บทที่ 044 เธออย่าตกหลุมรักฉัน

เข้างานช่วงบ่าย สือเสี่ยวหลันแปลกใจที่เย่เสวี่ยจู๋เปลี่ยนกระโปรง "ทำไมจู่ๆคุณถึงเปลี่ยนเป็นใส่กางเกงเหรอ?"

เย่เสวี่ยจู๋หน้าแดงและอธิบายว่า "ฉันเป็นหวัดนิดหน่อย และเธอก็รู้ว่าฉันเพิ่งหายจากอาการป่วย ดังนั้นฉันจึงนำกางเกงมาให้เปลี่ยน"

สือเสี่ยวหลันพยักหน้าอย่างกะทันหัน และไม่ได้สงสัยอะไรอีก มีเพียงหัวใจของเย่เสวี่ยจู๋ที่รู้สึกตุ้มตุ้มต่อมต่อม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหลังจากที่มีประสบการณ์จากการอยู่ในห้องทำงานของเฉินซิงเหย้าแล้ว เย่เสวี่ยจู่มักจะมีความรู้สึกละอายใจอย่างแปลกๆ บางครั้งแค่ประโยคพูดคุยของเพื่อนร่วมงานเพียงหนึ่งถึงสองประโยคก็ทำให้เธอไม่สบายใจ เธอมักจะรู้สึกว่าคนอื่นรู้ว่าเธอและเฉินซิงเหย้าทำอะไรในห้องทำงาน

หลังจากเลิกงานในตอนเย็น ในตอนเช้าสือเสี่ยวหลันก็เก็บเสื้อผ้ากลับบ้าน เนื่องจากเย่เสวี่ยจู๋ค้างงานหลายงาน ประกอบกับอ้วนโต่งให้งานอย่างกระทันหัน เธอจึงต้องทำโอทีที่บริษัทจนถึงสี่ทุ่ม เธอกลัวว่าจไม่ทันรถไฟฟ้าใต้ดินเที่ยวสุดท้าย เธอเพิ่งจะเก็บของ และเตรียมจะออกจากบริษัท

ทันทีที่เธอเดินลงไปถึงชั้นล่าง เย่เสวี่ยจู๋ก็เห็นหลู่เฉินรออยู่ชั้นล่างในชุดสูททางการ

เมื่อเย่เสวี่ยจู๋เห็นหลู่เฉิน ปฏิกิริยาแรกของเธอคือการซ่อนตัว แต่หลู่เฉินได้เห็นเธอแล้ว และเธอก็ไม่สามารถหลบได้

หลู่เฉินนำขนมมาให้เธอ และเดินไปหาเธอ ตลอดทางเย่เสวี่ยจู๋ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว หลู่เฉิงเร่งฝีเท้า และรีบเดินไปที่ด้านหน้าของเธอ และยื่นขนมให้กับเธอ และมองเธอด้วยรอยยิ้ม "เสวี่ยจู๋ ฉันรบกวนคุณมากไปไหม? ฉันเห้นว่าคุณทำโอทีอยู่ ก้เลยไม่กล้ารบกวน ฉันก็เลยเอาขนมมาให้คุณที่ด้านล่างตึก "

เย่เสวี่ยจู๋บีบถุงขนมอย่างอึดอัด และพูดอย่างอายๆ ว่า หลู่เฉิน จริงๆคุณไม่ต้องรอฉันก็ได้"

หลู่เฉินยิ้ม“ ฉันอยากเจอคุณ แต่ก็ไม่อยากรบกวนคุณ ดังนั้นก็เลยใช้วิธีนี้”

เยาเสวี่ยจู๋รู้สึกอึดอัดเมื่อได้ยินเช่นนั้น และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

หลู่เฉินยิ้มและพูดว่า "สี่ทุ่มกว่าแล้วฉันส่งคุณกลับบ้านไหม"

เย่เสวี่ยจู๋ส่ายหัว "ไม่เป็นไร หลู่เฉิน ฉันอยากไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินเอง"

"นั่งรถไฟใต้ดินไม่สะดวกเท่าไหร่" หลู่เฉินพูด "ฉันไปส่งคุณกลับจะปลอดภัยกว่า"

"ไม่เป็นไรจริงๆ" เย่เสวี่ยจู๋ส่ายหัวอย่างมุ่งมั่น "ฉันอยากกลับด้วยตัวเอง"

ด้วยคำพูดที่ยืนกรานของเย่เสวี่ยจู๋ หลู่เฉินไม่สามารถพูดอะไรต่อได้

เมื่อเขาจะหันกลับไป เย่เสวี่ยจู๋ก็ยื่นขนมกลับไปที่มือของหลู่เฉินและกล่าวขอโทษ: "หลู่เฉิน ฉันขอโทษ ฉันไม่สามารถรับของขวัญของคุณได้จริงๆ ฉันจะจ่ายเงินที่ฉันเป็นหนี้คุณแน่นอน แต่ของขวัญที่คุณให้ ฉันไม่กล้ารับ ฉันไม่สามารถหามาคืนคุณได้”

เมื่อหลู่เฉินได้ยินคำพูดทั้งหมดของเย่เสวี่ยจู๋ เขาก็อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเห็นเย่เสวี่ยจู๋หันหลังกลับไปก็พูดเสียงดังว่า "ฉันไม่ต้องการให้คุณคืนในสิ่งที่ฉันให้คุณ"

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้หันกลับไปมอง หลู่เฉินก็พูดขึ้นว่า: "ฉันจะไม่ยอมแพ้ พรุ่งนีฉันจะมาใหม่"

เมื่อเขาพูดแบบนี้ เย่เสวี่ยจู๋ก็หยุดชะงัก หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอนหายใจ

เดินไปข้างหน้า.

ตอนกลางคืนขณะที่เธอนอนอยู๋ เฉินซิงเหย้าโทรศัพท์มา"ปลอบใจ" เธอว่า "เธอนอนหลับหรือยัง?"

เย่เสวี่ยจู๋ถาม: "ยัง เป็นอะไรเหรอ? มีธุระกับฉันเหรอ"

ทันใดนั้นเฉินซิงเหย้าก็ยิ้มพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน "ถ้าไม่มีธุระโทรหาคุณไม่ได้เหรอ?"

เย่เสวี่ยจู๋รู็สึกได้รับความเอาใจใส่ หลายปีที่ผ่านมา เขาปฏิบัติกับเธอไม่เหมือนที่ปฏิบัติกับเธอในวันนี้เลย เฉินซิงเหย้าเป็นมิตรกับเธอมาก เขาไม่เคยกระตือรือร้นกับเธอมากขนาดนี้ เอารังนกมาให้เธอ แถมก่อนนอนยังโทรศัพท์มาถามเธอวานอนหรือยัง?

แต่เฉินซิงเหย้าคนนี้ถ้าไม่มีธุระจะไม่มีทางที่จะโทรหา เธอจึงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าถ้าเขาไม่มีอะไรเขาจะโทรศัพท์มาหาเธอ