บทที่ 032 มันเป็นแค่การแสดง

เธอพูดอ้อมกับเย่เสวี่ยจู๋ขนาดนี้ จากนั้นเย่เสวี่ยจู๋ก็พูด: “คุณหนูเจียง คุณสบายใจได้ ฉันรู้สถานะของตัวฉันเองและรู้ว่าเรื่องบางเรื่องมันไม่เกิดผล ไม่เคยหวังจะคบกับประธานเฉิน ดังนั้นทั้งหมดมันเป็นแค่การแสดง หวังว่าคุณหนูเจียงจะไม่เอาเก็บไว้ในใจ”

เจียงซิงเหยาได้ยินแสดงรอยยิ้มที่พึงพอใจและไม่พูดอะไรต่อ

พูดกับคุณหนูอย่างเจียงซิงเหย้า บางเวลาพวกเขาทำสงครามกันอย่างเงียบๆและทำร้ายศัตรูไปอย่างง่ายดาย พวกเขาใช้พลังทำร้ายฝ่ายตรงข้าม

เจียงซิงเหยาก็เป็นผู้หญิงแบบนี้ เย่เสวี่ยจู๋ไม่มีสิทธิ์ไปทำสงครามกับเธอเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้เย่เสวี่ยจู่หวังให้เธอนั้นออกจากห้องไป เธอรู้สึกคิดถึงแม่ ไม่รู้ว่าเฉินซิวเหย้านั้นทำตามที่สัญญาไว้ไหมว่าจะไปจ่ายค่ารักษาให้แม่

หลังจากที่เจียงซิงเหยาจากไป เย่เสวี่ยจู๋ไม่ตั้งใจจะหลับ แต่หลังกินยาที่พยาบาลให้น่าจะมีส่วนผสมเร่งหลับ ก็ทำให้หลับไหลไปเลย

หลังเที่ยง เธอกินข้าวเที่ยงและยืมโทรศัพท์กับพยาบาล อยากจะติดต่อหลู่เฉิน

แต่เรื่องที่น่าแปลกคือโทรศัพท์ไปหลู่เฉินไม่รับสาย ส่งข้อความอีกก็ไม่ตอบกลับ

เย่เสวี่ยจู๋ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแปลก หรือว่าหลู่เฉินเกิดปัญหาอะไรขึ้น?

แต่ว่าคิดไปคิดมามันไม่มีทาง หลู่เฉินน่าจะผิดหวังกับตัวเอง? ดังนั้นจึงไม่รับสาย? ไม่ตอบข้อความ?

คิดจนเย่เสวี่ยจู๋นั้นปวดหัว แค่คิดถึงวีดีโอของตัวเองและยังเปลือยท่อนล่าง ผู้ชายคนนี้ยังเป็นเพื่อนเก่าของตัวเอง เธอรู้สึกอับอายมากและความโกรธที่มีต่อเฉินซิงเหย้าในใจก็เพิ่มขึ้น

เธอส่งข้อความไปให้หลู่เฉิน พูดขอโทษกับเขา แต่หลังส่งข้อความออกไป เธอก็คิดทำไมตัวเองถึงต้องขอโทษหลู่เฉิน

เธอกับหลุ่เฉินไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าขอโทษเขาเพราะเรื่องนี้ กลับรู้สึกว่าตัวเองนั้นทำเรื่องผิดพลาดไป แล้วก็ยกเลิกข้อความไป

เย่เสวี่ยจู๋เอาโทรศัพท์คืนพยาบาล ทั้งวันก็แช่อยู่บนเตียง อยากจะออกไปเดินเล่นข้างนอกก็มีเหล่าหวังขวางเธอไว้ รู้สึกสิ้นหวังกับชีวิต มองแสงรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเน่า

ตอนกลางคืนมาถึง พยาบาลถามเธอจะกินข้าวไหม เธอส่ายหัวบอกว่าไม่หิว พยาบาลก็ยืนยันจะให้เธอกินข้าว ยังบอกว่าคุณเฉินสั่งเอาไว้ แต่ว่าเย่เสวี่ยจู่ไม่อยากกิน บอกกับพยาบาลว่าอย่าพูดเรื่องนี้กับเฉินซิงเหย้าก็จบ

ตอนนี้เธออยากเหมือนหอยทาสเอาตัวเองเข้าไปในกระดอง

เธอไม่อยากกินอะไรสักอย่าง ไม่อยากเจอใครสักคน เธอรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีใครที่โชคร้ายไปกว่าเธอแล้ว และไม่มีใครแย่ไปกว่าเธอ ทำไมเมื่อสี่ปีที่แล้วเฉินซิงเหย้าถึงช่วยเธอ? ถ้าเกิดตอนนั้นเขาไม่ช่วยตัวเอง ตอนนี้เธอก็คงตายไปตั้งนานแล้ว! หมดแล้วจบแล้ว ปัญหาต่างๆก็คงไม่มากมายขนาดนี้

พยาบาลเห็นเย่เสวี่ยจู๋กำลังฝังตัวเองลงใต้ผ้าห่ม ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เธอไม่ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียว ขมวดคิ้ว ในใจคิด แรงอาฆาตของคุณหนูเจียงนั้นแกร่งมาก เธอมาเยี่ยมคุณเย่แค่แป๊ปเดียว ทำเอาคุณเย่ทั้งคนจิตไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย