บทที่ 040 สายตาที่อ่อนโยน

ตอนนี้เย่เสวี่ยจู๋เปิดเครื่องโทรศัพท์ตัวเองใหม่ พบว่าบันทึกชื่อทั้งหมดเกี่ยวกับเฉินซิงเหย้า ทั้งหมดแก้เป็น “เจ้าของของคนโง่”

เจ้าของของคนโง่？

เย่เสวี่ยจู๋อดไม่ได้ที่จะบ่นการกลั่นแกล้งของเฉินซิงเหย้า “เจ้าของของคนโง่” ก็คือการพาดพิงตัวเองว่าโง่ และเขาเฉินซิงเหย้าเป็นเจ้าของของเย่เสวี่ยจู๋？

ไอ้สารเลวนี้！

เย่เสวี่ยจู๋ฝังตัวเองในผ้าห่ม เดิมทีอย่างตื่นขึ้นมาทำความสะอาดสิ่งที่เฉินซิงเหย้าทิ้งไว้บนตัวเธอ แต่พอคิดถึงยาคุมที่ถูกเฉินซิงเหย้าเอาไปทั้งหมด เธอก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ในเมื่อไม่มียาคุม ทำความสะอาดก็แค่การปลอบตัวเอง ควรจะท้องก็ท้อง

ที่จริงไม่กินยาก็ดี เย่เสวี่ยจู๋ปลอบตัวเองแบบนี้ ได้ยินว่ากินยาคุมเยอะไปไม่ดีต่อร่างกาย โดยเฉพาะมีผลอย่างมากต่อต่อมไร้ท่อ หลายปีมานี้เย่เสวี่ยจู๋กินยา เห็นชัดเจนว่าประจำเดือนน้อยลง เธอไม่อยากแก่เพราะว่ากินยาคุม แล้วเข้าสู่วัยหมดประจำเดือนก่อนวัย

และเมื่อกี้เฉินซิงเหย้าพูด เขากับเจียงซิงเหยาไม่ได้มีแผนแต่งงานปลายปีเลย นี่เป็นความจริงจากปากเขา น่าเชื่อถือมากกว่าข่าวลือที่มาจากด้านนอก

คิดถึงตรงนี้ เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกเหมือนว่าก้อนหินใหญ่ที่ทับหน้าอกมาตลอด เหมือนว่าทันใดนั้นมีคนยกออกไป

ทันใดนั้นอารมณ์เปลี่ยนไปไม่น้อย

ตอนนอนอยู่บนเตียง ในสมองล้วนมีหน้าก็เฉินซิงเหย้าปรากฏ แล้วยังมีฉากที่ตกอยู่ในการโจมตีของเขาเมื่อกี้ ไม่ยอมรับไม่ได้ ด้านนั้นของเขาแข็งแกร่งพอที่จะพิชิตเธอ เมื่อเธอตกอยู่กับมันเธอแค่อยากจะยอมจำนนต่อเขา เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าตัวเองจะหายใจไม่ออกแล้ว ส่ายหัวตัวเองไปมา ให้ตัวเองมีสติ บอกตัวเองห้ามคิดต่อไป！

คืนนี้เธอต้องไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล พรุ่งนี้เช้าถึงจะไปทำงานที่บริษัท

คิดถึงตรงนี้ เย่เสวี่ยจู๋คิดได้ว่าต้องจัดการตัวเอง หลังเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็เรียกรถไปโรงพยาบาลที่แม่เธออยู่

มาโรงพยาบาลที่แม่อยู่ เย่เสวี่ยจู๋ถามพยาบาลคนหน่งที่ดูแลแม่ ได้รู้ว่าอาการช่วงนี้ของแม่คงที่มาก เธอก็วางใจแล้ว

แล้วก็ถามคนที่ดูแล เกี่ยวกับอาการช่วงนี้ของแม่และบันทึกการจ่ายค่ารักษาพยาบาล คนดูแลบอกว่าจ่ายค่ารักษาตรงเวลามาก แล้วยังออมเงินให้ในการ์ดมากมาย คาดว่าอยู่ต่ออีกครึ่งปีก็ไม่มีปัญหา แล้วเงินเดือนคนที่ดูแลก็จ่ายก่อนทุกเดือน คนที่ดูแลแสดงออกว่าพอใจมาก พูดตรงๆ ว่าเย่เสวี่ยจู๋หาได้สามีดี

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่า “สามีดี” สามพยางค์ฟังแล้วระแคะระคายหู เฉินซิงเหย้าพูดแล้วว่าปลายปีจะไม่แต่งานกับเจียงซิงเหยา แต่เฉินซิงเหย้าก็ไม่เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกับตัวเอง

เย่เสวี่ยจู๋รู้ดี ตัวเองอยู่ในสายตาคนนอก เป็นแค่ของเล่นเป็นแค่เมียเก็บ

สำหรับจุดนี้ คนที่ดูแลน่าจะได้ยินมาแล้ว แต่เพื่อรักษาหน้าของเย่เสวี่ยจู๋ จงใจบอกว่าเฉินซิงเหย้าเป็น “สามี” ของตัวเอง

เย่เสวี่ยจู๋รู้ว่าแค่คนที่ดูแลพูดจาดีน่าฟัง แต่นี่ไม่ทำให้ตัวเองสบายใจ แต่จะเป็นการเพิ่มความอายให้กับเธอ

หาข้ออ้างอันหนึ่ง แล้วเย่เสวี่ยจู๋ก็บอกว่าตัวเองมีธุระต้องไปก่อน

กลับไปถึงห้องเช่าอย่างปลอดภัย เย่เสวี่ยจู๋กลับน้ำร้อนแล้วนอนอยู่บนเตียง ตื่นหนึ่งถึงพรุ่งนี้ ทั้งคืนไม่ฝัน นอนได้อย่างสบายใจ

ตอนเช้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้า กินมื้อเช้าแล้วออกไปทำงานที่บริษัท