บทที่ 059 อยู่กับผู้หญิงอื่น

เย่เสวี่ยจู๋ตกใจอย่างแรงถูกเขาบอก “ขอโทษ” อย่างกะทันหัน เท่าที่จำความได้เขาพูดคำว่าขอโทษกับตัวเองไม่เกินสามครั้ง วันนี้ก็เป็นครั้งที่หนึ่งในสามนั้น

“คุณไม่ต้องขอโทษฉัน” เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างไม่มั่นใจ

“วันนี้ผมไม่สามารถฉลองวันเกิดกับคุณได้แล้ว” เฉินซิงเหย้าพูด “ที่เซี่ยงไฮ้ทางนี้มีเรื่องด่วน เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมค่อยรีบไปชดเชยให้คุณ”

เย่เสวี่ยจู๋ถามอย่างสงสัย “ยังจัดการเรื่องที่เซี่ยงไฮ้ไม่เสร็จเหรอ?”

“ไม่ใช่เรื่องบริษัท” เฉินซิงเหย้าพูด “ซินเหยาไม่สบาย เป็นกะทันหัน ตอนนี้ก็ยังไม่ตื่น”

เย่เสวี่ยจู๋เมื่อได้ยินก็เข้าใจแล้ว เม้มปากแล้วพูด: “ออ”

การตอบสนองที่ไม่เฉยเมยของเธอทำให้เฉินซิงเหย้ารู้สึกอึดอัดราวกับว่าพ่ายแพ้ ถามเธอว่าไม่โอเคใช่ไหม แต่เธอก็ไม่พูดอะไรอีก

มีอะไรต้องพูดอีก？

เย่เสวี่ยจู๋มีเพียงความคิดเดียวในตอนนี้ เฉินซิงเหย้าเพื่อเป็นเพื่อนเจียงซินเหยาลืมสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง แม้ว่าเธอจะไม่ได้เรียกร้องให้เฉินซิงเหย้าต้องทำตามสัญญากับตัวเองเท่านั้น แต่เมื่อเขายืนยันที่จะทำตามทุกปี อยู่ๆ ปีนี้ก็ขาดไป และยังเป็นเพราะ “คู่หมั้น” ในตำนาน จึงผิดคำสัญญากับตัวเอง ในใจของเธอหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่สบอารมณ์ และไม่ว่ายังไงก็ยิ้มไม่ออก

เฉินซิงเหย้าจึงทำได้เพียงพูดกับเย่เสวี่ยจู๋: “พรุ่งนี้ผมชดเชยฉลองวันเกิดให้คุณ ผมได้เตรียมของขวัญชิ้นหนึ่งให้คุณแล้ว”

เย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้ตอบ และไม่ได้คาดหวังกับของขวัญวันเกิดของเขา กระทั่งสายตัดไป ก็ไม่ได้แสดงท่าทางที่ดีอะไรกับเฉินซิงเหย้า

หลังจากวางสาย เธอก็รู้สึกเสียใจทีหลัง เธอมองตัวเองในกระจก พูดกับตัวเอง: “เย่เสวี่ยจู๋ เธอต้องรู้สถานะและตัวตนของตัวเองให้ดี สำหรับเฉินซิงเหย้าแล้ว เธอก็แค่ของเล่นที่มีหรือไม่มีก็ได้ เธอจะไปเปรียบเทียบกับคุณหนูไฮโซอย่างเจียงซินเหยาได้ยังไง? ในเมื่อเทียบไม่ได้ เธอก็ต้องยอมรับมัน!”

เดินชอบปิ้งกับสือเสี่ยวหรันอีกรอบ สุดท้ายเย่เสวี่ยจู๋ก็ซื้อกระโปรงสีน้ำเงินม่วงตัวนั้นไว้ หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย

เมื่อสือเสี่ยวหรันเห็นว่าเธอไม่อยากไปช้อปปิ้ง จึงสิ้นสุดการช้อปปิ้งในช่วงบ่าย ให้เย่เสวี่ยจู๋กลับบ้านและเตรียมตัวให้ดี แต่งตัวให้สวยหน่อยเพื่อร่วมงานวันเกิดคืนนี้

เย่เสวี่ยจู๋กลับไปที่บ้านเช่า ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที พูดตามตรง สำหรับงานวันเกิดของเธอคืนนี้ ไม่ได้ทำให้มีความสุขมากนัก

แต่เมื่อถึงเวลา เธอก็แต่งตัวอย่างประณีต ใส่กระโปรงที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ชั้นนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมตัวบางสีเดียวกัน ใส่ถุงน่องข้างใน โชว์ข้อเท้า ใส่รองเท้าส้นสูง

เพื่อให้เพื่อนร่วมงานรู้สึกว่าตัวเองให้ความสำคัญกับงานวันเกิด เธอหยิบกล่องแต่งหน้าออกมาด้วย ลงรองพื้นอย่างประณีต ปัดขนตา แต้มลิปสติกอ่อนๆ จากนั้นก็ถือกระเป๋าใบเล็ก ออกไปอย่างเป็นทางการ

อ้วนโต่งตั้งใจมารับเธอโดยเฉพาะ เพราะบ้านของอ้วนโต่งใกล้กับเย่เสวี่ยจู๋ เลยแวะไปรับเย่เสวี่ยจู๋ จากนั้นค่อยไปรับสือเยวหรัน

อ้วนโต่งรออยู่ที่ถนนด้านนอกทางเดินที่เย่เสวี่ยจู๋อาศัยอยู่ หลังจากเย่เสวี่ยจู๋เคาะประตูรถและขึ้นรถ อ้วนโต่งเห็นการแต่งตัวของเธอในวันนี้ ผงกหัวยิ้มอย่างพึงพอใจ: “ไม่เลวไม่เลว เสวี่ยจู๋ คุณแต่งตัวขึ้นมาไม่ธรรมดาจริงๆ เหมือนกับดาราเลย” ฉันเพิ่มอีกประโยคอย่างเคร่งขรึม “สุขสันต์วันเกิดนะ ขอให้เหมือนสิบแปดในทุกๆ ปี”

เย่เสวี่ยจู๋ที่นั่งอยู่เบาะรถด้านหลังยิ้มเจื่อน “ขอบคุณนะ”

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไม่มีอะไรจะพูด สำหรับหัวหน้าคนนี้ เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกมาโดยตลอดว่าตัวเองไม่มีหังข้อเรื่องเดียวกันที่จะคุยกับเขา และอ้วนโต่งอายุมากกว่าเธอและสือเสี่ยวหรันหนึ่งรอบปีนักษัตร เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกเสมอว่าตัวเองมีช่องว่างระหว่างรุ่นกับอ้วนโต่ง เธอไม่รู้ว่าสือเสี่ยวหรันและอ้วนโต่งมองหน้ากันอย่างไร

ในขณะรอไฟแดง อ้วนโต่งเหลือยมองเย่เสวี่ยจู๋ ผ่านกระจกมองหลัง ถามอย่างไม่แน่ใจ： “เสวี่ยจู๋ วันนี้แฟนของคุณไม่มาเหรอ? ”