บทที่ 041 ให้เวลาสามสิบวินาที

เย่เสวี่ยจู๋ขมวดคิ้วแม้ว่าเธอจะรู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะสับสนกับความรู้สึกของคนอื่น แต่เธอก็ยังตัดสินใจที่จะเตือนสือเสี่ยวหรัน: "ทางที่ดีควรจะรอหลังจากแต่งงานค่อยตอบตกลงเขา ผู้ชายก็เหมือนกันทุกคน ได้แล้วก็ไม่ทะนุถนอม!”

"หือ?" สือเสี่ยวหรันขมวดคิ้ว "เสวี่ยจู๋คุณเคยถูกผู้ชายทำร้ายมาก่อนเหรอ?"

เย่เสวี่ยจู๋: "... "

"ไม่งั้นทำไมคุณถึงเกลียดผู้ชายมากขนาดนี้" สือเสี่ยวหรันพูดว่า"ถ้าผู้หญิงและผู้ชายมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน เรื่องบางเรื่องก็ควรที่จะทำตั้งแต่เนิ่นๆ!"

เย่เสวี่ยจู๋พูดได้แค่เพียง "งั้นก็ถือว่าสิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี๊ฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน"

"อืม!" สือเสี่ยวหลันยิ้ม "สบายใจได้ ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงฉัน ฉันจะปกป้องตัวเองให้ดี" หลังจากนั้นเธอก็เริ่มพูดถึงเรื่องซุบซิบของเฉินซิงเหย้า"นี่เธอรู้ไหมมีคนพูดว่าอาทิตย์ที่แล้ว ก็คืออาทิตย์ที่เธอลางานตอนบ่าย คุณเจียงไปที่ห้องทำงานของประธานเฉิน ทั้งสองคนอยู่ในห้องทำงานเป็นเวลาหลายชั่วโมง ในระหว่างนั้นมีเสียงครวญครางของผู้หญิงร้องออกมาอย่างน่าเวทนา! ต่อมาคุณเจียงและประธานเฉินก็เดินออกไปทางประตูหลังของบริษัท บอกฉันทีว่า คุณเจียงครางอยู่ในห้องทำงานเป็นเวลาสามชั่วโมง คุณเฉินจะมีีอะไรกับเธอกี่ครั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า! จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าสมองของฉันก็มีภาพและเรื่องราวมากมายปรากฏขึ้น แย่จริง คุณเจียงอ่อนไหวเกินไปแล้ว มีอะไรกับคุณเฉินแค่ครั้งเดียวก็ทำให้คนทั้งบริษัทรู้ แต่ก็ต้องโทษความสามารถทางด้านXของคุณเฉินที่ทรงพลัง! "

เมื่อเย่เสวี่ยจู๋ได้ยินดังนั้น เธอก็ทำได้เพียงก้มหน้าเงียบๆ และปิดปากของตัวเองด้วยความรู้สึกละอายใจ

ถ้าสือเสี่ยวหลันรู้ว่าคนที่เธอบอกว่าเป็น "คุณเจียงที่อ่อนไหว" ที่จริงแล้วคือเย่เสวี่ยจู๋จะน่าอับอายขนาดไหน?

เย่เสวี่ยจู๋ไม่อาจจะจินตนาการได้ ใบหน้าของเธอแดงกร่ำและไม่อาจจะพูดแทรกขึ้นมาได้

ถูกสือเสี่ยวหรันซุบซิบถึงในห้องทำงานจนกระทั่งกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เธอถึงจะสงบลงได้

หลังจากที่ค้างงานมาหลายวัน ในตอนเช้าเย่เสวี่ยจู๋ก็ยุ่งมากจอ้วนโต่งเห็นเธอมาทำงานและถามถึงอาการป่วยของเธอเป็นพิเศษ

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกผิดเล็กน้อย และบอกเขาว่าไม่มีอะไรร้ายแรง เจ็บป่วยเล็กน้อยเฉยๆ

อ้วนโต่งยิ้มอย่างมีความสุข จากนั้นเขาก็ให้เธอตรวจสอบแบบร่างจำนวนมาก และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "เสวี่ยจู๋ มีแค่คุณที่ทำงานละเอียดรอบคอบ รองานในมือเสร็จ ช่วยฉันตรวจสอบแบบร่างเหล่านี้ได้ไหม แบบร่างเหล่านี้อีกสองสามวันต้องส่งให้ประธานเฉินดู รบกวนคุณด้วย"

อ้วนโต่งผู้ไร้ความรู้สึกเอาเปรียบอย่างไม่ลดละ!

เย่เสวี่ยจู๋ถอนหายใจและมองไปที่แบบร่างหนาๆที่อ้วงโต่งยื่นให้เธอ ถ้ารู้แบบนี้ฉันควรที่จะแกล้งป่วยหนักๆเลย!

คิดถึงวิทยานิพนธ์ที่ยังทำม่เสร็จ เดิมที่คิดว่าจะทำในคืนนี้ แต่ด้วยงานที่อ้วนโต่งมอบให้ วิทยานิพนธ์จึงต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกเหมือนลูกบอลรั่วชั่วขณะ

ฉันยุ่งอยู่กับการตรวจสอบและแก้ไขเครื่องจักร อยู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เย่เสวี่ยจู๋เหลือบมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ และผู้ส่งข้อความเข้ามาคือ: "เจ้าของหมู"!

เธอตกใจมากจนรีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือ และเปิดข้อความ WeChat และเห็นข้อความ WeChat จากเฉินซิงเหย้า: [เช้านี้คุณโดนคนงี่เง่าเข้าสิงเหรอ? ]

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าข้อมูลนี้ถูกส่งออกไปอย่างลึกลับ และเธอตอบกลับเฉินซิงเหย้าด้วยความสับสนว่า: [อะไรนะ? ]

เฉินซิงเหย้าตอบอย่างรวดเร็ว: [ เมื่อกี๊ที่มองฉันอยู่ที่ห้องโถงไม่ใช่คนงี่เหง้าเหรอ?ฉันเกือบคิดว่าเธอจะผลักฉันให้ล้มลงซะแล้ว เย่เสวี่ยจู๋ ไม่คิดเลยว่าคุณจะกระหายขนาดนี้ เมื่อคืนยังไม่พอเหรอ? ]

เย่เสวี่ยจู๋มองไปที่ข้อความ และพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่ห้องโถง ตอนที่เจอกับเฉินซิงเหย้าเธอก็ทำหน้าธรรมดา? เธอก็ไม่ได้ทำหน้าตางี่เง่าหนิ? เฉินซิงเหย้าเข้าใจผิดอะไรไปหรือเปล่า?

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกหดหู่เล็กน้อย ท่าทางการแก้ไขความของเธอค่อนข้างอ่อนแรง

ก่อนที่จะส่งข้อความที่แก้ไข เธอได้รับข้อความจากเฉินซิงเหย้าว่า:【Do-

you-

】