บทที่ 036 เบื้องหลังที่สวยงาม

เหล่าหวังยังคงพูดต่อไปจบ

เย่เสวี่ยจู๋เพียงแค่ตอบเสียงเบา: “คุณรู้ได้ยังไง?”

“เอิ่ม! ผมเคยผ่านมาก่อนไง! ” เหล่าหวังยิ้มดวงตาโค้ง “คุณอย่าลืมสิ อายุของผมมากกว่าพวกคุณสองคนรวมกัน ภรรยาของผมก็ทำกับผมแบบนี้ ผลสุดท้าย ผมก็เลยเอาเงินเดือนทั้งหมดของผมให้เธอ”

เย่เสวี่ยจู๋ฟังแล้ว อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เหล่าหวังพูด: “คุณอย่าหัวเราะผม ใครทำให้เธอตามผมในทุกๆ เรื่องล่ะ? ผมรับอารมณ์โกรธของคนข้างนอก กลับบ้านยังต้องรองรับอารมณ์โกรธของเธอ ผมไม่ต้องใช้ชีวิตแล้ว อะไรๆ เธอเอาแต่ตามผม จริงๆ แล้วผมรู้ว่าเธอจงใจตามผม ดังนั้นผมคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะให้เงินเธอทั้งหมด”

เย่เสวี่ยจู๋พยักหน้า “ลุงหวัง คุณมีวิสัยทัศน์จริงๆ! ”

“ฉะนั้นอยากให้คุณดีกับประธานเฉินหน่อย” เหล่าหวังโน้มน้าว “ประธานเฉินใจอ่อน คุณดีกับเขา เขาจำได้ทุกอย่าง”

เย่เสวี่ยจู๋หัวเราะ เอียงหัว มองนิ้วตัวเอง มือที่เกลี้ยงเกลา ไม่มีเครื่องประดับอะไรเลย เมื่อก่อนตอนที่ยังเล็ก เธอมักจะชอบเอาวงที่เปิดโคล่าใส่ไว้ในนิ้วมือของเธอ ราวกับว่าทำแบบนั้นเธอก็จะเป็นผู้หญิงที่มีคนรัก

ในความเป็นจริงเธอยังคงหวังว่าจะมีใครบางคนปรากฏตัวเหมือนฮีโร่ เขาไม่จำเป็นต้องรวย และไม่จำเป็นต้องหล่อมาก แค่ให้ครอบครัว มีคำมั่นสัญญา แหวนวงหนึ่งกับเธอ เธอก็จะอยู่กับเขาไปจนแก่เฒ่า

และเมื่อก่อน เธอมักจะจินตนาการว่าฮีโร่คนนี้คือเฉินซิงเหย้า

แต่ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจน คนๆนี้ไม่มีวันเป็นเฉินซิงเหย้า

ต่อให้เฉินซิงเหย้าดีกับเธอแค่ไหน ก็ไม่มีวันให้ครอบครัว คำมั่นสัญญา แหวนกับเธอ

แต่สิ่งเหล่านี้ คนขับรถเหล่าหวังไม่เข้าใจหรอก สิ่งที่พวกเขาเห็นมักจะเป็นพื้นผิวที่สวยงามเสมอ แต่ไม่มีใครเห็นเบื้องหลังความเปราะบางนั้น

หลังจากที่เหล่าหวังส่งเย่เสวี่ยจู๋กลับไปที่บ้านเช่า เห็นเย่เสวี่ยจู๋เข้าไปในบ้านอย่างปลอดภัย จึงขับรถจากไป พร้อมกับโทรรายงานเฉินซิงเหย้า: “ประธาน ผมส่งคุณเย่ถึงบ้านแล้ว”

เฉินซิงเหย้าตอบอืม กำลังสูบบุหรี่ อารมณ์ไม่ดี

เหล่าหวังพูดโน้มน้าว “หน้าคุณเย่ไม่ดีเท่าไหร่ ประธานเฉินมีเวลาก็มาเยี่ยมบ่อยๆ หน่อย”

เฉินซิงเหย้าตอบอืมอีกครั้ง วางสายไป คิดในใจ: “เย่เสวี่ยจู๋ เมื่อวานคุณดี๊ด๊าอยู่ไม่ใช่เหรอ? ห่างจากผมคุณก็สีหน้าไม่ดีแล้วเหรอ？”

มีสายหนึ่งโทรเข้ามา เฉินซิงเหย้าเหลือมองจอแสดงผล บีบก้นบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ เดินไปที่หน้าต่างเพื่อรับโทรศัพท์

ในไม่ช้าเสียงผู้ชายทุ้มต่ำก็ดังขึ้นที่ปลายสาย พูดรายงาน: “ประธานเฉิน คุณขอให้เราสมัครซื้อหุ้นของเย่กรุ๊ปในตลาดหุ้นในฐานะนักลงทุนรายย่อย ตอนนี้อยู่ระหว่างดำเนินการ จนกระทั่งตอนนี้ จองซื้อแล้ว 1.3% ของหุ้น รอให้เย่กั๋วป๋อขายต่อ เราจะได้รับมากขึ้นไปอีก”

เฉินซิงเหย้ายิ้มอย่างพึงพอใจ “โอเค ทำต่อไป”

ผู้ชายทางนั้นพูดว่า: “เย่กั่วป๋อคิดไม่ถึงแน่ หนี้การพนันที่เขาติดค้างในมาเก๊าครั้งนี้เป็นแผนการของเราเอง เพื่อเก็บเงินไปจ่ายหนี้พนัน เขาทำได้แค่ค่อยๆ แอบโยนหุ้นเข้าตลาดหุ้น เรามานั่งรับผลประโยชน์ก็พอ”

เฉินซิงเหย้าหัวเราะเบาๆ

ผู้ชายถามเขายังไม่เข้าใจ: “แต่ประธานเฉิน ทำไมคุณถึงใช้เวลาและความพยายามอย่างมากกับเขา?”

เฉินซิงเหย้ากระตุกยิ้มอย่างไม่อาจหยั่งรู้ได้ที่มุมปาก หมุนกล่องแหวนสีแดงในมือของเขา และพูดว่า “ไม่ทำไม”