย่ ฉันคือพยาบาลที่นี้ เมื่อกี้คุณเฉินให้ฉันมาบอกว่าเขาจะเข้ามาหาคุณตอนสายๆ ดังนั้นช่วงเวลานี้ให้ฉันดูแลคุณ ต้องการอะไรคุณบอกฉันได้เลย”

เย่เสวี่ยจู๋ยิ้มแล้วพูด: “ขอบคุณ”แล้วถาม “ สายๆเขายังจะมาอีกหรอ?”

พยาบาลตะลึง รู้ว่า “เขา” ของเย่เสวี่ยจู๋นั้นหมายถึงเฉินซิงเหย้า เลยรีบพูดไปว่า: “ใช่แล้วคุณเย่ ก่อนที่คุณเฉินจะไปบอกกับฉันว่าให้ดูแลคุณเป็นพิเศษ ยังพูดว่าถ้าคุณเกิดอะไรขึ้นให้รายงานเขาโดยเร็วที่สุด”

“ไม่ต้องรายงานเขา”เย่เสวี่ยจู๋ถอนหายใจอีก “ตอนนี้ฉันสามารถออกจากโรงบาลได้ยัง?”

พยาบาลตกใจแล้วพูดอย่างลำบากใจ: “คุณเย่ สภาพร่างกายของคุณยังไม่เหมาะที่จะออกจากโรงบาล เมื่อคืนคุณมีไข้สูงและบวกกับร่างกายมีรอยแผลบนร่างกาย ยังดีที่ส่งตัวมาโรงบาลทัน ไม่อย่างงั้นอาจเกิดเรื่องใหญ่”

เรื่องสุดท้ายของเมื่อคืนที่เย่เสวี่ยจู๋จำได้คือ เป็นภาพที่เธอนั่งอยู่บนโซฟาที่ห้องทำงานของเฉินซิงเหย้า ที่เหลือก็จำอะไรไม่ได้เลย

“เมื่อคืนใครส่งฉันมาโรงบาล?”เย่เสวี่ยจู่ถาม

“คุณเฉิน...และคุณหนูเจียง”พยาบาลพูดอย่างยิ้มๆ

“คุณหนูเจียง?”เย่เสวี่ยจู๋ขมวดคิ้ว “ใช่เจียงซิงเหยาหรือเปล่า?”

พยาบาลก็ยิ้มแล้วพูด: “ดูแล้วคุณเย่นั้นจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลย!”

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้า “ฉันจำได้เพียงเรื่องราวก่อนที่จะหลับ”

พยาบาลพูด: “คุณเย่เป็นคนที่โชคดีมาก คุณเฉินเป็นหว่งคุณมาก”

พูดถึงนี้สมองของพยาบาลก็นึกขึ้นได้ เมื่อกี้ก่อนที่เฉินซิงเหย้าจะไป เขาไปถึงห้องทำงานแล้วบอกให้เธอนั้นดูแลเย่เสวี่ยจู่ให้ดี เขาไม่งกเลยและยังให้เขาบัตรกำนัลช้อปปิ้งห้าพัน เธอรับบัตรมาแล้วอยากจะร้องกรี๊ด! เป็นพยาบาลมานานขนาดนี้ เธอไม่เคยเห็นคนที่ใจกว้างเท่านี้มาก่อน ถ้าเย่เสวี่ยจู่อยู่ที่นี้ทุกวันจะดีแค่ไหน!

เย่เสวี่ยจู่ได้ยินพยาบาบพูดถึงเฉินซิงเหย้า สายตาแสดงความอิจฉาต่อตัวเองออกมา ยิ้มอย่างอายๆ เธอคิด สมมติว่าพยาบาลรู้ว่าเธอนั้นเป็นแค่ของเล่นของเฉินซิงเหย้า ยังจะแสดงสายตาความอิจฉาออกมาไหม

อย่างไรก็ตาม หนาวหรืออุ่นตัวเองรู้ดี

เนื่องจากเฉินซิงเหย้าทาให้เย่เสวี่ยจู๋ทั่วร่างกาย ดังนั้นพยาบาลนอกจากให้เย่เสวี่ยจู๋กินยาลดไข้และไม่มีเรื่องอะไรที่สามารถช่วยได้

พยาบาลชมเฉินซิงเหย้าต่อหน้าเย่เสวี่ยจู๋ไม่หยุด: “ คุณเฉินตั้งใจทายาให้คุณใช้เวลาไปก็ไม่น้อยเลยใช่ไหม? ใส่ใจจริงๆ”แล้วพูดอีก “คุณเฉินดีต่อคุณจริงๆเลย ฉันดูออกตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว….”

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้พูดกับพยาบาลต่อ เธอก็พูดเรื่องอื่น เมื่อคืนเฉินซิงเหย้าทำเรื่องน่าเกลียดไว้กับเธอยังถ่ายวีดีโอส่งให้หลู่เฉินจากนั้นยังทำลายความสัมพันธ์ของเธอและหลู่เฉิน เย่เสวี่ยจู๋จำเป็นต้องแบกหน้าไปขอโทษหลู่เฉินอีก ถ้าวีดีโอแพร่ออกไป อนาคตเธอจะใช้ชีวิตยังไง!

พยาบาลเห็นเธอกำลังหาของบ้างอย่างเลยถามไป: “คุณเย่ คุณกำลังหาอะไร?”