บทที่ 028 ใจใจเขามีคุณ

เย่เสวี่ยจู๋กลับไปที่ห้องคนไข้และมีอารมณ์ที่โกรธมากๆ

เฉินซิงเหย้าหมายความว่าไง?ทำเหมือนว่ากับเธอนั้นเป็นนักโทษ? ถ้าไม่ยึดโทรศัพท์ก็ว่าไปอย่าง แต่เขานั้นกลับห้ามเธอนั้นเล่นโทรศัพท์?

พยาบาลยืนที่ห้องคนไข้ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้ ได้ยินที่เย่เสวี่ยจู๋คุยกับเหล่าหวังแล้ว ตอนแรกเธอไม่คิดจะยุ่งเรื่องนี้ แต่ในเวลานี้เธอเห็นเย่เสวี่ยจู๋จะร้องไห้แล้ว ก็เห็นว่าเย่เสวี่ยจู๋นั้นน่าสงสันมาก

เมื่อคืนเธอเพิ่งได้ยินพยาบาลในแผนกพูดกันว่า สิ้นปีคุณหนูเจียงนั้นจะแต่งงานกับคุณเฉินแล้ว แม้ว่าคุณเฉินจะทำตัวเย็นชากับคุณหนูเจียง แต่ว่าเรื่องแต่งงานของคนรวยก็เหมือนกับเกมส์….เขาพูดกันแบบนี้ แม้ว่าเมื่อคืนคุณเฉินจะทำตัวเย็นชากับคุณหนูเจียงมากแค่ไหน แต่คุณหนูเจียงนั้นรวย มีงานแต่งที่สมบูรณ์ แต่ว่าข้างหลังนั้นอยากเล่นเที่ยวยังไงก็ได้ น่าสงสันสุดก็คือคุณเย่ ต้องเอาชีวิตวัยรุ่นมาเป็นมือที่สามของคุณเฉิน ถึงคุณเฉินจะรักเธอแล้วจะยังไง ไม่มีสถานะก็คือไม่มีสถานะ ทั้งชาตินั้นไม่สามารถเห็นแสงได้เลย ตอนนี้ยังถูกขังที่นี้ โทรก็ยังไม่สามารถโทรได้เลยด้วยซ้ำ….

คิดถึงนี่ พยาบาลรู้สึกเห็นใจเย่เสวี่ยจู่แล้วถามไปด้วยความสงสัย: “คุณเย่คุณอยากใช้โทรศัพท์ใช่ไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋ลืมตาแล้วพยักหน้า

พยาบาลก็ไม่ได้ถามมาก หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าตัวเองยื่นให้เย่เสวี่ยจู๋แล้วพูดเบาๆ: “คุณเอาไปเถอะ แต่ว่าห้ามบอกให้คุณเฉินนะ ไม่อย่างนั้นอาจส่งผลกระทบต่องานฉัน!”

เย่เสวี่ยจู๋ขอบคุณพยาบาลแล้วพูด: “เธอสบายใจได้ ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครเลย”

“อืม!”พยาบาลก็พยักหน้า หันตัวแล้วไปทำเรื่องอื่นๆ

เย่เสวี่ยจู่ก็หยิบโทรศัพท์แล้วล็อกอินวีแชทของตัวเอง หารูปโปรไฟล์ของหลู่เฉินส่งข้อความไปหาหลู่เฉิน ถามว่าเขาอยู่ไหม

ส่งข้อความไปตั้งนาน แต่หลู่เฉินไม่ตอบกลับ

เย่เสวี่ยจู๋รอไมไหว ก็กดดูเบอร์ของหลู่เฉินจากวีแชทแล้วโทรออกไป

โทรหาหลู่เฉินไปสักพัก หลู่เฉินก็ไม่ได้รับสาย

เย่เสวี่ยจู๋กำลังลังเลว่าจะส่งข้อความให้หลู่เฉินต่อดีไหม แต่ว่าเธอพิมพ์ตัวหนังสือแล้วหนึ่งท่องแล้วก็ลบทิ้งหมด สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจยอมแพ้

เรื่องบางเรื่องไม่สามารถจะใช้ข้อความมาอธิบายได้

สุดท้ายเย่เสวี่ยจู๋ทำได้เพียงเอาโทรศัพท์คืนให้พยาบาล ในใจคิดพรุ่งนี้ค่อยหาโทรศัพท์แล้วติดต่อหลู่เฉิน

--

ตอนเที่ยงๆ เย่เสวี่ยจู๋กำลังพักผ่อน ไม่คิดเลยว่าป้าหลิวจะมาในมือยังถือกล่องข้าวไว้

เย่เสวี่ยจู๋มองอย่างละเอียด กล่องข้าวนั้นคือกล่องข้าวของตัวเองที่ครั้งก่อนตัวเองนั้นเอาไปที่บ้านตระกูลเฉิน

ป้าหลิวยิ้มแล้วพูด: “คุณชายบอกกับฉันว่าคุณเย่เข้าโรงบาล สั่งให้ฉันตุ๋นรังนกม่ให้คุณเย่กิน ฉันตุ๋นมาหลายชั่วโมงพอเสร็จก็รีบส่งมาให้คุณเย่เลย”

ขณะพูดป้าหลิวก็ยื่นรังนกที่กำลังร้อนๆไปที่มือของเย่เสวี่ยจู๋

เย่เสวี่ยจู๋รับรังนกแล้วพูด: “ขอบคุณป้าหลิว”