บทที่ 043 ยังกล้าจะโกหกฉันเหรอ

"ไม่เอา!" เย่เสวี่ยจู๋ปฏิเสธ และจะลุกจากอ้อมแขนเขา

มือของเฉินซิิงเหย้าจับที่เอวของเธออย่างแน่น เย่เสวี่ยจู๋ไม่สามารถหนีได้เลย

เย่เสวี่ยจู๋รีบจนอยากร้องไห้ หน้าของเธอแดงขึ้นและถามเขาว่า "ประธานเฉินคะ คุณต้องการอะไร คุณให้ฉันกินรังนก ฉันก็กินแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณต้องการดูอาการบาดเจ็บของฉันก็รอไปดูที่บ้านฉันแล้วค่อยดูก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”

"คืนนี้ฉันจะไม่ไปที่นั่น" น้ำเสียงของเฉินซิงเหย้าเบาลง และคิดบางอย่างออก ทันใดนั้นเขาก็อธิบายว่า "วันนี้มีกินเลี้ยง กว่าจะเสร็จก็ดึกเลยไม่ได้ไปแล้ว"

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าจริงๆแล้วเขาไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้ เธอลดศีรษะลง และยิ่งไม่เข้าใจว่า วันนี้เฉินซิงเหย้าเป็นบ้าอะไร

มือของเฉินซิงเหย้ายังคงจับอยู่ที่เอวของเธอ และปลายนิ้วของเขาเลื่อนไปที่ด้านในกระโปรงของเธอทีละนิด โดยไม่มีความปรารถนาใดๆ เมื่อทั้งสองก้าวไปข้างหน้าและแถวหลังพันพันกันอยู่แบบนั้น อารมณ์ของเย่เสวี่ยจู๋เริ่มทวีความเร่าร้อน และถูกครอบงำโดยเฉินซิงเหย้าซึ่งครอบครองเธออยู่ เขาฉีกถุงน่องของเธออย่างรวดเร็ว

เย่เสวี่ยจู๋ครางเสี่ยงต่ำอย่างมีความรู้สึกอัปยศอดสู

เฉินซิงเหย้าหัวเราะและเตือนเธอว่า "ฉันัยงไม่ได้ทำอะไรเลย แค่อยากเห็นบาดแผลขอเธอ เธอตะโกนดังขนาดนี้ ระวังคนอื่นเข้าใจผิดนะ"

เย่เสวี่ยจู๋ไม่เชื่อว่าเขาเป็นคนใจดีขนาดนี้ แต่เขา ... ดูเหมือนจะดูบาดแผลของเธอจริงๆ ...

หลังจากที่เฉินซิงเหย้าถอดถุงน่องของเธอออกแล้ว เขาก็ไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆอีก เขาเอุ้มเธอไปที่โซฟาแล้วนั่งลง จากนั้นเขาหยิบยาทาแผลออกมาจากตู้และทาที่ต้นขาของเธอ

เย่เสวี่ยจู๋หยุดเขา "อีกซักครู่ฉันจะต้องไปทำงาน คุณทายาให้ฉันเสร็จแล้ว ฉันจะใส่ถุงน่องอย่างไร"

เฉินซงเหย้าชี้นิ้วไปที่กระเป๋าเสื้อผ้า DiOR สีขาว "ฉันซื้อกางเกงให้คุณแล้ว ต่อไปห้ามใส่กระโปรงมาทำงาน คุณจะใส่กระโปรงให้ใครดูเหรอ"

เยี่เสวี่ยจู๋รู้สึกผิดและอธิบายว่า: "เป็นข้อบังคับของบริษัทที่บอกว่าพนักงานหญิงควรสวมกระโปรงกระโปรง ถุงน่องและรองเท้าส้นสูง"

เฉินซิงเหย้าบีบต้นขาของเธอทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น และเตือนเธอว่า: "นั่นเป็นข้อกำหนดสำหรับคนอื่น เธอคือเธอ และคนอื่นก็คือคนอื่น เธอจะไปสนใจอะไรคนอื่น"

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าเขากำลังสร้างปัญหาอย่างไร้เหตุผล แต่แผลที่เดิมทียังเจ็บปวดอยู่เล็กน้อย ทายาของเขาไปรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

เมื่อเห็นคิ้วของเธอคลายลง เขาก็ยิ้มและพูดด้วยความพึงพอใจว่า: "นี่คือยาพื้นบ้านจากบ้านเกิดของคุณป้าหลิว ป้าหลิวบอกว่าหลังจากทายานี้เธอจะไม่เป็นแผลเป็น"

เย่เสวี่ยจู๋ไร้ความสนใจ "เป็นแผลเป็นก็เป็นสิ ฉันไม่เห็นจะสนใจเลย"

เฉินซิงเหย้าพยักหน้า "คุณไม่สนใจ แต่ฉันไม่อยากเห็นรอยแผลเป็นของคุณเวลาที่เรามีอะไรกัน!"

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ต้องมีอะไรกับฉัน ... " เย่เสวี่ยจู๋ออกไปอย่างรวดเร็ว หลังจากี่พูดไปแล้วเธอก็รู้สึกว่าไม่ควรพูดออกไป เธอจึงรีบเอามือปิดปาดทันที

เฉินซิงเหย้ามองไปที่เธอและยิ้ม "พูดต่อสิ ... " เขาเอื้อมมือไปหยิกแก้มของเธอ และยังคงยิ้มและลูบคลำพร้อมกับพูดว่า "คนโง่"

เย่เสวี่ยจู๋เกลียดเขาที่ชอบหยิกแก้มเธอทุกครั้ง เธอพึมพำว่า "อย่าหยิกแก้มฉัน"

"ไม่อนุญาตเหรอ?" เฉินซิงเหย้าหัวเราะเบา ๆ และหลังจากยาเสร็จ เขาก็จับคางของเธอ และมองตาเธออย่างมีความหมาย

"เธอบอกว่าเธอมีประจำเดือนไม่ใช่เหรอ เธอไม่ได้โกหกฉันแน่นะ ขอฉันดูหน่อยซิ?" หลังจากนั้นเธอเขาก็เอื้อมมือออกและเลิกกระโปรงขึ้น

"ไม่!" เย่เสวี่ยจู๋จับกระโปรงไว้แน่น