บทที่ 038 ซ่อนผู้ชายป่าเถื่อน

เมื่อลู่เฉิงพูดถึงจุดสั่นไหว มือทั้งสองวางอยู่บนไหล่ของเย่เสวี่ยจู๋ ใช้แรงเอาเธอมาไว้ในอ้อมแขน ยื่นมือจะกอดเธอ แต่เพราะเย่เสวี่ยจู๋ยังคงขัดขืนดิ้นรนไม่หยุดในที่สุดก็ยอมแพ้

หลังจากถูกปฏิเสธ หลังจากที่ลู่เฉิงอยู่อย่างเงียบๆ ในห้องพักหนึ่ง มองเย่เสวี่ยจู๋ สายตาหม่นหมอง: “เสวี่ยจู๋ ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ ไม่ว่าชีวิตของเธอจะผ่านเรื่องราวซับซ้อนมากแค่ไหนก็ตาม ฉันก็ไม่แคร์!” พูดจบ เขาก็หันหลังจากไป

ตอนที่ลงไปข้างล่าง รถปอร์เช่สีดำจอดอยู่ในซอยมืด ไฟรถสว่างเหมือนกลางวัน ลู่เฉิงรู้สึกแปลก ที่มีรถหรูจอดอยู่ที่นี่ ดูอยู่หลายทีอย่างอดไม่ได้ ดวงตามองไปที่ผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะคนขับ ใบหน้าหันข้างที่เย่อหยิ่ง สายตาไม่แยแส ออร่าที่ทรงพลังมาก ลู่เฉิงรู้สึกอึดอัดใจมากอย่างช่วยไม่ได้ เดินไปถึงตรงหน้ารถVolkswagen CC ที่ตัวเองขับมา เข้าไปนั่งในรถ จากไปอย่างรวดเร็ว

……

เฉินซิงเหย้ามองไปที่กระจกมองหลัง หลังจากรถของลู่เฉิงจากไป เงยหน้าฉันมองขึ้นไปที่บ้านเช่าของเย่เสี่ยวจู๋

นี่เป็นครั้งที่สองที่เขามาหาเธอที่นี่ นั่งอยู่ในรถสักพัก หลังจากสูบบุหรี่หนึ่งม้วน เปิดประตู ลงจากรถขึ้นไปบนตึก

มาถึงที่บ้านเช่าของเธออย่างคล่องแคล่วและตบประตู ไม่กี่ครั้ง ประตูก็เปิดออกจากด้านใน

เย่เสวี่ยจู๋คิดว่าลู่เฉิงลืมนำสิ่งของไปด้วย เมื่อเธอเปิดประตูเธอดู เห็นเฉินซิงเหย้ายืนอยู่นอกประตู นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอหน้าซีดจ้องไปที่เฉินซิงเหย้า

เฉินซิงเหย้ามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง มือข้างหนึ่งจับลูกบิดประตู ท่าทางที่ผ่อนคลาย ไม่มีความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเขาสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เลยสักนิด สายตากลับดุเดือด เหล่มองหน้าเธอ ไอเบาๆ แล้วพูดว่า: “ผมก็มาแล้ว คุณต้อนรับแขกแบบนี้เหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋ลดสายตาลง มองไปที่พื้น พึมพำ: “คุณไม่ใช่แขกสักหน่อย”

เฉินซิงเหย้ามองเข้าไปในห้องและพูดว่า: “คุณไม่เชิญผมเข้าไปเพราะซ่อนชายป่าเถื่อนไว้ข้างในสินะ？”

เย่เสวี่ยจู๋ขมวดคิ้ว ใบหน้าแดงเล็กน้อย นึกถึงเมื่อกี้ลู่เฉิงมาก็มาที่นี่จริงๆ เธอกัดริมฝีปากอย่างร้อนตัว

เฉินซิงเหย้า เฉินซิงเหย้าหัวเราะพูด: “ผมเดาถูกแล้วจริงๆ ด้วย? หืม？” ในขณะที่พูดเขาก็เอื้อมมือไปดีดแก้มของเธอด้วย ดึงคอเสื้อของเธออย่างอย่างไม่เกรงกลัวใคร ดวงตามองไปข้างในเล็กน้อย ยิ้มอย่างหยิ่งผยองขึ้น “คุณไม่ได้ใส่เหรอ?”

เย่เสวี่ยจู๋ตกใจและกรีดร้องกับการกระทำที่กะทันหันของเขา จับคอเสื้อตัวเองแน่น “นี่มันหน้าประตูนะ!”

เฉินซิงเหย้าหงายมือ ท่าทางอันธพาลไร้ยางอาย “ผมให้คุณเชิญผมเข้าไปตั้งนานแล้ว คุณรนหาที่เอง! ”

เย่เสวี่ยจู๋ถลึงตาใส่เขา เปิดประตูห้อง ถอยหลัง หลีกทางให้ท่านชายคนนี้

เฉินซิงเหย้าเดินเข้าประตูไปตามที่ต้องการ และหัวเราะอย่างจงใจที่หูของเธอ เสียงหัวเราะเล็ดลอดเข้าไปในหูของเธอ ร่างกายของเธอสั่นไปทั้งตัวอย่างกะทันหัน

เย่เสสวี่ยจู๋โกรธมากจนถลึงตาอย่างดุเดือดที่ด้านหลังเขาอีกครั้ง

เฉินซิงเหย้าเหมือนมีตาอยู่ด้านหลัง จู่ๆ ก็หันมา เหลือบมองเธอ พูดน้ำเสียงลอยๆ “เหมือนผมเห็นว่าคุณถลึงตาใส่ผม”

เย่เสวี่ยจู๋แสร้งหันไปทำอย่างอื่น “ด้านหลังหัวคุณมีตาหรือไง？คุณไม่มองฉันจะรู้ว่าถลึงตาใส่คุณได้ยังไง?”

“ผมสัมผัสได้ไง! ” มองไปที่เธออย่างอ่อนโยนและยิ้ม ริมฝีปากบางโค้ง ท่าทางอารมณ์ดี

“เหอะ! ประสาทสัมผัสคุณดีจริงๆ ! ” เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างแดกดัน

“ใช่ไง ดีแบบนี้แหละ” รอยยิ้มของเฉินซิงเหย้าลึกล้ำมากขึ้น “ผมยังสัมผัสได้ว่าเมื่อกี้มีผู้ชายมาที่นี่ คุณเชื่อไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋ที่กำลังจัดโต๊ะหนังสืออยู่ได้ยินสิ่งนี้ การเครื่องไหวของมือก็หยุดชะงัก

เย่เสวี่ยจู๋หันไป มองท่าทางของเฉินซิงเหย้าตัวสั่น ดวงตาของเฉินซิงเหย้าสบเข้ากับเธอ มีความรู้สึกถึงความกดดันที่จะกัดกินเธอให้ตาย เย่เสวี่ยจู๋ตะลึงในใจ มีความร้อนตัวอย่างอธิบายไม่ได้ รีบหลบสายตา จัดเก็บโต๊ะหนังสือต่อด้วยมือที่สั่น

เฉินซิงเหย้ายืนอยู่ด้านหลังเธอ ถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ: “เมื่อกี้ลู่เฉิงมาเหรอ？”