บทที่ 046 แหวนดีไหม

เย่เเสวี่ยจู๋ถึงขนาดตกใจ ตาลุงเฉินซิงเหย้ายังอุตส่าห์จำวันเกิดของเธอได้อีกเหรอนี่?

"คนงานยุ่งอย่างคุณ จำวันเกิดของฉันได้อย่างไร" เย่เสวี่ยจู๋พูดไปยิ้มมุมปากไปจนไม่อาจปกปิดความหมายของรอยยิ้มนั้นได้

เฉินซิงเหย้ามองทะลุความคิดของเธอและยิ้ม "คุณพึงพอใจแล้วใช่ไหม? ยิ้มเหมือนกับคนปัญญาอ่อนซะขนาดนั้น "

เมื่อเฉินซิงเหย้าพูดเช่นนี้ เย่เสวี่ยจู๋ก็ขมวดคิ้วทันที สงสัยว่าเธอคงจะยิ้มเหมือนคนปัญญาอ่อนจริงๆสินะ ...

เฉินซิงเหย้าจ้องไปที่ใบหน้าของเธอด้วยสายร้อนผ่าว "เธอคิดดูดีๆ วันเกิดของเธอปีไหนที่ฉันลืมบ้าง? ฉันให้ของขวัญเธอทุกปี"

เย่เสวี่ยจู๋นึกถึงวันเกิดของเธอเมื่อหลายปีก่อน เฉินซิงเหย้าให้อะไรกับเธอนะ เมื่อสามปีเขาให้ชุดชั้นในเซ็กซี่แก่เธอ ตอนนั้นนั้นทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันครั้งแรก พวกเขารู้สึกประหลาดใจกับเรื่องทางเพศของชายหญฺิง ก็เพราะเฉินซิงเหย้าให้ชุดนี้แก่เธอ หลังจากที่เธอใส่มัน เฉินซิงเหย้าก็มีเพศสัมพันธ์กับเธอจนไม่อาจจะลงจาเตียงได้ จากนั้นสิ่งต่างๆนี้ถูกสะกดโดยเย่เสวี่ยจู๋ วันเกิดของเธอในสองปีก่อน เฉินซิงเหย้าเดินทางไปทำคุยงาน และทั้งสองคนอยู่คนละที่ เฉินซิงเหย้าบังบังคับให้เธอวิดีโอคอลกับเขา ซึ่งก็เป็นการวีดิโอคอลที่น่าอับอาย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เฉินซิงเหย้าก็ชอบใช้การเล่นแผลงๆเป็นพิเศษ การเล่นสนุกกับเธอของขวัญวันเกิดที่เฉินซิงเหย้ามอบให้เธอ เมื่อปีที่แล้วของขวัญของเขาคือวิดีโอของเขาสองคนบนเตียง เขายังบอก เย่เสวี่ยจู๋ว่าามันคืออนุสรณ์ที่ดีที่สุดสำหรับเขาทั้งสอง เย่เสวี่ยจู๋แทบจะไม่อาเจียนออกมาเลย

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ระหว่างเย่เสวี่ยจู๋และเฉินซิงเหย้า เย่เสวี่ยจู๋ยกเว้นเงินแล้ว เธอไม่ได้รับของขวัญที่น่าจดจำจากเฉินซิงเหย้าเลย ตอนนี้เฉินซิงเหย้าถามเธอว่าต้องการของขวัญวันเกิดอะไร ปฏิกิริยาแรกของเย่เสวี่ยจู๋คือเฉินซิงเหย้าต้องการทรมานเธอ วิธีการทรมานนั้นเธอคาดเดาว่าคงจะพิศดารกว่าปีก่อนๆ

แต่เธอไม่คาดไม่ถึงว่า เขาจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างๆหูของเธอและถามเธอด้วยเสียงต่ำว่า"ฉันซื้อแหวนให้เธอใส่ดีไหม?"

เย่เสวี่ยจู๋ประหลาดใจ ปฏิกิริยาแรกคือเธอคิดว่าได้ยินผิดและถามเขาว่า: "อะไรนะ?"

เฉินซิงเหย้ารู้สึกว่าคำพูดบางคำไม่สามารถพูดอีกเป็นครั้งที่่สองได้ เขาจึงมองไปที่เธอด้วยความโกรธ "เธอหูหนวกเหรอ ฉันพูดเสียงดังขนาดนี้เธอยังไม่ได้ยิน?"

"ฉัน ฉันไม่ค่อยได้ยิน" เย่เสวี่ยจู๋โต้กลับ "ฉันได้ยินแค่แหวน ... "

"พอซักทีเถอะเย่เสวี่ยจู๋ อย่าทำเป็นเสแสร้ง เห็นได้ชัดว่าเธอได้ยิน" เฉินซิงเหย้าบีบเธออย่างแรง

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าเธอยังคงสับสนอยู่ เธอไม่รู้ว่าเฉินซิงเหย้าเข้าใจความหมายของแหวนผิดหรือเปล่า? เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สับสนว่า: "แหวนไม่ใช่สิ่งที่จะให้ใครง่ายๆ"

"ฉันดูเป็นคนง่ายๆเหรอ ?" เฉินซิงเหย้าเลิกคิ้วขึ้นและมองไปที่เธอ พูดกับด้วยน้ำเสียงที่ทุ้ม

"ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น" เย่เสวี่ยจู๋กัดริมฝีปากของเธอ "อย่าให้แหวนแก่ฉัน"

เมื่อเฉินซิงเหย้าได้ยินดังนั้นเขาก็ไม่มีความสุข ใบหน้าของเขาเศร้าลงและถามเธอว่า "เธอหมายถึงอะไร?"

เมื่อเห็นใบหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขา เย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขาสบายดี และพูดด้วยเสียงต่ำว่า "ฉันบอกว่า ... ไม่ต้องให้แหวนแก่ฉัน ... "

"ฉันต้องการ" เฉินซิงเหย้าโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา และจูบข้างหูของเธอ พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงขี้เล่นว่า"เย่เสวี่ยจู๋ นี่เป็นการปฏิเสธหรือยินดี ตอนนี้ต้องการเล่นตลกกับฉันใช่ไหม" ขณะที่เขาพูดอยู่ เขาก็ปลดกระดุมกางเกงของเธอ ตราบใดที่เขาปลดกระดุม เขาก็สามารถทำทุกอย่างกับเธอได้

เย่เสวี่ยจู๋ตกใจมากกับการกระทำของเขาจนเท้าของเเธอสั่น และโยนแหวนขึ้นบนอากาศ "อย่าทำแบบนี้ นี่คือลิฟต์ แม้ว่าจะไม่มีกล้องวงจรปิดก็ตาม แต่เราอยู่ข้างในมานานคนอื่นจะสงสัย”

"ฉันไม่กลัวที่จะถูกสงสัย" เฉินซิงเหย้าปลดกระดุมกางเกงของเธอ

เย่เสวี่ยจู๋เอื้อมมือออกไปและผลักมือของเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "แต่ฉันกลัว คุณปล่อยฉันไปได้ไหม"

“เดิมทีฉันอยากจะปล่อยเธอไป แต่สิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้ทำให้ฉันไม่พอใจมาก! ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี เธอต้องรับผิดชอบฉันให้ถึงที่สุด ... ”