บทที่061 แย่งผู้หญิงกับฉัน

โจวจือหยางเป็นรองประธานของบริษัท

เย่เสวี่ยจู๋ตกใจจนต้องลุกขึ้น โจวจือหยางจับเอวของเธอจากด้านหลัง แล้วค่อยๆเลื่อนลงข้างล่างอย่างไร้ยางอาย

เขาจงใจผลักด้วยแรงเพียงเล็กน้อย ลมหายใจอันอบอุ่นของเขา ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เย่เสวี่ยจู๋ถึงรู้สึกร้อนมากขึ้น

ริมฝีปากของโจวจือหยางแนบข้างๆใบหูของเธอ และเธอรู้สึกว่ามีลมหายใจของผู้ชายอยู่บริเวณรอบๆใบหูของเธอราวกับว่าจงใจยั่วเธอและพูดว่า "จะไปไหน?"

ความจำครั้งสุดท้ายของเธอคือเธอได้ยินเสียงแปลกๆมากระทบสมองของเธอ คราวนี้เธอขยับตัวเพื่อลุกขึ้นจากตักของเขา แล้วยืนอย่างมั่นคงและพูดว่า: "ขอโทษนะรองประธาน ฉันอาจจะเมาแล้ว อยากไปห้องน้ำหน่อย"

หลังจากพูดจบ เธอก็ก้าวเท้าและเดินออกจากประตูไป เดินไปไม่ทันไร เธอก็รู้สึกยืนอย่างไม่มั่นคง เพื่อไม่ให้ล้มลง เย่เสวี่ยจู๋พยายามรักษาสมดุล และปล่อยให้ตัวเองยืนได้

แต่มือของชายคนนั้นกลับจับเอวของเธออีกครั้ง และล้วงผ่านกระโปรงของเธอและใช้ปลายนิ้วสัมผัสใต้กระโปรงอย่างชำนาญ เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเธอสั่น เธอไม่รู้ว่าทำไมปฏิกิริยาของเธอในวันนี้อ่อนไหวแตกต่างกับตัวเองในอดีตอย่างสิ้นเชิง

เธอต้องการที่จะผลักมือของโจวจือหยางออกไป และเธอก็ยื่นมือออกไปผลัก ไม่รู้ว่าเธอแรงน้อยเกินไป หรือแรงของโจวจือหยางมากเกินไปทุกครั้งที่เธอปฏิเสธกลับมันเหมือนเอาฝ้ายไปตีกับเหล็ก ไม่เกิดผลแม้แต่น้อย โจวจือหยางหัวเราะ "สาวน้อย มาเล่นมวยกับฉันเถอะ?”

เย่เสวี่ยจู๋หน้าแดงด้วยความโกรธ เธอมองไปที่เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆในห้องรับรอง พร้อมกับขอร้องให้ช่วย แต่เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ต่างก็จดจ่ออยู่กับการเล่นอยู่กับอ้วนโต่งโดยไม่ได้มองไปทางเธอ

บางทีพวกเขากำลังมองไปทางเธอ แต่คนที่กำลังลุ่มล่ามกับเธอคือโจวจือหยาง ใครจะกล้าทำลายความสุขของเขา?

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเต็มใจที่จะช่วย เธอจึงจัดการชายที่อยู่ข้างหลังเธอด้วยตัวเอง เย่เสวี่ยจู๋ทำได้เพียงพยายามตามหาสือเสี่ยวหรัน เธอมองไปรอบๆสักพัก และในที่สุดก็พบว่าสือเสี่ยวหรันเมาแล้ว และตอนนี้ก็หลับไปบนโซฟา!

ทันใดนั้นเย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกหมดหวังเล็กน้อย และรู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย เธอไม่มีเวลาคิดถึงเหตุผลใดๆ เธอวิ่งไปที่ประตูของห้องรับรองโดยใช้แรงทั้งหมดที่เธอมี

แต่เดิมคิดว่าเธอจะสามารถหลบหนีได้ แต่ไม่คิดว่าในขณะที่เธอกำลังบิดลูกบิดประตูคอยู่ มือของโจวจือหยางก็มารัดตัวเธอ

"คุณจะไปไหน?" เสียงเคร่งขรึมของโจวจือหยางดังขึ้นในหูของเธอ เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกว่าขนลุก สั่นไปทั้งตัว และรู้สึกเสี่ยวสันหลัง

โจวจือหยางจ้องมองปฏิกิริยาของเธออย่างไม่ลดละราวกับปีศาจและฉีกยิ้ม“เธอวิ่งหนีทำไม? เธอกลัวว่าฉันจะกินเธอหรือ?” ไม่มีการตอบสนองใดๆจากเย่เสวี่ยจู๋ เย่เสวี่ยจู๋ติดอยู่ที่ประตูไม่สามารถขยับได้ เขาหัวเราะข้างๆใบหูของเธอ "เธออยากให้พี่ช่วยทำให้เธอสบายไหม?"

เย่เสวี่ยจู๋รู็ความต้องการของเขา เธอใช้สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่กัดมือของโจวจือหยางและบิดลูกบิดประตูห้องรับรองแล้วออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ขณะวิ่งออกไปเธอพบว่าเธอชนกับกำแพงสูง