บทที่ 034 ตกลงจะเอาไหม

เฉินซิงเหย้าถือกล่องอาหารไว้ เดินไปนั่งลงที่ข้างเตียงเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย “นั่งดีๆอย่าขยับ กินอิ่มแล้วอยากนอนยังไงก็นอนเลย”

“ฉันไม่หิว”เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างปากแข็ง

เฉินซิงเหย้าไม่สนใจเธอ ใช้ช้อนตักโจ๊กแล้วป้อนเข้าปากเธอ

เมื่อก่อนเขาเคยป้อนข้าวป้อนน้ำคนมาก่อน เพราะเย่เสวี่ยจู๋เป็นคนอ่อนแอป่วยง่าย จึงทำให้เขาต้องทำแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อสี่ปีที่แล้วเธอเคยป่วยหนัก ครั้งนั้นเธอถูกคนที่ชื่อเย่โกโบทุบตี เธอเลยมาขอความช่วยเหลือจากเขา หลังจากนั้นเธอก็เป็นไข้หนึ่งอาทิตย์ติดต่อกัน เขาดูแลเธอและเรื่องต่างๆในทุกวัน ในตอนนี้สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือเธอไม่ให้ความร่วมมือเหมือนตอนป่วยครั้งที่แล้ว อีกทั้งเธอยังต่อต้านในทุกๆอย่าง ทำให้เฉินซิงเหย้ารู้สึกว่าเสียแรงเปล่า

เพราะรู้สึกแบบนี้ ป้อนโจ๊กก็มีท่าทางที่ไม่เป็นมิตร

เย่เสวี่ยจู๋กลัวว่าตัวเองจะถูกเขานั้นแก้แค้น รีบเอาถ้วยโจ๊กมาจากเขาแล้วพูด: “ฉันกินเอง”

เฉินซิงเหย้าแสดงสีหน้าพึงพอใจ “ที่แท้เธอยังรู้ว่าตัวเองมีมือเท้าสามารถกินโจ๊กเองได้ด้วยหรอ? ทำไมพยาบาลให้เธอกินข้าวถึงไม่กิน? ใช้ชีวิตสุขสบายเกิน อยากให้ฉันหาความทุกข์ให้ใช่ไหม?”

“ไม่ใช่...”เย่เสวี่ยจู๋พูดด้วยเสียงที่อ่อนโยน

“ไม่ก็กินข้าวดีๆ!”เฉินซิงเหย้าพูดเตือนเธอ “เธออยากจะให้ตัวเองหิวตาย แล้วจะให้ฉันดูแลแม่เธอที่ป่วยอยู่โรงบาล เธอทำลายความคิดนี้ไปเลย ถ้าเธอกล้าเอาตัวเองหิวตาย ฉันจะไม่ให้อภัยเธอ”

เย่เสวี่ยจู๋เอามือจับสมองแล้วทนฟังคำเตือนที่ดุร้าย แล้วกินโจ๊กทีละคำๆ กินอิ่มแล้วโจ๊กในกล่องก็หมดแล้ว

ในเวลานี้เฉินซิงเหย้าถอดเสื้อโค้ดออก นั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าเตียง ไขว้ขาไว้แล้วมองเธอ

ตอนที่เย่เสวี่ยจู๋มองเขา เลยถามเรื่องของแม่ขึ้น: “ประธานเฉิน ค่ารักษาโรงบาลของแม่ฉันเธอจ่ายยัง?”

“อยากรู้หรอ?”เฉินซิงเหย้ายิ้มอย่างร้ายๆ

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้า

เฉินซิงเหย้ายืนขึ้น เดินไปที่ข้างเตียงเธอแล้วเอามือจับที่ด้านหลังเธอ จากนั้นดึงเธอเข้าที่อ้อมแขนของตัวเองแล้วมองเธอ “อยากรู้ก็ทำให้ฉันพอใจสิ”

เย่เสวี่ยจู๋จ้องเขา ความปรารถนามีเพิ่มมากจากปกติหนึ่งข้อ ทั้งสองมีโอกาศจู๋จี๋กันนับไม่ถ้วน เธอรู้ “ความพอใจ”จากปากเธอมีหลายความหมาย

“เธอเพิ่งกลับมาจากเจียงซิงเหยาไม่ใช่?” เย่เสวี่ยจู๋กัดริมฝีปากแล้วถาม

“เรื่องของฉันและเธอเกี่ยวอะไรกับเจียงซิงเหย้า?”เฉินซิงเหย้ายื่นมือไปจับมือเธอ ดึงคนทั้งคนมาที่อ้อมแขน หัวอยู่ที่หัวเข็มขัดเขา เสียงที่เซ็กซี่และแหบ “ตกลงเธอจะเอาไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋ลังเลอยู่สักพัก ปลดมือเขาออก แม้ว่าจะเคยทำกันหลายครั้ง เธอหยุดเพราะคิด เจียงซิงเหยาเคยทำเรื่องแบบนั้นกับเขายัง? ตอนที่คิดถึงนี่แรงจูงใจทั้งหมดก็หายไป จนถึงตอนที่เฉินซิงเหย้าเร่งเธอ เธอเห็นเขาสำเร็จความใคร่ ตัวเองก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา

ผ่านไปหนึ่งครั้ง เฉินซิงเหย้าก็ใช้แรงกดไปที่หัวเธอดึงเธอไว้ที่อ้อมแขน พูดอย่างเสียงแหบ: “เย่เสวี่ยจู๋ เก่งมาก เธอเคยทำแบบนี้ให้หลู่เฉิน?”