บทที่ 062 ถ้าคุณโกหก

น้ำเสี่ยงของโจวจือหยางลดลง เฉินซิงเหย้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเย่เสวี่ยจู๋กลัวมากกลัวจนน้ำตาไหล หรือว่าโจวจือหยางจะเป็นคนที่สองที่ต้องการที่จะมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงของเขาหรือ?

เฉินซิงเหย้าขมวดคิ้วและคิดไม่ถึงว่าโจวจือหยางจะกินเย่เสวี่ยจู๋ ถ้าเขามาช้าไปเพียงครึ่งก้าว เย่เสวี่ยจู๋คงถูกโจวจือหยางกินอย่างไม่มีกระดูกเหลืออยู่เลย

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เฉินซิงเหย้าก็ยิ้มเยาะและเหล่มองไปที่โจวจือหยาง เขาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าหมองว่า "จริงเหรอ?"

"ใช่ ใช่" โจวจือหยางท่าทางอ่อนแอต่อหน้าเฉินซิงเหย้า "พี่ชาย เธอไม่สบายใจจริงๆ เธอเพิ่งบอกฉัน ฉันจะส่งเธอกลับเดี๋ยวนี้"

หลังจากนั้นโจวจือหยางก็ยื่นมือออกไปเพื่อดึงเย่เสวี่ยจู๋ที่อยู่ข้างหลังเฉินซิงเหย้า

เย่เสวี่ยจู๋กรีดร้องด้วยความตกใจ มือของเธอโอบรอบเอวของเฉินซิงเหย้าไว้แน่น และไม่ยอมปล่อย ตอนนี้เธอรู้สึกว่า แม้ว่า เฉินซิงเหย้าจะถ่ายวิดีโอที่น่าอับอายให้เธอหลายครั้ง แต่ก็ยังดีกว่าถูกโวจือหยางลวนลาม

เฉินซิงเหย้าสังเกตเห็นเย่เสวี่ยจู๋ตัวสั่นอยู่ข้างหลังเขา เขาตบมือของเธอเบาๆ ส่งสัญญาณให้เธอหยุดประหม่า และถามเธอด้วยเสียงต่ำว่า "เธอไม่สบายใจจริงเหรอ?

เย่เสวี่ยจู๋มุดศีรษะของเธอไว้บนหลังอันแข็งของเขาและเกือบสำลักและพูดว่า "ประธานเฉิน ฉันรู้สึกไม่สบาย ฉันไม่ต้องการให้เขาส่งฉันกลับไป"

หลังจากได้รับคำตอบจากเย่เสวี่ยจู๋แล้วเฉินซิงเหย้าก็เงยหน้าขึ้นมองโจวจือหยางอีกครั้งพร้อมกับท่าทางยั่วยุ "เธอบอกว่าเธอไม่ต้องการให้คุณส่งเธอกลับ"

ใบหน้าของโจวจือหยางเปลี่ยนเป็นสีเขีย วเมื่อเขาได้ยินคำนั้น ด้วยความเมาเขาเอื้อมมือไปจับแขนของเย่เสวี่ยจู๋ แต่เฉินซิงเหย้าคว้าแขนของเขาไว้ และกระแทกมันออกไป

โจวจือหยางมาถึงขนาดนี้แล้ว จะหยุดง่ายๆไดอย่างไร เขาด่าเย่เสวี่ยจู๋ว่า: "เธอนี่มันผู้หญิงอะไรกัน? เมื่อกี๊ยังเกี้ยวฉันในห้องรับรองอยู่เลย? เห็นเถ้าแก่ใหญ่มาก็จะไสหัวฉันออกไปเหรอ? เธอเห็นฉันเป็นอะไร? ยังไม่อายอีกเหรอ?"

โจวจือหยางพูดเสี่ยงดังขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดเสี่ยงนั้นก็รบกวนเพื่อนร่วมงานที่กำลังเล่นไพ่และลูกเต๋าอยู่ในห้องรับรอง เพื่อนร่วมงานต่างออกมายืนล้อมรอบทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว ทุกคนได้ยินรองประธานดูถูกเย่เสวี่ยจู๋ต่อหน้าเฉินซิงเหย้า "เกี้ยวผู้ชายอย่างไร้ยางอาย"ต่างๆนาๆ

สีหน้าของเย่เสวี่ยจู๋เริ่มแดงมากขึ้นเรื่อ ๆ เมื่อฝูงชนมารวมตัวกันมากขึ้น เธอรู้สึกอับอายและโกรธ

เมื่อเห็นเช่นนี้โจวจือหยางก็เริ่มรู้ว่าเขาควรมีเหตุผล และเริ่มอยากจะยุติเรื่องนี้โดยเร็ว แต่เขาบังเอิญเห็นอ้วนโต่งเดินออกจากห้องรับรอง ดังนั้นเขาจึงโยนมันร้อนๆไปที่เอ้วนโต่ง----

"อ้วนโต่งเมื่อกี๊คุณเห็นลูกน้องคุณนั่งตักฉันและขอร้องให้ฉันพาเธอกลับบ้านใช่ไหม?"

เมื่ออ้วนโต่งได้ยินดังนั้นสีหน้าของเขาก็ดูลำบากใจขึ้นมา

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกร้อนใจ และกล่าวหาโจวจือหยางต่อหน้า "คุณอย่ามาพูดจามั่วๆ! เมื่อกี๊คุน ... คุณสัมผัสฉันด้วยตัวคุณเอง!" จากนั้นเย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวลมาก

เฉินซิงเหย้ารู้จักเย่เสวี่ยจู๋เป็นอย่างดี ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเธอคงร้องให้อยู่ตรงนั้นแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงส่งสัญญาณว่าไม่ให้เธอพูดต่อและลูบมือเธอเบาๆ