บทที่ 045 อยากได้ของขวัญไหม?

"เฉินซิงเหย้า!" เย่เสวี่ยจู๋หาโอกาสที่จะพลิกสถานการณ์ ในที่สุดเธอก็พบโอกาสที่จะผลักเขาออกไป แต่ในไม่ช้าเธอก็ถูกปิดปากโดยชายผู้เอาแต่ใจและโหดร้ายอีกครั้ง

เช้าตรู่เฉินซิงเหย้าอธิบายไม่ถูก!

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกแทบบ้า จูบที่ท่วมท้นของเฉินซิงเหย้าทำให้เธอไม่มีโอกาสได้หายใจ สมองของเธอว่างเปล่า ร่างกายของเธออ่อนระทวย

หลังจากที่เฉินซิงเหย้าหยุดพัก เขาก็จงใจเป่าที่หูของเธอเบาๆ “ เธอไม่เคยจูบเหรอ?”

"เธอทำให้ฉันกลัวซะขนาดนี้!" หัวใจของเย่เสวี่ยจู๋ยังคงเต้นรัว

เฉินซิงเหย้าไม่ได้จูบเธอต่อ สายตาของเขาแสดงอาการอย่างชัดเจน เขาจับไหล่ของเธออและก้มศีรษะและมองเธอด้วยรอยยิ้มที่สดใส "ยังกลัวอีกเหรอ?"

สายตาของเย่เสวี่ยจู๋เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "คุุณทำให้ฉันตกใจถึงขนาดนี้ยังมีหน้ามาถามอีก?"

"อย่างไรก็ตาม คุณไม่มีอะไรเสียหายใช่ไหม"เฉินซิงเหย้ายิ้มและยื่นถุงให้เธ "ฉันเอารังนกมาจากบ้าน หลังจากนี้ตอนเที่ยงของทุกวันป้าหลิวจะนำคุณจำได้ว่าเอามันรังนกมาให้ที่บริษัท เธออย่าลืมลงไปเอาหล่ะ เข้าใจไหม?"

เย่เสวี่ยจู๋ท่าทางเหมือนจะเข้าใจ แต่ทว่ากล่องอาหารในมือของเธอนั้นหนักมาก

เย่เสวี่ยจู๋เงยหน้าขึ้นมองเขา"ทำไมต่อไปถึงให้ป้าหลิวเอามาส่งหล่ะ?" จริงๆแล้วคุณมาทำงานที่บริษัททุกวัน คุณเอามาให้ฉันก็ได้นี่ ทำไมต้องลำบากป้าหลิวด้วย

เฉินซิงเหย้าตอบผิดคำถาม: "ไม่ต้องกังวลไปหรอก ไม่มีใครในบริษัทรู้จักป้าหลิว เธอลงไปรับของข้างล่างไม่มีใครสงสัยหรอก สำคัญคือทุกวันเธอจะต้องกินให้หมด รู้ไหม?"

“ทำไมฉันต้องกินรังนก?”

"คุณคิดว่ายังไง?" เหฉินซิงเหย้าพูดอย่างเกียจคร้าน และยกมือขึ้นเท้าผนังลิฟท์ เขายิ้มที่มุมปาก

เย่เสวี่ยจู๋ขมวดคิ้วและถามเขาว่า "แผลเป็นที่ขาของฉันมีผลต่อคุณเหรอ?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เฉินซิงเหย้าก็หัวเราะอย่างดุเดือดมากขึ้น เขาเอื้อมมือไปหาเธอ ดีดหูเธอเบาๆและยิ้ม: "เธอคิดว่าไง?"

"ฉันจะรู้ได้ยังไง ฉันถามคุณเพราะว่าฉันไม่รู้! ... "

เย่เสวี่ยจู๋ยังพูดไม่จบ เฉินซิงเหย้าใช้การแสดงออกเพื่อพิสูจน์ให้เธอเห็นในความเป็นจริงสำหรับเขาแล้มันไม่ใช่เร่องยากี่เขาจะพูดออกมา

เขาโน้มตัวลงและจูบริมฝีปากของเธอ ลิ้นของสอดเข้าไปในปากของเธออย่างตั้งใจที่จะแกล้งเธอ ผลักเธอติดผนังลิฟท์แล้วจูบเธออย่างดุเดือด

เย่เสวี่ยจู๋เงยหน้าขึ้นมองและเห็นสายตาของเขาจ้องมองเขาอย่างลึกซึ้งใน แววตาเขาใสบริสุทธิ์ มองเข้าไปแล้วเหมือนถูกดูดเข้าไปในหลุมดำลึก

เฉินซิงเหย้าจูบเธอตรงบริเวณที่กระตุ้นให้เกิดอารมณ์ เขาเอื้อมมือไปปลดปกเสื้อของเธอออก เย่เสวี่ยจู๋ตกใจและปิดหน้าอกของเธอไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำอะไร เฉินซิงเหย้าไม่บังคับอีกต่อไป เขายืนตรงหน้าเธอแล้วพูดว่า ,มองเธอด้วยรอยยิ้มเล็ก รอยยิ้มนั้นเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไป

เย่เสวี่ยจู๋หน้าแดงอย่างเขินอายอย่างบอกไม่ถูก ในไม่ช้าก็ได้ยินเขาหัวเราะเบาๆ และพูดในหูของเธอด้วยความตั้งใจที่จะเล่นสนุกกับเธอว่า "ยังคงจูบต่อไปได้ รสชาติก็ถือว่าดี แต่ต่อไปไม่รู้สิ ถ้าฉันเกิดเบื่อขึ้นมาหล่ะ?”

ขณะนี้เย่เสวี่ยจู๋ได้ย้อนคิดถึงคำพูดที่เขาพูดออกมา เธอรู้ว่าเขาเจตนาหยอกเธอ เธอก็ไม่หน้าแดงเลยแม้แต่น้อย และตอบโต้กลับไปว่า: "โอ้จริงเหรอ? ถาอย่างนั้นฉันรสชาติดี?หรือเจียงซินเหยารสชาติดีกว่าหล่ะ?”

เฉินซิงเหย้าไม่ิดว่าเย่เสวี่ยจู่จะพูดประโยคนี้ขึ้นมา เมื่อพูดจบสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนทันที "เย่เสวี่ยจู๋!"

เย่เสวี่ยจู๋เลียนแบบเขาและตอบอย่างเกียจคร้าน "โอ้ คุณถามฉันได้ ฉันถามคุณไม่ได้ อย่าบอกฉันนะว่าคุณและเจียงซินเหยาไม่มีอะไรกัน ฉันไม่เชื่อว่าหรอก! คงต้องถามว่ามีอะไรกันแล้วกี่ครั้งมากกว่า! "

แม้ว่าคำพูดจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ในใจของเย่เสวี่ยจู๋ก็ยังคงรอคำตอบของเฉินซิงเหย้า เธอบอกตัวเองว่าเขาไม่เคยมีอะไรกับเจียงซินเหยา เลยแม้แต่ครั้งเดียว