บทที่ 039 จะขอร้องผมไหม

ในขณะที่เย่เสวี่ยจู๋ยังอยากหนีออกจากการควบคุมของเขา ก็สายเกินไปแล้ว เฉินซิงเหย้าพูดจบ ยื่นใบหน้ามาจูบฝีปากของเธอโครมๆ ด้วยพลังที่รุนแรง แรงบีบที่เอวของเธอก็รุนแรงมากเช่นกัน

ยากนักกว่าเย่เสวี่ยจู๋จะหายใจได้ พูดขึ้น: “คุณจะพอได้หรือยัง? ไม่กลัวเลยเหรอว่าร่างกายตัวเองทนไม่ไหว?”

“คุณเป็นกังวลร่างกายผมขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นผมต้องจัดการกับคุณสักสองสามครั้งเพื่อให้คุ้มกับความกังวลของคุณ” เฉินซิงเหย้าอุ้มเธอ จูบเธอต่อด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

ยังถามอีกว่า “ผมจูบคุณรู้สึกดี หรือว่าเขาจูบแล้วรู้รู้สึกดี?”

“คุณต้องเปรียบเทียบกับคนอื่นทุกอย่างเลยเหรอ? ”

“ไม่ได้เหรอ? ” เฉินซิงเหย้ากดทับเธออย่างเก็บกด แยกขาของเธอ เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าสมองว่างเปล่าชั่ววินาที จากนั้นเขาก็เข้าไปแล้ว ทั้งสองร้องครวญครางโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เริ่มรับการโจมตีของเขา

เฉินซิงเหย้าไม่ได้จูบเธออีก สังเกตปฏิกิริยาโต้ตอบข้างล่างของเธออย่างเต็มที่ อิ่มเอมเหรอ? หรือว่าเจ็บปวด? หรือว่ามีความสุข?

เย่เสวี่ยจู๋ยังถลึงตาใส่เขาอย่างดุดันในตอนแรก จ้องมองเขาด้วยท่าทางไม่พอใจกับสิ่งที่เขาทำ แต่เมื่อเฉินซิงเหย้าเร่งความเร็วขึ้น เพิ่มแรงมากขึ้น เธอค่อยๆ มีอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน และไม่ดิ้นรนขัดขืนอีกต่อไป นอกจากรองรับ ก็เริ่มดื่มด่ำ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่มีความสุขจางๆ

เฉินซิงเหย้ายื่นมือออกไปเพื่อสัมผัสใบหน้าของเธอ ชอบเธอที่กำลังลุ่มหลงอยู่กับการโจมตีของตัวเอง จงใจชะลอความเร็วลง

เย่เสวี่ยจู๋สังเกตเห็นการชะลอตัวของเขาโดยจงใจ เงยหน้าขึ้นอย่างทรมาน ขมวดคิ้ว มองเขาอย่างไม่พอใจ

เฉินซิงเหย้าได้ใจ ลดความเร็วลงอีก หยอกล้อในหูของเธอ: “ต้องการเหรอ? ขอร้องผมสิ”

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกทรมานไม่สบายไปทั้งตัว ก็ยังไม่ยอมขอร้องเขา

เฉินซิงเหย้าเห็นว่าเธอไม่ยอม เพิ่มความเร็วกระตุ้นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย่เสวี่ยจู๋กรีดร้องมากกว่าเดิม ด้วยความเร็วมาก ครั้งแล้วครั้งเล่า เย่เสวี่ยจู๋หายใจแรง ในหัวโล่งครั้งแล้วครั้งเล่า แต่จู่ๆ เฉินซิงเหย้าก็หยุดอีกครั้ง บังคับให้เธอพูด

เย่เสวี่ยจู๋ก็ยังไม่คิดจะยอมให้เขาสมหวัง แม้ว่าเมื่อกี้เขาจะทำให้เธอภาวะขาดอากาศหายใจหลายครั้ง รู้สึกเหมือนลอยอยู่ในก้อนเมฆ แต่เรื่องเหล้านี้ เธออยากได้โดยการขอร้อง จึงเม้มริมฝีปากแน่นไม่พูด

เฉินซิงเหย้ายื่นมือออกไปตบหน้าเธอเบาๆ จากนั้นก็ตั้งในทรมานเธอ ดึงตัวจะออกไป

แต่จู่ๆ เย่เสวี่ยจู๋ใช้แรงกอดเข้าไว้แน่น

ทันใดนั้นเฉินซิงเหย้าก็ยิ้ม เคลื่อนไหวอีกสักพัก พูดขึ้น: “ยัยโง่ ยังไม่ยอมพูดอีก?” ครั้งนี้พูดด้วยน้ำเสียงเอาใจและปลอบประโลม

เย่เสวี่ยจู๋คิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ได้ยินความรักที่มีต่อตัวเองในน้ำเสียงของเขา มือจับไหล่ของแน่น หลังจากที่เขาพยายามจะออกไปอีกครั้ง ในที่สุดเธอก็พูด: “อย่าไป”

“คุณพูดกับใคร? ” เฉินซิงเหย้าถามเธออย่างกลั่นแกล้ง แต่ริมฝีปากแนบกับหน้าผากของเธอ จูบเส้นผมเธออย่างล้ำลึก เสียงหัวเราะสะอาดและก้องกังวาน

“ซิงเหย้า”

เฉินซิงเหย้ายิ้มอย่างร่าเริง จงใจดึงออกไป ถามเธอ: “งั้นตอนนี้คุณขอร้องผมอยู่เหรอ? หึ? ”

เย่เสวี่ยจู๋โมโหจนอยากทำร้ายคน ไอ้หมอนี่ ได้คืบเอาศอก ใบหน้าของเธอแดงไปถึงลำคอ ใช้แรงปล่อยหมัดใส่เขา แต่ความแข็งแรงเหมือนแค่ปุยนุ่น ถูกเฉินซิงเหย้าจับมือเอาไว้ ค่อยๆ ทาบลงบนริมฝีปากจูบอย่างทะนุถนอม