บทที่ 033 ที่พูดคือความจริง

เฉินซิงเหย้าเห็นเธอมา เอามือยื่นเข้าที่กระเป๋า ยิ้ม “รับโทรศัพท์ มีเรื่องนิดหน่อย”

เจียงซิงเหยาขมวดคิ้ว “เรื่องอะไร? เร่งรีบมากหรอ?”

เฉินซิงเหย้าไม่ได้ตอบเธอโดยตรง แต่มองตาลงแล้วพูดเบาๆ “ฉันไปโรงบาล”

เจียงซิงเหยาสงสัย “อาการป่วยของคุณเย่กลับมาอีกหรอ?”

“ไม่ใช่” เฉินซิงเหย้าพูด “เมื่อกี้โทรศัพท์หาพยาบาล บอกว่ายัยโง่นั้นไม่ยอมกินข้าว ฉันกลับดูสักหน่อย คืนนี้ขอตัวก่อนนะ ไว้วันหลังนะ โทษที”

น้ำเสียงของเฉินซิงเหย้าพูดอย่างไม่ใส่ใจ เจียงซิงเหยาที่ได้ยินก็รู้สึกไม่ค่อยดี ทำเหมือนกับว่ากิจกรรมที่ทำร่วมกันกับเจียงซิงเหยานั้นไม่สำคัญเลย แต่เธอเย่เสวี่ยจู๋แค่ไม่กินข้าวเขาก็เห็นมันเป็นเรื่องใหญ่

คิดถึงนี่ เจียงซิงเหยาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป สั่นขึ้นเล็กน้อย เจ็บปวดอยู่ในหัวใจ

เฉินซิงเหย้าดูเวลาในมือถือแล้วพูด: “เธอก็เหมือนกันเด็ก อะไรก็ต้องหลอกไปหมด ไม่เช้าแล้ว ฉันไปก่อนนะ ขอโทษจริงๆซิงเหยา”

เจียงซิงเหยาได้ยินคำพูดที่อ่อนโยนจากเสียงเขา ความอ่อนโยนนั้นไม่ใช่พูดกับเธอ แต่ว่าพูดกับคนอื่น เธอฝืนยิ้มแล้วบอกกับเฉินซิงเหย้าว่า: “ไม่เป็นไร ขับรถระวังด้วยนะ”

เฉินซิงเหย้าพยักหน้ายิ้มอย่างเย็นชา แล้วรีบหันตัวจากไป

เจียงซิงเหยายืนอยู่ที่เดิม เฉินซิงเหย้าจากไปตั้งนานเธอพึ่งตอบสนอง

เสียงเข้มๆของผู้ชายพูดที่ข้างหูเธอ “เป็นอะไรอีก?คุณหนูเจียง ใครทำให้เธอไม่มีความสุขอีกแล้ว?”

เจียงซิงเหยาไม่หันไปมองเขา ตอบกลับอย่างเบาๆ: “เธอเห็นแล้ว ยังจะมาถาม? เธอจะมาโรยเกลือเพิ่มในใจฉันอีกหรอ?”

ผู้ชายข้างหลังเธอเอามือวางที่ไหล่เบาๆ หัวเราะ “พี่สาย อย่าเอาเรื่องผู้ชายมาทำลายหัวใจตัวเอง มันไม่คุ้ม!”

“เธอเข้าใจอะไร? เรื่องของฉันไอ่เด็กน้อย!”

เจียงซิงเหยาหันตัวมองชายข้างหลัง วันนี้เขาใส่สูท ทำผมอย่างเรียบร้อยเคราก็โกนอย่างหมดจดและแต่งตัวไม่เหมือนปกติ เจียงซิงเหยาหันไปมอง รู้สึกตะลึง “เจียงซิเฉิง วันนี้โอเคเลยนะ ใส่สูทผูกเนคไท เดินออกมาคงทำให้สาวๆอกแตกตายหลายคนแล้ว”

เจียงซิเฉิงคือลูกบุญธรรมของตระกูลเจียง เขามาบ้านตระกูลเจียงตอนแปดขวบ อายุน้อยกว่าเจียงซิงเหยาสามปี

เจียงซิงเหยาจำได้เสมอ ตอนที่เจียงซิเฉิงเพิ่งมาบ้านตระกูลเจียง เหมือนอย่างกับลูกแมวที่กำลังป่วยและน่าสงสาร

วันเวลาผ่านไป วันนี้ของเจียงซิเฉิงไม่ใช่แมวที่น่าสงสารแล้ว ปีนี้เขาปีสีแล้ว ยังไม่จบก็เปิดบริษัทอินเตอร์เน็ตเกมส์กับเพื่อน ปัจจุบันก็ดำเนิดด้วยดีแม้โครงการเกมส์จะไม่ได้อยู่ในอันดับต้นๆ แต่ก็ค่อยๆครองตลาด พ่อของเจียงซิงเหยาก็เริ่มชื่นชมลูกบุญธรรมคนนี้แล้ว

ริมฝีปากของเจียงซิเฉิงโค้งงอแสดงให้เห็นฟันขาวราวกับหิมะและความแข็งแรงอ่อนเยาว์เต็มไปด้วยคิ้ว ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจคำชมของเจียงซิงเหยา ในตอนนี้เขายิ้มเบา ๆ “ พี่สาววันนี้พี่ก็สวยเช่นกัน สวยมาก คนกำลังมองพี่อย่างหายใจไม่ออก ชุดสีดำเหมาะกับพี่มากดูลึกลับและเซ็กซี่ทำให้คนอยากดูอีก”

คำชมของเจียงซิเฉิงทำให้เจียงซิงเหยามีความสุข

ใครที่เคยพูดแบบนี้ ไม่ว่าผู้หญิงจะอายุเท่าไหร่ก็ต้องการคำชม ไม่ว่าคำชมจะมาจากปากใคร

“ปากหวานจริงๆ!” เจียงซิงเหยายื่นมือไปบีบแก้มเจียงซิเฉิง

เจียงซิเฉิงไม่หลบยังพูดอีก “พี่สาว ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด!”

“พอแล้ว!”เจียงซิงเหยาพูด “ตอนนี้ที่เธอพูดมันคือความจริงหมด รอให้เธอมีแฟนหรือแต่งงาน เธอจะไม่พูดอะไรแบบนี้แล้ว”