บทที่ 057 ช่วยเหลือในยามดึก

เจียงซินเหยาในใจเยือกเย็นและผิดหวัง กลับไปที่ห้องพักของโรงแรม โกรธมากจนนำแหวนที่ขอมาจากห้องทำงานของเฉินซิงเหย้าคราวที่แล้ว โยนลงพื้นอย่างแรง หมกตัวเองอยู่ในผ้าห่ม หลังจากร้องไห้โครม จากนั้นนำเอาแหวนวงนั้นกลับมาอีกอย่างไม่อยากเสียไป สวมเข้าไปในมือของตัวเองใหม่

เจียงซินเหยาที่ร้องไห้เสร็จ ตัดสินใจใหม่ เธอจะไม่มีทางยอมแพ้ให้กับเย่เสวี่ยจู๋ผู้หญิงคนนี้ มีสิทธิ์อะไร? เย่เสวี่ยจู๋เป็นตัวอะไร? ลูกสาวที่เกิดจากโสเภณีลูกสาวที่เกิดกับแม่ที่เป็นมือที่สาม? เธอมีสิทธิ์อะไรได้เฉินซิงเหย้าไป ตัวเองกลับไม่ได้? มีสิทธิ์อะไร?

ในขณะนี้เจียงซินเหยาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ความรักไม่เคยมีการพ่ายแพ้หรือชนะที่แท้จริง ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีความเป็นธรรมเลย

อยู่ในโลกของความรัก ใครรักมากกว่าหน่อย คนนั้นก็จะพ่ายแพ้มากกว่าหน่อย และตั้งแต่วินาทีที่เธอส่งมอบหัวใจนี้ออกไป เธอถูกลิขิตแล้วว่าเธอเป็นผู้ถูกเลือก เธอมอบชะตาชีวิตของตัวเองให้กับผู้ชายคนนั้น หากผู้ชายคนนั้นไม่รักเธอ จากนั้นเธอก็สามารถจบลงด้วยความพ่ายแพ้ที่เลวร้าย

หลังจากที่เจียงซินเหยาถูกทำร้ายจิตใจ ต้องการหาใครสักคนเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เมื่อดูมือถือเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว จึงค้นดูบันทึกรายชื่อติดต่อ พบว่าเพื่อนของเธอมีมากมายจริงๆ แต่ไม่เพื่อนเลยสักคนที่สามารถโทรไปรบกวนได้ตามอำเภอใจ

ในท้ายที่สุดเธอทำได้เพียงโทรหาเจียงซีเฉิง ลูกบุญธรรมของตระกูลเจียง น้องชายของเธอ

คิดว่าเจียงซีเฉิงกำลังหลับอยู่ ฟังเสียงก็รู้ว่าง่วงมาก ตะโกน: “พี่ ทำไมยังไม่นอน?”

เนื่องจากเสียงของเจียงซิงเหยาผ่านการร้องไห้มา ฟังดูแหบเล็กน้อย “ฉันนอนไม่หลับ จู่ๆ ก็คิดถึงเรื่องหนึ่ง ต้องการให้นายช่วย”

“เรื่องอะไร? ” น้ำเสียงเจียงซีเฉิงเริ่มชัดเจนขึ้น “พี่ พี่ร้องไห้มาเหรอ? ”

“เปล่า” เจียงซิงเหยาอดกลั้นไว้ “ตอนที่ฉันนอนอยู่จู่ๆ ก็นึกถึงบางอย่าง ก่อนหน้านี้นายเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งใช่ไหม?”

เจียงซีเฉิงหมดคำพูด หัวเราะแล้วพูด: “ผมว่าพี่น่ะ น้องชายพี่เรียนที่นั่นสี่ปี พี่เพิ่งรู้วันนี้ว่าผมเรียนที่นั่น? ผมจะเรียนจบอยู่แล้ว!”

เจียงซินเหยาหรี่ตา “ปีนี้นายก็ปีสี่เหรอ?”

“ใช่ไง! ” เจียงซีเฉิงรู้สึกเหนื่อยหน่าย

เจียงซินเหยาพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย: “ฉันอยากถามเรื่องคนคนหนึ่งจากนาย คนที่เรียนมหาลัยเดียวกับนาย”

เจียงซีเฉิงตอบอืม บ่งบอกให้เธอพูดต่อไป

เจียงซินเหย้าจึงพูด: “เย่เสวี่ยจู๋”

เจียงซีเฉิงเงียบไปสักพัก รู้สึกแค่ว่าชื่อคุ้นๆ เล็กน้อย แต่ก็จำไม่ได้ว่าได้ยินมาจากที่ไหน สุดท้ายก็พูดขึ้น: “ในหมู่เพื่อนของผมไม่มีคนชื่อนี้”

“งั้นนายช่วยสืบเรื่องนี้ผู้หญิงคนนี้ให้ฉันหน่อย” เจียงซินเหยาพูด “ปีนี้เธอก็ปีสี่ ฉันจะกลับไปที่นครปักกิ่งในอีกไม่กี่วัน ฉันต้องการให้นายขุดข้อมูลของเธอโดยเร็ว ยิ่งครอบคลุมยิ่งดี ยิ่งเป็นสิ่งที่คนอื่นรู้ไม่ได้ยิ่งดี บริษัทของนายมีทีมที่เชี่ยวชาญในการขุดความลับเรื่องส่วนตัวของคนอื่นใช่ไหม? นายช่วยฉันด้วย!”

สำหรับคำขอของเจียงซินเหยา ที่ผ่านมาเจียงซีเฉิงปฏิเสธน้อยมาก ครั้งนี้ก็เหมือนกัน แต่ครั้งนี้ เจียงซีเฉิงถามเธอ: “พี่ พี่กับคนที่ชื่อเย่เสวี่ยจู๋นี่ มีความแค้นฝังลึกกันเหรอ?”

“ถ้าแค่มีความแค้นฝังลึกก็คงดี” เจียงซินเหยาถอนหายใจและพูด: “เสียดายที่ไม่มี”

“แล้วทำไมล่ะ? ”

เจียงซินเหยาอารมณ์ไม่ค่อยดี แต่เขาก็ยังบอกเจียงซีเฉิงตามความเป็นจริง: “ฉันกับเธอ ตอนนี้เป็นศัตรูในเรื่องความรัก! เฉินซิงเหย้าชอบเธอ ไม่ใช่แบบเล่นๆ เขาต้องการแต่งงานกับเธอ!”