บทที่ 037 ความโชคร้ายของฉันโดยเฉพาะ

เจียงซิงเหยาบ่นงึมงำสักพัก จงใจถามเขา： “ได้ยินว่า เมื่อคืนอยู่โรงพยาบาลคุณทะเลาะกับคุณเย่？”

เฉินซิงเหย้าตอบอืมอย่างไม่มีความสุข

เจียงซิงเหยายิ้มอย่างสนุก： “ทำไมฉันไม่เคยเห็นคุณทะเลาะกับใครเลย？คุณฉายาหน้าน้ำแข็งหมื่นปีไม่ใช่ ใครทำให้ไม่พอใจแค่ยิ้มทีหนึ่งแล้วก็ผ่านไม่ใช่？ทำไมพอเจอเย่เสวี่ยจู๋ก็พังทลายล่ะ？”

เฉินซิงเหย้าหัวเราะสักพัก จุดบุหรี่ สูบไปหลายทีพูด： “เพราะเธอทำให้ฉันโกรธ กระต่ายยน้อย เกิดออกมาก็เพื่อเป็นความโชคร้ายของฉันโดยเฉพาะ！” พูดจบก็หัวเราะอีกที

เสียงหัวเราะนั้นเข้าไปในหูของเจียงซิงเหยา แต่รู้สึกจี๊ดหูมาก มือของเธอหมุนแหวนในมืออย่างช้าๆ รอยยิ้มค่อยๆ กลายเป็นความขรึม

……

หลังเย่เสวี่ยจู๋กลับห้องเช่าก็เก็บข้าวของ แล้วโทรหาสือเสี่ยวหรัน

สือเสี่ยวหรันได้ยินว่าเป็นเธอ บ่นในโทรศัพท์ใหญ่เลย： “เสวี่ยจู๋ เธอปรากฏแล้วจริงๆ หลานวันมานี้เธอไปไหนกันแน่？อ้วนโต่งบอกว่าคนที่บ้านของเธอมาช่วยลางาน แต่เธอรู้ไหม？เมื่อวานแฟนเธอเพิ่งมาหาเธอที่บริษัท！”

“แฟนอะไร？” เย่เสวี่ยจู๋สงสัย

“คนที่ชื่อลู่เฉิง ก่อนหน้านี้ที่มาหาเธอในบริษัทแล้วไปกินข้าวคนนั้นน่ะ！”

เย่เสวี่ยจู๋จับหัว “เขาไม่ใช่แฟนของฉัน！”

“หา？อ่อ！” แล้วสือเสี่ยวหรันถอนหายใจพูด “ที่แท้ไม่ใช่ แต่ว่าเขาเป็นห่วงเธอมาก เมื่อวานยังมาหาเธอที่บริษัท แล้วยังให้ฉันบอกเธอ บอกว่าโทรศัพท์เขาหาย ตอนนี้กำลังทำเรื่องซิมอยู่ เขากังวลว่าเธอมีธุระหาเขาไม่ได้ ผลคือเธอไม่มาทำงาน”

หัวสมองของเย่เสวี่ยจู๋สับสนไปหมด ไม่ง่ายที่ได้พบความคิดบางอย่าง “เธอบอกว่าโทรศัพท์ของลู่เฉิงหาย？หายตอนไหน？”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง” สือเสี่ยวหรันพูด “เขามาเมื่อวานครั้งเดียว ฉันบอกกับเขาว่าเธอน่าจะพักอยู่ที่บ้าน แล้วเขาก็บอกว่าจะไปหาเธอที่ที่เธออยู่ เขาไปหาเธอไหม？”

เย่เสวี่ยจู๋สสส่ายหัว วางสาย ก็ยังรู้สึกสับสน

ลู่เฉิงโทรศัพท์หาย？แล้วยังไปหาตัวเองที่บริษัท？

นั่นหมายความว่า หลายวันก่อนลู่เฉิงก็ไม่ได้รับคลิปไม่ดีของเธอกับเฉินซิงเหย้าเลย ที่เฉินซิงเหย้าส่งไปให้？

แต่ทำไมบังเอิญขนาดนี้ล่ะ？

เย่เสวี่ยจู๋ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแปลก แล้วก็โทรหาลู่เฉิงอีก

ครั้งนี้ ลู่เฉิงรับสายทันที หลังได้รู้ว่าเย่เสวี่ยจู๋อยู่ห้องเช่า บอกว่าจะไปหาเธอ

เย่เสวี่ยจู๋ยังไม่ทันอธิบาย ลู่เฉิงก็วางสายไปแล้ว

ไม่ถึงชั่วโมง ลู่เฉิงถืออาหารและผลไม้ถุงเล็กถุงใหญ่มาถึงห้องเช่าของเย่เสวี่ยจู๋