บทที่ 048 รองประธานคุณใช้ไม่ได้เลย

หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ เย่เสวี่ยจู๋รีบทำงานที่อ้วนโต่งมอบหมายให้อย่างรวดเร็วที่สุด

หลังจากนั้นสองสามวันก็ค่อนข้างสบาย เธอจึงมีเวลาว่างในการจดจ่อกับการทำวิทยานิพนธ์ของมหาวิทยาลัยและบางครั้งก็ไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมแม่ของเธอตอนกลางคืนหลังเลิกงาน

แม่อาการเป็นปกติดึ

แม้ว่าจะเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ไม่มีโอกาสที่จะฟื้นขึ้นมา

ก่อนหน้านี้แพทย์เคยบอกว่า กรณีโรคหลอดเลือดสมองแตก นอกจากใช้ยาชนิดใหม่ที่สุดแล้ว ก็ไม่มียาไหนที่จะทำให้ฟื้นขึ้นมา

อย่างไรก็ตามยาชนิดใหม่ล่าสุดมีความเสี่ยงอย่างมาก หากใช้ไม่ดีหรือผู้ป่วยทนไม่ไหว คุณเย่ก็อาจเสียชีวิตได้ ความเป็นไปได้ทั้งหมดนี้ แม้แต่แพทย์ก็ไม่สามารถคาดเดาได้

ด้วยยาพิเศษที่มีความเสี่ยงสูงเช่นนี้ เย่เสวี่ยจู๋จะให้แม่ของเธอผู้ซึ่งทุกข์ทรมานมาแล้วครึ่งชีวิตแบกรับได้อย่างไร?

เธออยากให้แม่ของเธอดำรงชีวิตด้วยวิธีนี้ต่อไป และรอคอยการพัฒนาของยาอย่างอดทน ในเวลานั้นเธออาจจะยังมีโอกาสรอดเล็กน้อย

เพียงแค่เมื่อวันนั้นมาถึง เย่เสวี่ยจู๋ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน เธอยิ่งกลัวมากขึ้น หากไม่มีเวลารอความก้าวหน้าทางการแพทย์จะพัฒนาได้ และกว่าจะพัฒนายาพิเศษขึ้นมาอีกแม่ของเธอก็คงไม่อาจจะรับได้

...

คืนนี้ บังเอิญคุณหมอเกา หมอที่รักษาแม่ของเธออยู่เวร เย่เสวี่ยจู๋ไปเยี่ยมเขาด้วยตัวเองและซื้อผลไม้ไปฝาก ท่าทางของหมอดีมากและเขาบอกว่าครั้งหน้าไม่ต้องซื้อผลไม้อีก เย่เสวี่ยจู๋ยิ้มและบอกว่านี่คือสิ่งที่เธอควรทำ และในขณะเดียวกันก็ขอบคุณหมอที่ดูแลแม่ของเธอในช่วงเวลานี้

หมอเกายิ้มและกล่าวว่า "ด้วยความยินดี นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ ซิงเหย้ายังคงเป็นเพื่อนร่วมชั้นคนเดิมของฉัน ฉันควรดูแลแม่ของเธอเป็นพิเศษ"

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อได้ยินหมอพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉินซิงเหย้าเป็นครั้งแรก: "เดิมทีพวกคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันหรือนี่?"

"ใช่" หมอเกากล่าว "คุณคงไม่รู้หรอก ตอนเขาพบฉันเมื่อไม่กี่ปีก่อน และขอให้ฉันรับคนไข้คนหนึ่ง ตอนนั้นแม่ของคุณอยู่ในอาการพิเศษ และโรงพยาบาลหลายแห่งปฏิเสธ เฉินซิงเหย้าคุยกับฉันอยู่นานฉันถึงยอมรับรักษา "

เย่เสวี่ยจู๋ไม่คิดว่าจะมีเรื่องนี้

หมอเการู้สึกสับสนเมื่อเห็นเธอและยิ้มให้: "ฉันรู้จักเขามา 20 ปีแล้ว และฉันไม่เคยเห็นเขาช่วยเหลือคนอื่นอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้ คุณเป็นคนแรก ดูเหมือนว่าเขาจะปฏิบัติกับคุณไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป"

เย่เสวี่ยจู๋ถอนริมฝีปากด้วยความลำบากใจ "ไม่มีอะไร เราเป็นแค่เพื่อนธรรมดาๆ "

เมื่อเห็นว่าเย่เสวี่ยจู๋จงใจหลีกเลี่ยง หมอเกาจึงหยุดพูดถึงเฉินซิงเหย้าแล้วอธิบายอาการปัจจุบันของแม่ของเธอให้เธอฟังอย่างอดทน

เย่เสวี่ยจู๋ฟังคำพูดของหมอเกาออกอย่างง่ายดาย หมอเกาบอกเป็ยนัยว่าให้ล้มเลิกการใช้ยาและไม่ต้องรอ

เย่เสวี่ยจู๋เดินออกจากห้องทำงานของหมอเกาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง แต่ก็แอบให้กำลังใจตัวเอง และต้องไม่ยอมแพ้ง่ายๆตราบใดที่มีความเป็นไปได้เล็กน้อย เธอจะอดทนจนถึงวันที่แม่ของเธอตื่น

...

ในช่วงบ่ายวันหนึ่งของวันหยุดสุดสัปดาห์ สือซิงหลันก็ตะโกนขึ้นในห้องทำงานอันเงียบสงบ: "เฮ้! เสวี่ยจู๋ วันเสาร์นี้วันเกิดเธอเหรอ ฉันเพิ่งเห็นโปรไฟล์ QQ ของเธอ!"