บทที่ 047 รู้สึกถูกรัก

เย่เสวี่ยจู๋ออกจากลิฟต์ และเดินไปทางห้องทำงานของแผนกวิศวกรรม เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา และพบว่ามันเป็นเวลาสิบโมงสามสิบนาทีแล้ว

เธออยู่ในลิฟต์เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงกับเฉินซิงเหย้า!

ตอนนี้เธอไม่ใช่แค่ "สาย" แต่ "สาย"อย่างมาก!

ด้วยอารมณ์ที่ไม่สบายใจของเย่เสวี่ยจู๋ เมื่อเธอก้าวเข้าสู่ธรณีประตูของห้องทำงานแผนกวิศวกรรมด้วยความวิตกกังวล และเธอก็พร้อมที่จะรับมือกับอ้วนโต่ง

แน่นอนว่าทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องทำงานและตอกบัตร อ้วนโต่งก็เดินไปที่โต๊ะทำงานของเธอมองดูเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า และทำท่าไออย่างหนักและเริ่มตักเตือนว่า: "เย่เสวี่ยจู๋ตอนนี้เธอกำลังฝึกงานอยู่นะ! เธอรู้หรือไม่ว่าผลการฝึกงานของเธอเกี่ยวข้องกับการที่คุณจะอยู่ในบริษัทนี้ต่อไปได้หรือไม่? เธอมาสายเพียงไม่กี่นาทีฉันไม่ว่าอะไรเธอเลย แต่นี่เธอช้าไป 1 ชั่วโมงครึ่ง 7 วินาทีเต็ม! "

วินาทีนั้นถูกต้อง เย่เสวี่ยจู๋ฟังคำตำหนิของอ้วนโต่งพร้อมกับเช็ดเหงื่อในใจอย่างเงียบ ๆ !

อ้วนโต่งยังคงตักเตือนเธอต่อไป: "ปีนี้เธอรู้หรือไม่ว่ามีผู้สำเร็จการศึกษากี่คน เธอรู้ไหมว่ามีคนส่งเรซูเม่มากี่คน เมื่อโพสต์ตำแหน่งของเธอ เธอไม่รู้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกเธอเอง! หนึ่งร้อยแปดสิบกว่าคน! ตำแหน่งผู็ช่วยที่เธอทำอยู่นี่ มีบัณฑิตใหม่หนึ่งร้อยกว่าคนที่อยากทำกว่าคุณจะได้งานนี้มันไม่ง่าย ทำไมเธอไม่รู้จักรักษาให้ดี เธอยังจะเนี่ยมาสายทุกวันหรือ? คุณทำแบบนี้ต่อไจะดีเหรอ? คุณไม่มีจิตสำนึกอะไรเลยเหรอ?”

แม้แต่จิตสำนึกก็ยังนำออกมาพูด เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าเธอโชคไม่ดีจริงๆ เธอมาสายเพียงหนึ่งหรือสองครั้งตั้งแต่มาทำงาน เมื่ออ้วนโต่งนำออกมาพูดทำไมถึงกลายเป็นมาสายทุกวัน

อ้วนโต่งพูดเกินความเป็นจริงดูท่าแล้วเขายังจะพูดต่อไป สือเสี่ยวหลันซึ่งทำงานอย่างเงียบๆ ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เธอเดินมาเพื่อปกป้องเย่เสวี่ยจู๋: "อ้วนโต่ง ไม่ใช่ว่าหลายวันก่อเสวี่ยจู๋ป่วยเหรอ เมื่อวานนี้เธอทำงานหนักมาก และเธอทำโอทีจนถึงสี่ทุ่มถึงจะได้กลับบ้าน! เธอป่วยที่ต้องช่วยคุณทำโอที! ถ้าเปลี่ยนเป็นให้คุณทำ คุณทำได้ไหม? สายไปแค่หนึ่งชั่วโมงกว่าเองไม่ใช่เหรอ? แน่นอนว่าเธอต้องเหนื่อยจากการทำโอทีเมื่อคืน? ... "

เมื่อสือเสี่ยวหลันพูดแบบนี้ พนักงานทุกคนก็รู้สึกว่ามีเหตุผล อ้วนโต่งเลียริมฝีปากของเขา แต่เขาไม่คิดว่าสือเสี่ยวหลันเด็กหญิงตัวเล็กๆจะลุกขึ้นต่อสู้ด้วยความโกรธ แต่เพราะมีสือเสี่ยวหลันปกป้องเธอ อ้วนโต่งจึงไม่ได้หาเรื่องอะไรเย่เสวี่ยจจู๋อีก ใครให้เขาชอบสือเสี่ยวหลันหล่ะ เขาก็กำลังจะหาวิธีจัดการสือเสี่ยหลัน?

แต่เด็กเสี่ยวหลันคนนี้น่ากลัวและแปลกประหลาดมาก จับมือหรือจูบเธอไม่เป็นไร แต่หากำอะไรมากกว่านั้นเธอจะต่อต้านทันที นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำไมอ้วนโต่งอยากจะครอบครองเธอ

ในตอนนี้เนื่องจากสือเสี่ยวหลันเข้ามาช่วยเย่เสวี่ยจู๋พูด อ้วนโต่งก็หยุดตำหนิเย่เสวี่ยจู๋ที่เธอมาสาย และปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง

ในที่สุดเย่เสวี่ยจู๋ก็กลับเข้าสู่ความเงียบ เย่เเสวี่ยจู๋ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ มองไปที่สือเสี่ยวหลันและยิ้มให้กัน เธอแสดงความขอบคุณ ถ้าเธอรู้ว่าการรับมือกับอ้วนโต่งง่ายขนาดนี้ เธอคสรจะเรียกสือเสี่ยวหลันออกไปเร็วกว่านี้

แน่นอนว่าพลังแห่งความรักทำให้คนตาบอด แม้แต่ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อ้วนโต่งก็ไม่อาจหลีกหนีเสน่ห์แห่งความรักได้!

เย่เสวี่ยจู๋หายใจอย่างโล่งอก เธอเปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มทำงาน

ในตอนนี้เธอไม่รู้สึกหดหู่เพราะคำกล่าวหาของอ้วนโต่ง ในทางกลับกัน เธอรู้สึกว่า เธอมีความสุข และมีอารมณ์ผ่อนคลายอย่างหาได้ยากเธอยิ้มตลอดทั้งเช้า

แม้แต่สือเสี่ยวหลันก็ยังล้อเธอ: "เสวี่ยจู๋ เธอถูกลอตเตอรีหรือ? ทำไมเธอถึงหัวเราะตลอดทั้งวันเลย!"

เย่เสวี่ยจู๋ถูกแทงโดยสือเสี่ยวหลัน เธอตกใจที่ยิ้มตลอดทั้งเช้กับจูบสุดท้ายกับเฉินซิงเหย้า